บทที่ 1419 - ฟื้นฟูและบำเพ็ญ แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ดวงตาของอาชา​รูยายาก(expand)กว้างออก ใบหน้าขาวซีดของเธอจึงสีชมพูอ่อนเย้ายวน โมฝั่ง (Mo Fan) พอใจที่เห็นปฏิกิริยานั้นบ้าง เข้าข้างหน้าตากลัวใจว่าเธออาจกำลังพิจารณาคำขอของเขาจริงหรือไม่? ควรบอกความจริงกับเธอไหมถ้าเธอนั่งบนตักของเขาแล้วทำท่าเต้นบิดตีน? “พี่โมฝั่ง อยากให้ฉันกลับมาทีหลังไหม?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังโมฝั่ง โมฝั่งแสดงสีหน้าหวั่นไหวทันที พลิกตัวมองอย่างเชื่อไม่ไว้ กินซินเซีย (Xinxia) ตกแต่งเข้ามาโดยไม่ให้เขาได้สังเกต ผู้หญิงชื่อฟิโอน่า (Fiona) ดันรถเข็นของเธอเข้ามาโดยจ้องมองเขาด้วยความดูถูกอย่างรุนแรง ในอีกด้านหนึ่ง ใบหน้ากินซินเซียค่อยๆ สวยขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีอาการใด “เฮฮา…พี่ซินเซีย ฉันบอกเธอว่าให้เขาอยู่ในบ้านก็เหมือนให้หมาป่าเข้าไปในบ้าน ดูเธอออกมาหยาบกระด้างและกล้าเกินไป! เขาแสดงออกอย่างไม่อายต่อฉัน แถมคนรับใช้ที่ไม่กล้าต่อต้านเขาก็ทำได้เช่นกัน พวกเขายังหน้าตาดีและรูปร่างโดดเด่น” อาชา​รูยายากหัวเราะแผ่วเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวน้อยเมื่อเห็นหน้าของโมฝั่งหนาวเหน็บ อาชา​รูยายากลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปทันทีหลังพูดจบ เสียงหัวเราะเย้ายวนของเธอยังคงกรีดกังวานอยู่ในห้อง โมฝั่งรู้สึกเจ็บปวดที่อวัยวะเพศของเขา เหตุการณ์นี้ทำให้เขาไม่คาดคิดว่ากินซินเซียจะโผล่มาขณะกำลังทำสนุกกับอาชา​รูยายาก ควรทำอย่างไรดี! “เฮฮา, ซินเซีย, ฉันบอกเธอให้เธอทำตนเองที่บ้าน” โมฝั่งอธิบายพร้อมรอยยิ้มลำบาก กินซินเซียไม่ใช่เด็กอายุ 3 ขวบ เธอเข้าใจเรื่องที่โมฝั่งหมายถึงดีโดยเฉพาะหลังจากรู้จักเขานานมานี้ “ฮึม, ชายไร้ขอ! อยู่ดีอยู่แย่!” ฟิโอน่าผลักกินซินเซียให้ยืนข้างโมฝั่งพร้อมสาบานคำสาปแล้วหายไป โมฝั่งอธิบายไม่ออก เขามองหน้ากินซินเซีย แม้ว่าเธอจะมักมีสีหน้าอ่อนโยนและเงียบสงบ แต่โมฝ่างก็รู้อีกว่ากำหนดากำลังบวมเบิกเมื่อเธอโกรธอยู่ มันน่ารักเกินไปเมื่อเธอยังเด็ก โมฝ่างเคยจูบแก้มเธอแบบลับๆ แต่โมฝ่างคิดว่าถ้าเขาจูบเธอในตอนนี้อาจถูกปฏิเสธ พวกเขาอาจต้องรอนานกว่าที่คาดคิดก่อนจะได้สัมผัสกันอีก “ซินเซีย, ตุ้มหูของเธอสวยมาก