บทที่ 1421 - ทะเลฝูตง แช่งไห่ หงชิ่ว อินเทอร์เนชั่นแนล แอร์พอร์ต... โมฟานใส่แว่นกันแดด หนุ่มที่คิดว่าเป็นตัวยกย่องความหล่อของประเทศกำลังสวมหน้าอัศวิน เขากังวลว่าแฟนสาววัยรุ่นที่เป็นแฟนคลับอาจจะรู้จักเขา ทำให้เขาตกอยู่ในความสนใจที่ไม่พึงประสงค์... “ท่านครับ เราตรวจสอบยืนยันตัวตนของท่านแล้ว ท่านไม่ได้เป็นอาชญากรที่เรากำลังตามหา ท่านสามารถออกได้แล้ว” ยามกล่าวพร้อมยกมือทักทายและคืนพาสปอร์ตให้โมฟาน สีหน้าของโมฟานมืดมนอย่างสุดขีด เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองอยู่ในยุคโบราณ ทำไมไม่มีใครรู้จักเขาหลังจากที่เขาได้ทำเรื่องอันน่าสะพรึงกลัวมามากมาย? วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดสำหรับโมฟาน เขาเดเค้ากำลังจะใช้เวลาช่วงเช้ากับซินเซี่ย แต่หญิงชรา ‘ตาต้า’ ต้องมาขัดขวางช่วงเวลาส่วนตัวของพวกเขา นอกจากนี้เขายังสายกับเที่ยวบินและถูกพาตัวเข้าไปในห้องสอบสวนโดยที่คนอื่นคิดว่าเขาเป็นอาชญากร! จริงๆ แล้วใครเคยเห็นอาชญากรที่หล่อขนาดนั้นบ้าง!? โมฟานเกลียดเวลาที่ต้องเสียสละกับยามเหล่านั้น “เอ๊ะ? เที่ยวบินมักจะไปฝูตงเสมอ ทำไมตอนนี้ถึงลงที่หงชิ่ว? สนามบินคนเยอะมาก” โมฟานบ่นขณะมุ่งหน้าออกจากทางเข้า “ท่านหมายถึงสนามบินนานาชาติฝูตงหรือครับ?” ยามถาม “ใช่” โมฟานตอบ “ท่านอยู่ห่างไปนานแค่ไหนแล้ว?” ยามมองโมฟานเหมือนมองเอเลี่ยน “น้อยกว่าครึ่งปี ทำไมล่ะ? พวกเขาย้ายสนามบินฝูตงหรือเปล่า?” โมฟานถาม “บริเวณนั้นได้กลายเป็น ‘ทะเลฝูตง’ แล้ว แม้แต่เครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดในโลกก็ไม่กล้าลงจอดในที่ที่สนามบินฝูตงเคยอยู่” ยามอธิบาย “หมายความว่าอย่างไร?” โมฟานสับสน “ฟังดูเหมือนท่านไม่มีไอเดียเลย เส้นชายฝั่งกำลังจะตกอยู่ในอสูรกายทะเล เมืองต่างๆ จะถูกมหาสมุทรกินดิบดุง” ยามต่อ “มันจริงขนาดนั้นหรือ? ฉันบอกแล้ว ฉันไม่ได้เป็นคนโง่ อย่าพยายามหลอกฉัน!” โมฟานโวย ยามหัวเราะเบาเมื่อเห็นโมฟานฝืดหนีไม่เชื่อ เขาไม่ได้โต้แย้งต่ออีก เพียงบอกว่า “ลองไปดูด้วยตนเองได้เลย” — โมฟานมึนงงจนเดินไปยังที่จอดรถใต้ดิน ชะเหลียว เหมียนหยางกำลังรออยู่ที่นั่น เขานั่งสูบบุหรี่ระหว่างริมฝีปาก ผมสีทองเหมือนสมัยก่อนและมีแหวนเจาะหู เขาแต่งตัวดีเด่นและดึงดูดความสนใจทุกครั้งที่ยืนข้างรถหรูของเขา “ดูเธอเลย… ไม่กลัวคนในเผ่าจะรู้จักเราหรือ?” โมฟานเยาะ “เพราะฉะนั้นฉันต้องลุยยิ่งกว่าเดิม เข้าไปเลย ดูรถใหม่ของฉัน เสียงกรีดร้องของมันเมื่อวิ่งผ่านเมืองจะทำให้เธอตื่นเต้น” เหมียนหยางตอบพร้อมเร่งเครื่อง “ฉันอยากขับรถสนุกๆ ไปฝูตงบ้าง” โมฟานแนะนำ “ฝูตง?” เหมียนหยางตะลึง “คืออะไร? พื้นที่นั้นถูกห้ามเข้าเหรอ?” โมฟานถาม “ถ้าอยากไปฝูตงต้องมีเรือเร็ว” เหมียนหยางบอก “หมายความว่าอย่างไร?” “หมายความว่าอย่างไร ฉันบอกว่าอะไร? ท่านได้ห่างโลกมาครึ่งปีหรือ? ฉันไม่เชื่อว่าท่านเป็นคนที่ไม่อัพเดตข่าวสาร