1408 รอคอยการกลับมาของเธอ แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth สฟิงซ์หยุดยืนหลังจากชนกับกบราชาอันธกินหลายตัว พร้ำศอกทำให้ใบหน้าของเขามีรอยแตกเล็กน้อย แม้จะไม่มีรอยเลือดปรากฏ แต่สฟิงซ์ก็ชัดเจนว่าต้องบาดเจ็บ สฟิงซ์ตะโกนดุเดือดใส่โมฟานจากระยะประมาณแปดกิโลเมตร ในฐานะเทพเจ้าแห่งความตายของอียิปต์ สถานะของสฟิงซ์เกือบจะไม่มีใครเทียบได้ ตั้งแต่ผู้ใดกล้าท้าทายอำนาจของเขามานานแล้ว แต่มนุษย์คนนี้กลับทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ! ศักดิ์ศรีของผู้ปกครองสูงสุดต้องไม่ถูกล่วงละเมิด วิธีเดียวที่เขาจะแก้แค้นได้คือการฆ่ามนุษย์คนนั้น! สฟิงซ์ฟื้นตัวให้สมดุล เขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับกองทหารซอมบี้ที่ไร้ประโยชน์ พวกมันอาจตื่นเต้นอย่างมากเมื่อได้โอกาสล่ามนุษย์และมีวิธีทรมานเหยื่อหลายร้อยวิธี แต่เมื่อเผชิญกับสิ่งที่เป็นอันตรายจริงๆ พวกมันก็ไร้ประโยชน์เลย จำนวนของพวกมันก็ไม่สำคัญ ในที่สุดสฟิงซ์ก็ต้องทำงานสกปรกเอง! แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็จำเป็นต้องแสดงพลังให้ออสิริสเห็น มิฉะนั้นออสิริสอาจคิดว่าเขาเริ่มแก่ชราไปแล้ว... “ทำไมต้องตะโกนกันแบบนั้น? แค่ฆ่าเขาเลย! ทำไมพวกเจ้าทั้งหลายทำไม่ได้แม้แต่ต่อมนุษย์เล็กๆ น้อยๆ นี้!” เจ้าชายหนาวซุบซิบบ่นจากบนน้ำแข็งกบราชาอันธกิน เจ้าชายหนาวไม่ได้คาดคิดว่า นักเวทระดับสูงคนหนึ่งจะมีพลังอันลึกล้ำเช่นนั้น แม้รูปแบบ 'เทพเจ้า' ของเขาก็ไม่อาจเทียบกับชายหนุ่มคนนี้ได้ เขายังสามารถต่อสู้กับกองทัพซอมบี้ทั้งหมดได้! เจ้าชายหนาวรู้ว่าโมฟานแค่พยายามซื้อเวลาไว้เท่านั้น สิ่งมีชีวิตอันธกินอันทรงพลังยังคงออกมาจากปิรามิดกิซาใหญ่ต่อเนื่อง หากชาวหุบเขาตอนเหนือถูกอพยพไปยังที่ปลอดภัย จะยากต่อเขาที่จะสะสมความเกลียดที่จำเป็นต่อการเพิ่มพลัง! กำแพงเมืองใหญ่ได้ให้เวลาแก่ชาวหุบเขาตอนเหนือมากพอที่จะอพยพออกไป เจ้าชายหนาวไม่อาจยอมให้ผู้ร้ายเพียงคนเดียวหยุดแผนการปล่อยสิ่งอันธกินเข้าครอบครองโลกมนุษย์ หากกองทัพซอมบี้ทั้งหมดมาถึงที่นี่ แม้หลายคนโมฟานปีศาจก็อาจพ่ายแพ้! สฟิงซ์หันหลังเมื่อได้ยินเสียงแมลงบินรบกวนหูของเขา มองเจ้าอนหนาวอย่างเย็นชา! บอม! สฟิงซ์ยกอานาและตบหัวกบราชาอันธกินอย่างไม่มีมนต์เสน่ห์! หัวกบราชาอันธกินระเบิดออกในพริบตา การตบของสฟิงซ์ยังทำลายกระดูกส่วนใหญ่ของเจ้าชายหนาวและผลักเขาลงสู่พื้น เจ้าชายหนาวบาดเจ็บสาหัสแล้ว