บทที่ 1060: ลูกมารเต็มแล้ว แปลโดย XephiZ บรรณาธิการโดย Aelryinth “พี่โมแฟน พี่พาฉันขึ้นไปที่สูงหน่อยเถอะ” ซินเซี่ยนพูด “ได้เลย!” โมแฟนพยุงซินเซี่ยนพร้อมเก้าอี้ล้อของเธอแล้วมุ่งขึ้นไปยังยอดหอสัญญาณที่สร้างขึ้นใหม่ “สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นเพียงการคาดเดา หากไม่ได้ผลเราต้องรีบหนีทันที” หลิงหลิงเตือนโมแฟนกับซินเซี่ยน โมแฟนพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร — บนยอดหอสัญญาณ พวกเขามองเห็นภาพชัดเจนว่าพื้นที่กักกันได้กลายเป็นที่ทิ้งขยะขนาดใหญ่ ผู้คนพากันมารวมตัวกันที่ขอบของกำแพงเวทมนตร์แล้วกระแทกใส่มันอย่างรุนแรง 𝚏𝗿𝗲𝐞𝐰𝚎𝕓𝐧𝚘𝘃𝗲𝐥.𝐜𝚘𝕞 ไม่อาจบอกได้ว่าคนเหล่านั้นไปได้รับพลังจากที่ไหน ปกติแล้ว การจัดตั้งเวทมนตร์สามารถต้านทานคนธรรมดาได้ไม่ยาก ไม่ว่าพวกเขาจะมีจำนวนเท่าใด แต่ผู้ป่วยเหล่านี้ดูเหมือนจะครอบครองพลังอำนาจชั่วร้ายบางอย่างที่ทำให้พวกเขามีพละกำลังมากกว่าปกติ! ซินเซี่ยนขมวดคิ้วเมื่อเห็นภาพเช่นนี้ “เริ่มกันเถอะ ฉันจะเป็นคนถือลูกมาร” โมแฟนกล่าว ซินเซี่ยนพยักหน้า เธอวางมือทับกันตรงหน้าอกราวกับพยายามปลดปล่อยพลังที่ซ่อนอยู่ลึกในสายวิญญาณ คลื่นวิญญาณของวิญญาณจิตไร้ร่องรอย โมแฟนเพียงรู้สึกเสียงโทนไพเราะดังก้องข้างในเหมือนเสียงขลุ่ย แต่เขาตรวจไม่พบอะไรเลยเมื่อจดจ่อ โมแฟนรู้ว่าคลื่นวิญญาณของซินเซี่ยนกำลังแผ่กระจายไปทั่วเมือง และกำลังประคบประหงมจิตใจของผู้ป่วยราวกับฝ่ามือที่อ่อนโยน ซินเซี่ยนขมวดคิ้ว เมื่อเธอพยายามสงบจิตใจผู้ป่วย เธอก็ได้รับอิทธิพลจากอารมณ์เชิงลบของพวกเขาด้วย ซินเซี่ยนสามารถรับรู้ถึงความโกรธและความเกลียดชังที่ฝังลึกในใจพวกเขาได้อย่างชัดเจน พวกเขาถูกโรครุมเร้าทรมาน แต่รัฐบาลกลับไร้ทางออก และองค์กรระดับโลกก็ไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วย ราวกับว่าพวกเขาถูกโลกทอดทิ้งให้รอคอยความตายในพื้นที่กักกัน! เมื่อเธอได้ยินความคิดของผู้ป่วย เธอเริ่มหวนนึกถึงความทรงจำราง ๆ ในใจ ถูกทอดทิ้ง... แม่ของเธอทอดทิ้งเธอ เหมือนกับผู้คนที่ทอดทิ้งเธอในเมืองโบอันระหว่างภัยพิบัติ... ความเศร้าโศกและความโกรธแปลกประหลาดพุ่งสูงขึ้นในใจของซินเซี่ยน คนเราจะไร้ความปรานีได้อย่างไร? เธอได้ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างจริงใจและเอื้อเฟื้อเต็มที่ แต่เหตุใดกูลานจึงพยายามโยนความผิดให้เธอ? คนกล้าที่สุดที่มาอยู่ตรงนี้เพื่อช่วยผู้คนคือเธอต่างหาก! ซินเซี่ยนอยากลืมตาขึ้น แต่เธอรู้ตัวว่าไม่สามารถตื่นขึ้นได้ ล้อมรอบไปด้วยความมืดมนและความเย็นยะเยือก... มันรู้สึกเหมือน... ตู้เย็น ตู้เย็นในซูเปอร์มาร์เก็ตที่เธอซ่อนตัวอยู่เพื่อรอดชีวิต... “ซินเซี่ยน!” ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียง มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน “ซินเซี่ยน ซินเซี่ยน!” โมแฟนสั่นไหวร่างกายของซินเซี่ยนเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง ด้วยเหตุผลบางอย่าง โมแฟนรู้สึกว่าซินเซี่ยนกำลังถูกพลังชั่วร้ายแทรกซึม มันพยายามเตือนให้เธอนึกถึงอดีตที่เจ็บปวดและน่าขุ่นเคือง! “รีบส่งพลังงานให้ฉันเดี๋ยวนี้ อย่าปล่อยให้พลังงานชั่วร้ายครอบงำเธออีก ทำเข้าใจไหม!?” โมแฟนกุมมือที่สั่นเทาของเธอไว้แน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซินเซี่ยนไม่สามารถตื่นขึ้นได้ แต่เธอเห็นใครบางคนผลักประตูตู้เย็นแล้วอุ้มเธอออกมา เธอรู้สึกถึงมือที่อบอุ่นของโมแฟนวางอยู่บนมือและไหล่ของเธอ... “พลังชั่วร้ายนั้น...ได้ครอบงำฉันไปแล้วหรือเปล่า?” ซินเซี่ยนค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง เธอหวนนึกถึงวิธีที่โมแฟนปกป้องเธอเสมอ ไม่ยอมให้เธอได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย หัวใจที่เหมือนกระแสน้ำสีดำกำลังพลิกผันของเธอค่อย ๆ สงบลง และน้ำสีดำก็เริ่มจางหายไปเช่นกัน ซินเซี่ยนลืมตาขึ้นในที่สุด สายตาของเธอใสสะอาดและงดงามจนโมแฟนไม่อาจละสายตาจากเธอไปได้ เธอมองไปที่โมแฟนด้วยความโล่งใจบ้าง เมื่อเธอจัดระเบียบความคิดเรียบร้อยแล้ว พลังชั่วร้ายก็ไม่สามารถครอบงำเธอได้อีกต่อไป! สีหน้าที่หวั่นไหวของเธอถูกแทนที่ด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่น ความคิดของเธอกลายเป็นกระแสน้ำที่แรงกล้ายิ่งขึ้น ผลักพลังชั่วร้ายเข้าไปในลูกมารเนื้อแท้ที่อยู่ในมือของโมแฟน! เสียงฉิ่งจิตวิญญาณก้องกังวานไปทั่วพื้นที่กักกัน ผู้คนไม่ได้ยินเสียงนั้น แต่หัวใจของพวกเขาตอบสนองต่อสิ่งนั้น คาถาศักดิ์สิทธิ์ภาษาสันสกฤตสะท้อนในจิตใจของพวกเขา ทำให้พวกเขาสงบลง {หมายเหตุของผู้แปล: โบนโซ คือระฆังขนาดใหญ่ที่พบในพระวิหารพุทธ} ผู้ป่วยล้มลงบนพื้น เริ่มจากผู้ที่รวมตัวกันที่ขอบของกำแพงเวทมนตร์ เมื่อโรคทางวิญญาณถูกชำระล้าง พวกเขาทั้งหมดก็หลับไปหมด พลังชั่วร้ายที่ขับเคลื่อนพวกเขานั้นจริง ๆ แล้วเป็นการใช้พลังงานของพวกเขาเกินกำลัง ดังนั้นเมื่อมันหายไป พวกเขาก็ถูกความเหนื่อยล้าครอบงำทันที! “เกิดอะไรขึ้น? เธอกำลังสะกดจิตผู้คนหรือเปล่า?” ผู้บัญชาการเงยหน้าขึ้นมองผู้สมัครที่อยู่บนยอดหอสัญญาณ “นั่นไม่ใช่การสะกดจิต การสะกดจิตผู้คนที่มีอารมณ์แรงกล้านั้นยากมาก เธอรักษาพวกเขาด้วยหัวใจของเธอ...” นายพลที่ไม่มีเหรียญตราเดาเอา เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบเข้ามาหาผู้บัญชาการดาร์เรลแล้วกล่าวว่า “ผู้บัญชาการ ผู้ป่วยที่สลบไปแล้วไม่มีรอยแปลกประหลาดเหลืออยู่อีกต่อไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะหายเป็นปกติแล้ว!” “แน่ใจเหรอ!?” ท่าทางของผู้บัญชาการดาร์เรลสั่นคลอน เขาจ้องมองผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อที่ยอดหอสัญญาณด้วยความไม่เชื่อ “ทำ...เธอทำได้อย่างไร?” กูลานก็พูดไม่ออกเช่นกัน แม้แต่ราชินีแห่งมิวส์ก็ยังดิ้นรนเพื่อแก้ไขโรคระบาดนี้ แต่ทำไมผู้รับใช้เพียงคนเดียวที่เพิ่งเลื่อนตำแหน่งถึงสามารถทำได้? “ดูเหมือนว่าจะมีเหตุผลที่เธอได้รับเลือกให้เป็นผู้สมัคร” นายพลที่ไม่มีเหรียญตราสังเกต ผู้ป่วยมากขึ้นเรื่อย ๆ ล้มลงบนพื้น พวกนักบวชบางคนเข้าไปในกำแพงเวทมนตร์อย่างกล้าหาญ หลังจากการตรวจสอบอย่างรวดเร็ว พวกเขาพบว่าชีวิตของผู้ป่วยไม่ได้อยู่ในอันตรายอีกต่อไป พวกเขาเพียงแค่อ่อนแอและอิดโรยทางร่างกาย รอยแปลกประหลาดบนร่างกายของพวกเขาหายไป นี่เป็นการค้นพบที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน เพราะหมายความว่าสตรีจากวิหารพาร์เธนอนที่ยืนอยู่บนยอดหอสัญญาณนั้นได้ค้นพบวิธีรักษาเพื่อขจัดโรคระบาดที่ร้ายแรงนี้! — ผู้ป่วยนอนสงบอยู่ทั่วค่ายกว้างใหญ่ คลุมคลุมพื้นที่จนเต็ม โรคระบาดได้ถูกชำระล้างในที่สุด ผู้ป่วยทั้งหมดมีสีหน้าสงบและผ่อนคลาย พวกเขาหลับไปหมดภายใต้ทำนองที่ชำระล้างซึ่งซินเซี่ยนได้แสดงให้พวกเขาเห็น! “คุณแน่ใจเหรอว่าพวกเขาปลอดภัยทุกคน?” “ใช่ พวกเขาเพียงแค่หลับไป หมายความว่าพวกเขาจะตื่นขึ้นในที่สุด ผู้บัญชาการ โรคระบาดหายไปแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ!” “เราได้ทำการทดลองกับโรคนี้มาหลายวันแล้ว แต่เราหาวิธีรักษาไม่เจอ ดังที่คาดไว้ วิหารพาร์เธนอนนั้นยอดเยี่ยมมาก ห้องบริสุทธิ์เวทมนตร์แห่งการรักษาจริง ๆ!” พวกนักบวชผู้สูงอายุตะโกน จางเซี่ยโหวก็มองไปที่หลิงหลิงอย่างตื่นเต้นแล้วกล่าวว่า “ยอดเยี่ยมมาก นายเก่งจริง ๆ นายหาวิธีรักษาโรคระบาดได้จริง ๆ!” “น้องซินเซี่ยนสื่อสารกับฉันด้วยเสียงจิตวิญญาณ ฉันเพียงแค่เรียบเรียงข้อมูลและคิดไอเดียขึ้นมา ฉันเชื่อว่าหากนักบวชคนอื่นมาแทนที่เธอ เราคงไม่สามารถแก้ไขโรคระบาดนี้ได้” หลิงหลิงตอบ โชคดีที่ซินเซี่ยนก็เป็นจอมเวทย์จิตวิญญาณเช่นกัน และพลังจิตของเธอได้เกินขีดจำกัดของจินตนาการของหลิงหลิง! ไม่ใช่ทุกจอมเวทย์จิตวิญญาณที่สามารถถ่ายโอนความเกลียดชังของคนอื่นไปที่อื่นได้ เพราะความเกลียดชังนั้นจะแทงทะลุผู้ใช้เวทมนตร์ได้ง่าย เฉพาะผู้ที่มีหัวใจมั่นคงและบริสุทธิ์เท่านั้นที่สามารถใช้วิธีนี้ได้! “ฮ่า ๆ อย่างที่ฉันคิดไว้ ไม่มีอะไรที่พวกเราสามคนแก้ไม่ตก!” จางเซี่ยโหวกลั่นเสียงหัวเราะ แต่ไม่นานจางเซี่ยโหวก็ตระหนักว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง ต่อมาเขานึกขึ้นได้ว่าเขาควรมาที่นี่เพื่อพักผ่อน! — บนยอดหอสัญญาณ โมแฟนสามารถบอกได้อย่างง่ายดายว่าซินเซี่ยนเหนื่อยล้าเพียงใด เธออ่อนแอจนพูดไม่ชัด เธอสามารถมองเขาด้วยดวงตาที่งดงามของเธอเท่านั้น โมแฟนรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งกับเธอ เนื่องจากจำนวนผู้ป่วย การถ่ายโอนพลังงานชั่วร้ายในตัวพวกเขาไปที่อื่นเป็นการดำเนินการครั้งใหญ่ ซินเซี่ยนได้ใช้พลังงานของเธอไปเกือบหมด “พี่โมแฟน ลูก...ลูกมาร...” ซินเซี่ยนพูดด้วยเสียงอ่อนแอ “อย่ากังวลไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันจัดการกับลูกมาร พลังชั่วร้ายมีพลังร้ายกาจมากกว่าตอนที่ฉันค้นพบมันครั้งแรก แต่มันยังคงทำร้ายฉันไม่ได้” โมแฟนห่อหุ้มลูกมารเนื้อแท้ด้วยกระดาษเงิน โมแฟนขอให้จางเซี่ยโหวเตรียมกระดาษนี้ไว้ เพราะสามารถป้องกันไม่ให้พลังงานภายในลูกมารรั่วไหลออกมา ซินเซี่ยนพิงหลังลงบนเก้าอี้ล้อ เธอไม่สามารถยืนด้วยตัวเองได้อีกแล้ว โมแฟนอุ้มเธออกไปและให้ผู้บัญชาการท้องถิ่นจัดการเรื่องที่เหลือ ซินเซี่ยนต้องการการพักผ่อนอย่างสุดขีด คาถาการรักษาใด ๆ เป็นสิ่งไร้ประโยชน์สำหรับคนที่ใช้พลังงานเกินกำลัง ผู้ป่วยจะต้องหลับไปอีกนาน และซินเซี่ยนผู้ช่วยชีวิตพวกเขาจะต้องหลับยาวนานกว่านั้น หลังจากหาที่พักผ่อนให้ซินเซี่ยนแล้ว โมแฟนซาบซึ้งใจอย่างยิ่งเมื่อเขาได้ศึกษาหน้าที่ซีดเซียวของเธอ โมแฟนเพิ่งตระหนักว่าซินเซี่ยนเป็นเหมือนเขา จางเซี่ยโหว และคนอื่น ๆ เธอได้ค้นพบสิ่งลึกซึ้งในใจเธอในระหว่างภัยพิบัติเมืองโบอัน สิ่งที่เธอจะพยายามทำให้สำเร็จด้วยสุดกำลัง! — “อืม? พลังชั่วร้ายกำลังอ่อนแอลงหรือ?” โมแฟนตรวจสอบลูกมารเนื้อแท้ในขณะที่ดูแลซินเซี่ยน เขาประหลาดใจที่เห็นว่าพลังอํานาจชั่วร้ายภายในลูกมารขยายตัวขึ้น มันเกือบจะเต็มลูกมารทั้งใบแล้ว! โมแฟนยินดีเป็นอย่างยิ่ง ครั้งหนึ่งที่ลูกมารเนื้อแท้เต็มแล้ว หมายความว่าเขาสามารถใช้พลังของธาตุปิศาจได้! “เป็นไปได้ไหมว่าพ่อบ่าวอ้วนได้ติดตั้งตัวกรองในลูกมารเมื่อเขาปรับปรุงมัน เพื่อให้สามารถกรองพลังงานที่เป็นอันตรายใด ๆ ได้ และเปลี่ยนมันเป็นพลังงานเพื่อเติมเต็มลูกมาร?” โมแฟนร้องอย่างตื่นเต้น พลังชั่วร้ายยังคงอ่อนแอลง โมแฟนเชื่อว่าเขาไม่ควรเรียกสิ่งนี้ว่าลูกมารเนื้อแท้อีกต่อไป แต่เป็นไพโอณีที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขากำลังถืออยู่ในตอนนี้ ลูกมาร! เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับผลประโยชน์ที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้เมื่อเขาอาสามาร่วมกับซินเซี่ยนเป็นครั้งแรกเพื่อช่วยผู้คน!