ไม่อ่านหนังสือหรือไม่ได้ยินข่าวลือ” เหมียนหยางส่ายหัว “อันนั้นแหละคือสิ่งที่ฉันทำมาครึ่งปี ทั้งวันฝึกวิชา เทพเธอร์โมนไม่ได้มี Wi‑Fi หรือสัญญาณมือถือเลย ฉันอยู่แบบคนโบราณ” โมฟานตอบ “อธิบายสั้นไม่ได้เลย ถ้าต้องการจริงไป ฉันพาไปให้ อย่าลืมเตรียมพร้อม” เหมียนหยางเปิดหน้าต่างและเหยียบคันเร่งออกจากที่จอดอย่างบ้าระห่ำ เสียงแตรดังกึกก้อง —— เหมียนหยางออกบนทางหลวงโดยขับด้วยความเร็วอันโหดร้าย โมฟานรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็น ‘เมืองมหัศจรรย์’ และสถาปัตยกรรมทันสมัยหลังจากที่ต้องใช้ชีวิตบนภูเขานานเหลือเกิน มนุษย์ไม่อาจอาศัยอยู่กับธรรมชาติได้นาน สีเขียวอากาศสดชื่นและกลิ่นหอมของธรรมชาติก็ไม่เทียบเท่ากับควันสีเทาของเมืองมหัศจรรย์! “นี่คือทางไปฝูตงหรือ?” โมฟานสงสัยเมื่อรู้สึกมีอะไรผิด “เรากำลังไป ‘ไบ๋ซาน’ จะปลอดภัยกว่า” เหมียนหยางบอก “ปลอดภัย?” ความคิดของโมฟานเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม — เมื่อถึงเขตไบ๋ซาน โมฟานมองเห็นทะเลไกลๆ จากทางหลวง ความรู้สึกอึมครึมลึกลับแผ่กระจาย “อะไรบางอย่างทำให้ฉันใจไม่สงบ” โมฟานกล่าว “คงเป็นทะเล” เหมียนหยางตอบ “ใช่แล้ว ฉันไม่เคยเห็นทะเลจากที่นี่มาก่อน ทำไมดูเหมือนทะเลขึ้นใกล้เมืองทันใด?” โมฟานพูดออกมาดัง “เพราะระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้น” เหมียนหยางบอก พร้อมเปลี่ยนเกียร์อย่างรวดเร็วแซงรถที่วิ่งเร็วทันใด เขายกนิ้วกลางขึ้นในอากาศ เนื่องจากหลังคารถเปิด สิ่งที่อยู่ข้างหลังจึงมองเห็นชัด “ระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้น? มีอะไรสำคัญขนาดนั้น?” โมฟานถาม “ท่านไม่รู้อะไรเลย การเพิ่มระดับน้ำทะเลเป็นปัญหาสำคัญ การเพิ่มหนึ่งเมตรก็ทำให้เกาะหลายแห่งจม ถ้าเพิ่มสิบเมตร คุณจะเห็นดินแดนของเราหดหายแค่ไหน? อีกทั้งอสูรกายทะเลจะบุกโจมตีได้ง่ายขึ้นเมื่อพวกมันเคลื่อนที่อิสระ” เหมียนหยางอธิบาย “อืม เหมือนจะเข้าใจแล้ว แล้วระดับน้ำทะเลเพิ่มกี่เมตร?” โมฟานถาม เสียงของเขายังสับสน “ทำไมท่านถึงไม่ไปฝูตงทั้งหมด?” เหมียนหยางถาม “จะไอ้นะ? อาจมีพายุใหญ่ที่นั่น เราต้องมีเรือถ้าพายุ… โอ้บ้า ทำไมพวกคุณบอกว่าฝูตงจมแล้ว?!” โมฟานตระหนักทันทีเมื่อจดจำคำของยาม “เราไปถึงแล้ว เช็คด้วยตาตัวเอง” เหมียนหยางพานารถเข้าสู่ “ป้อมไบ๋ซาน” ไบ๋ซานกลายเป็นเขื่อนป้อมแกร่งสูงกว่า 20 เมตร โมฟานในตอนแรกคิดว่ากำแพงเป็นอาคารสูงที่เชื่อมต่อกัน แล้วจู่ๆก็เข้าใจว่ามันคือกำแพงของเขื่อน เขื่อนกั้นเมืองออกจากทะเล มีนักรบเวทมนต์อยู่บนกำแพงเหมือนกำลังรอการโจมตี เขื่อนทอดยาวตามชายฝั่งของเขตไบ๋ซานต่อเนื่องไปยังเขตหยางพู และต่อเชื่อมกับเขตหงโควและจิงอาน! แม่น้ำหวงผู่ที่ไหลผ่านเมืองมหัศจรรย์ได้กลายเป็น ‘ทะเลหวงผู่’ เชื่อมต่อกับทะเลจีนตะวันออก!