การปล่อยควันดำมรณะได้ทำให้พลังชีวิตของเขาอ่อนล้าลงอย่างมาก การตบของสฟิงซ์ทำให้เขาเกือบตายอยู่บนพื้น “เชียะ!... ฉันคือคนที่พาเจ้ามาจากอียิปต์ ฉันคือคนที่สรรเสริญเจ้าให้มาสู่โลกมนุษย์ เจ้าควรจะขอบคุณ ฉันควรจะบูชาข้า!” เจ้าชายหนาวตะโกนด้วยความโกรธเคือง มังกรมังกรฟ้าผ่าดำ, ประธานแมงมหากาฬเมดูซ่า และสฟิงซ์ไม่เคยแสดงอาการเคารพใดๆ ตั้งแต่พวกเขาปรากฏตัว เพียงแต่กบราชาอันธกินที่ลากปิรามิดกิซาเหมือนเป็นทาสเท่านั้นที่ยินดีทำตามคำสั่งของเจ้าชายหนาว อย่างไรก็ตาม กบราชาอันธกินไม่อาจต้านทานการตีหนึ่งครั้งจากโมฟานได้เลย นอกจากนี้ กบราชาอันธกินช้าและเกือบไม่มีสมอง ทั้งกบทั้งหมดรวมกันก็ดูจะสู้ไม่ได้กับโมฟานปีศาจ! สฟิงซ์กำจัดเสียงที่รบกวนเขาได้สำเร็จหลังจากทุบเจ้าชายหนาวลงบนพื้น เขามองโมฟานด้วยความโหดร้ายจากระยะไกล ยิ่งโมฟานบาดเจ็บมาก เลือดปีศาจของเขาก็จะบ้ากว่าเดิม เขาไม่ได้เสียเวลาแลกเปลี่ยนสายตากับสฟิงซ์ เขาวิ่งผ่านแอ่งหุบเขาด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง และเข้าต่อสู้กับสฟิงซ์โดยได้เปรียบ! สฟิงซ์ไม่ได้ทำอันตรายต่อเขามากมายเลย ตอนนี้เป็นตาโมฟานปีศาจที่จะทำร้ายสฟิงซ์! โมฟานถูกล้อมรอบด้วยเปลวไฟหลายชั้น เหมือนกับว่าเขากลายเป็นดวงอาทิตย์เจิดจ้าเลื่อนผ่านแอ่งหุบเขา เปลวไฟรุนแรงพุ่งตรงสฟิงซ์ ทำให้สิ่งมีชีวิตยักษ์นั้นถูดอกลับไปยังป้อมเมืองนอร์ธการ์ด! ป้อมนี้ถูกกองทัพซอมบี้ยึดครองมานานแล้ว และตอนนี้ถูกคลุมด้วยทะเลของซอมบี้ บันทึกการตายของซอมบี้หลายนับไม่ถ้วนเมื่อการต่อสู้ระหว่างสฟิงซ์กับโมฟานถูกย้ายมายังป้อม พวกมันไม่อาจอยู่รอดได้นานกว่าวินาทีเดียวต่อหน้าพลังอันทรงพลังของสิ่งมีชีวิตระดับผู้ปกครอง... สิ่งมีชีวิตอันธกินที่นำหน้ากลุ่มชะงักช้าโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นผู้นำของพวกเขาถูกดันกลับไปที่ป้อม พวกเขากำลังสงสัยว่าจะช่วยผู้นำหรือเดินต่อไป ยูลินซิตี้ได้ถูกอพยพเรียบร้อยแล้ว พวกเขาไม่พบมนุษย์คนใดเลย! สฟิงซ์ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว เขากรีดร้องโกรธเมื่อเห็นกองทหารหยุดเคลื่อน นักประหารอันธกินและวัวปีศาจคู่แฝดพุ่งไปยังเมืองต่อไปทันที! สิ่งมีชีวิตอันธกินมากขึ้นผ่านแนวรับของโมฟาน พวกมันหยุดไม่ได้เลย กระแสสีดำของซอมบี้กินยูลินซิตี้ภายในเวลาน้อยกว่าสิบห้านาที! จำนวนซอมบี้มากจนช็อก โมฟานยังคงสามารถหยุดซอมบี้ที่มาจากกำแพงชำรุดหน้าเดิมของป้อมนอร์ธการ์ดได้ แต่อากาศที่กำแพงหักละลายมากขึ้น ซอมบี้ไหลเข้ามาในหุบเขานอร์ทเหมือนแม่น้ำจากทุกทิศทาง จะให้โมฟานหยุดทั้งหมดได้อย่างไร? ยิ่งกว่านั้น พื้นที่ก็จะว่างขึ้นอย่างมากเมื่อซอมบี้ผ่านโมฟานและเข้าสู่หุบเขากว้างใหญ่ของหุบเขานอร์ท กองทัพซอมบี้หยุดไม่ได้จากจำนวนที่มากแม้สิบคนโมฟานปีศาจหรือแม้ร้อยคนโมฟานปีศาจก็จะยากที่จะหยุดพวกมันทั้งหมด! เมื่อคลื่นซอมบี้มา แม้ว่ากำแพงที่แข็งแรงที่สุดก็หยุดไม่ได้! — ดวงตาเปล่งประกายของโมฟานเปลี่ยนเป็นสีภาพเผชิญหน้ากับความไร้ทางออกเมื่อเห็นกองทัพซอมบี้ไหลพ้นเขา โมฟานจำคำพูดของหัวหน้าจูในวันที่เขากลายเป็นนักเวทได้... จำนวนของสิ่งมีชีวิตปีศาจเป็นร้อยละหลายพันเท่าของจำนวนมนุษย์ และนักเวทเป็นส่วนหนึ่งของมนุษยชาติที่เล็กมาก วิธีเดียวที่จะชนะในสถานการณ์เช่นนี้คือการแข็งแกร่งขึ้น ทุกคนต้องแข็งแรงพอที่จะต่อสู้กับหลายสิบหลายร้อยหรือหลายพันสิ่งมีชีวิตปีศาจ... เขาต้องแข็งแรงแค่ไหนถึงจะหยุดกองทัพปิรามิดกิซาได้? เขาต้องแข็งแรงขนาดไหนถึงจะไม่ต้องเห็นศพกระจายตามถนนและน้ำตาตกเหมือนฝน? เขาได้ซื้อเวลาครึ่งวันให้กับผู้คนหรือเปล่า? รู้สึกเหมือนน้อยกว่าก็เป็นได้ แต่หวังว่ามันไม่ไกลเกินไป... ความจริงคือ โมฟานสูญเสียการจับเวลาจริงๆ เขาติดอยู่กับการต่อสู้กับสฟิงซ์, ฟาโรห์มังกรมืดและประธานแมงมหากาฬเมดูซ่า เขาไม่รู้ว่าผ่านไปแล้วครึ่งวันที่แล้วหรือยัง... เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างหนัก แต่หัวใจของเขายังเต้นแรงอยู่ มันยังคงเผาไหม้เพื่อรับอีก! — — สุสานสีขาวในความลึกมืด ท้องฟ้าเต็มไปด้วยซอมบี้ ดินเต็มไปด้วยเลือด ทุกอย่างดูน่าสยดสยองและขมขื่นพร้อมกลิ่นบูด แต่สุสานสีขาวยังตั้งอยู่มั่นคงเช่นเคย ไม่เห็นฝุ่นหรือคราบสกปรกแม้หยด น้ำตะบันดาลของศพพันปีอาจเต็มไปด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์ถ้าไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บ! นี่คือครั้งที่สองของจางเสี่ยวฮุ่ยที่มาถึงศาลาลาแดง เขายังจำทุกอย่างได้เสมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มีคนล้านคนอยู่บนเรือที่สั่นสะเทือนโดยคลื่นอันโหดร้าย มันจะจมในพริบตานี้พร้อมกับผู้คนหนึ่งล้านคนบนเรือ... จางเสี่ยวฮุ่ยบิดตัวขึ้นบันได เขาเห็นเงาตัวเองบนพื้นผิวสีดำมันวาว เขาถูกปกคลุมด้วยฝุ่น เสื้อผ้าก็เป็นขาดๆ เขาชัดเจนว่าตลุมจากการเดินทางมานี้หลังการต่อสู้หนักหน่วง ตัวเขาอาจล้มลงได้ทุกเมื่อ เขาเดินไปยังบัลลังก์สีแดงเลือดและมองเกราะสีดำว่างเปล่าที่นั่งอยู่บนนั้น เกราะนั้นว่างเปล่า จางเสี่ยวฮุ่ยไม่รู้สึกถึงใครอยู่ภายใน เขาไม่แน่ใจว่ามีคนนั่งบนบัลลังก์หรือเปล่า บางทีเขาอาจมาที่นี่โดยเปล่าเปลี่ยว “หัวหน้าฝีมือรบ!” จางเสี่ยวฮุ่ยตะโกนด้วยเสียงดังเต็มที่ เกราะสีดำไม่ตอบสนอง บางทีจางเสี่ยวฮุ่อาจเรียกชื่อผิด บางทีคนคนนั้นอาจไม่ใช่หัวหน้าฝีมือรบของเขาแล้ว แต่เป็นกษัตริย์... “หัวหน้าฝีมือรบ!” จางเสี่ยวฮุ่ยไม่สนใจแล้วว่าเป็นใคร เขาไม่รู้จักกษัตริย์เลย เขาแค่รู้ว่าหัวหน้าฝีมือรบผู้ยุติธรรมคนนั้นสอนพวกเขาให้ต่อสู้ คนหลายคนเสียชีวิตเมื่อเมืองโบ่ล่มสลาย แต่หลายคนรอดได้เพราะชายหนุ่มในเสื้อแจ็กเก็ตทหารเก่าในตอนนั้น “หัวหน้าฝีมือรบ ฉันรู้ว่าท่านอยู่ที่นี่ ท่านอยู่ที่นี่เสมอ...” จางเสี่ยวฮุ่ยพูดต่อโดยไม่สนใจว่าเกราะจะเข้าใจเขาหรือไม่ จางเสี่ยวฮุ่ยได้ยินเสียงของเขากลับในห้อง เขาหายใจลึก เขารู้ว่าตนทำอะไรโง่ แต่เขายังคงเชื่อว่าหัวหน้าฝีมือรบของเขายังมีชีวิตอยู่ ผู้ที่อยู่ในเกราะสีดำเย็นเยือกนั้นยังคงเป็นหัวหน้าฝีมือรบของเขา! “เมื่ออายุสิบแปดปี ฉันเข้าทหารจากบัณฑิตเป็นกัปตันภายใต้การดูแลของท่าน ท่านมักเรียกฉันว่าโง่บ้า บอกว่าฉันไม่ฉลาดพอ ไม่รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ บอกว่าฉันไม่มีพรสวรรค์... ฉันทำทุกอย่างตามที่ท่านสั่ง ฉันเรียนรู้นิสัยส่วนใหญ่จากท่าน เมื่อฉันถึงโซนปลอดภัยในเมืองโบ่ ฉันร้องไห้เพราะความไร้กำลัง ฉันคิดว่ามันเป็นจุดจบของโลก ฉันหลงทางจนกระทั่งได้เห็นท่านและเหล่าทหารของท่านไล่ตามสุนัขอสูรดำอย่างบ้าระหาก ท่านช่วยให้ฉันเจอทางของฉัน ฉันสาบานว่าจะเป็นทหารเช่นท่าน... ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร จึงแค่เลียนแบบท่าน...” จางเสี่ยวฮุ่ยเช็ดน้ำตาบนหน้าในขณะที่พูด “แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามเลียนแบบท่านเท่าใด ไม่ว่าฉันจะอยู่กับท่านนานแค่ไหน ฉันก็เข้าใจว่าไม่มีวันเป็นเหมือนท่าน คนบางคนถูกสร้างให้ต่อสู้คนเดียว นั่นคือโชคชะตาของพวกเขา... เพราะฉะนั้นท่านจึงเชิญพี่แฟนเข้าร่วมกองทัพแทนฉัน “ต้องบอกว่า การตัดสินของท่านแม่นยำ พี่แฟนน่าประทับใจจริงๆ เขากล้าหาญเท่าท่าน ฉันพยายามเลียนแบบท่านจนสุดความสามารถ แต่กลับไม่ได้เรียนรู้สิ่งสำคัญที่สุด ในขณะเดียวกัน เขาดูเหมือนจะละทิ้งท่าน ไม่เคยพิจารณาจะรับคำเชิญของท่าน แต่สุดท้ายเขาก็ทำในแบบเดียวกับที่ท่านทำ... ท่านเคยแนะนำให้ฉันรู้จักเพื่อนเก่าของท่านว่าเป็นศิษย์ที่ดีที่สุดของท่าน แต่ฉันรู้ว่าพี่แฟนคือศิษย์อัจฉริยะที่สุดในหัวใจของท่าน เขาบ่นว่าข้อเสียใจที่สุดของเขาคือไม่ได้บอกท่านด้วยตาตัวเองว่าท่านคือคนที่เขาเคารพที่สุด” จางเสี่ยวฮุ่ยหยุดสนใจน้ำตาที่ไหลบนแก้ม เขาเข้าใกล้เกราะสีดำเปล่า เหมือนกับว่าเกราะไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลย แต่จางเสี่ยวฮุ่ยรู้สึกว่าคนคนนั้นยังอยู่ เขารู้สึกว่าคนนั้นกำลังมองเขา! “พวกเราเจ็บปวดเพื่อให้แข็งแรง เราพยายามทุกวิธีป้องกันการพินาศของเมืองโบ่ แต่เมื่อกองทัพซอมบี้และปิรามิดกิซามาถึง เรากลับรู้สึกไร้กำลังและเล็กน้อย... พี่แฟนยังต่อสู้เต็มที่เช่นท่าน ไม่ว่าเหล่าศัตรูจะมากแค่ไหน แต่ฉันทำไม่ได้เลยนอกจากวิ่งไปหาท่าน...” จางเสี่ยวฮุ่ยเหมือนหลงทิศทางเหมือนเมื่อเขาแอบหนีไปยังโซนปลอดภัยในเมืองโบ่ เขาได้แต่วางความหวังไว้ที่คนข้างหน้าที่เคยชี้ทางสู่วันเก่า “ฉันรู้ว่าเขาจะไม่หนีแม้เมื่อถูกสร้างโดยสิ่งมีชีวิตอันธกิน เขาจะต่อสู้จนลมหายสุดท้าย...” “ขอร้องท่านช่วยชีวิตเขา!” จางเสี่ยวฮุ่ยคุกเข่าลงอย่างหนักหน้าที่เกราะสีดำเปล่า เขาตบศีรษะของเขาให้กับพื้นอย่างแรง จางเสี่ยวฮุ่ยฝังศีรษะลึกลงในดิน เขาอยากแสดงความกตัญญูกติอยู่เสมอ แต่หัวหน้าฝีมือรบของเขาไม่เคยให้โอกาสบอกลา เกราะสีดำนิ่งเฉย ไม่แสดงสัญญาณชีวิตใดเลยขณะที่จางเสี่ยวฮุ่ยพูดหรือคุกเข่า มันดูเหมือนว่าคนคนนั้นไม่ได้ยินเขา หรืออาจอยู่ที่นั่นแต่ไม่ได้เป็นจานกง กษัตริย์ซอมบี้ไม่สนใจชีวิตและความตายของคนอื่น เกราะสีดำคงอยู่ในสภาพนิ่งเป็นเวลานาน จางเสี่ยวฮุ่ยเริ่มรู้สึกชาเลอะเลือนจากการคุกเข่านานเกินไป เขายกศีรษะขึ้นอย่างช้าๆ แล้วจ้องที่เกราะสีดำที่นั่งบนบัลลังก์เป็นเวลานาน ดวงตาของจางเสี่ยวฮุ่ยส่องแสงแห่งความสิ้นหวัง แต่เขายังไม่ยอมแพ้ “หัวหน้าฝีมือรบ มีเพื่อนเก่าของท่าน... “ทุกคนบอกว่าเธอเสียชีวิตแล้ว แต่เธอไม่เชื่อเลย... เธอบอกว่าเธอเห็นท่านในวันที่เธอได้รับอิสรภาพจากความเยือกเย็น “เธอเชื่อว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ เหมือนพวกเรา” จางเสี่ยวฮุ่ยพูดหลังดื่มลมหายลึก “เธอบอกว่าเธอจะรอการกลับมาของท่าน พี่แฟนและผมก็รอการกลับมาของท่านเช่นกัน... แต่ผมกลัวว่าจะเหลือเพียงผมและเธอเท่านั้นหลังจากวันนี้” จางเสี่ยวฮุ่ยปล่อยยิ้มแฉ่ง แสดงความเคารพหลังพูดเสร็จ แล้วลากร่างผอมเพลียไปยังทางออก...