ดูแสงเงาของมัน ตัดกับสีแดงที่แก้มของเธอและรูปหน้าอันสมบูรณ์แบบ...” โมฝ่างคิดว่าเขาต้องพูดอะไรสักอย่าง จึงรีบนำเสนอคำชม “อย่าพยายามเปลี่ยนเรื่อง!” ซินเซียดุ “โอเค ขอโทษ; สัญญาว่าจะไม่แหย่สาวคนอื่นอีก” โมฝ่างพูดอย่างจริงจัง “ถ้าจะยังแหย่สาวที่เธอคิดว่าดีและน่าประทับใจต่อไปโดยที่เธอจริงจังและตัดสินใจแล้วหรือ?” ซินเซียต่ออุทธรณ์ “หืม? ตั้งแต่เมื่อไหร่เธอถึงฉลาดและพูดเก่งขนาดนั้น? ทำไมเธอถึงรู้อะไรที่ฉันคิด? ติก ติก, เธอเรียนรู้อะไรมากตั้งแต่เป็นนักบุญแล้ว เธอฉลาดพอที่จะรู้คนพยายามเอาเปรียบเธอแล้ว!” โมฝ่างชมเชยเธออย่างไม่มีสาระ “ฉันยังโกรธอยู่!” ซินเซียร้อนไฟ “ทำไมถึงโกรธ? แค่อยากเล่นสนุกเพราะเบื่อเกินไป คุณก็น่าจะรู้ว่าไม่มี Wi‑Fi ที่นี่ ฉันไม่มีเพื่อนคุยซะเลย การที่ผู้ชายคิดสิ่งล่อแหลมเมื่อเบื่อถือเป็นเรื่องปกติ ฉันไม่รู้ว่ากำลังพูดเรื่องอะไร แต่สัญญาว่าไม่ได้คิดทำอะไรเลย!” โมฝ่างสาบาน “เธอมาเยี่ยมเราบ่อยไหม?” ซินเซียถาม “ใครบ้าง? อาชา​รูยายาก? ใช่ เธอมาเยี่ยมบ่อย อยากบอกว่าเธอมีเวลาว่างเยอะเกินไปไหม?” โมฝ่างตอบ “วัดพาเธอโนโนนแบ่งเป็นสามฝ่ายแล้ว ตอนแรกเป็นกลุ่มผู้ใหญ่ที่คอยสนับสนุนอิชิชา (Izisha) อีกฝ่ายหนึ่งเคยให้ความภักดีกับอาชา​รูยายาก และฝ่ายสุดท้ายสนับสนุนนักบำเพ็ญ (ผม) ทั้งสามฝ่ายเท่าเทียมกันแล้ว คาดว่าจะคงเป็นอย่างนี้จนการเลือกตั้งถัดไป” ซินเซียบอก “เธอไม่ใช่ศัตรูแต่ก็ไม่ใช่มิตร ต้องระวังเธออยู่นะ” โมฝ่างเตือน “อืม!” ซินเซียพยักหน้า อาชา​รูยายากเก่งกว่าที่ซินเซียคาดคิด เธอสามารถรวบรวมการสนับสนุนได้มากหลังจากอิชิชาถูกทำลาย ซินเซียยังถือว่าเป็นมือใหม่ ทำให้อาชา​รูยายากได้การสนับสนุนเพิ่มขึ้น ซินเซียเคยคิดว่าอิชิชาเป็นคู่แข่งคนเดียวของเธอ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการแข่งขันสามฝ่าย ก็เป็นโอกาสที่ไม่เลวร้ายเลยสำหรับเธอ เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีทางชิงชนะอิชิชาได้ด้วยอิทธิพลและปัญญาที่มี การแทรกแซงของอาชา​รูยายากทำให้เธอมีเวลาหายใจและเตรียมตัวได้ เธอได้บรรเทาภาระบางอย่างที่อยู่บนบ่าของซินเซีย ทำให้เธอมีเวลาให้ความรู้และทรัพยากรรวมถึงเครือข่ายเพิ่มขึ้น “คุณพี่แก๊งเล่งชิงเป็นอย่างไรบ้าง?” โมฝ่างถาม หลิงหลิงเป็นห่วงพี่สาวเล่งชิงมาก เจ้าชายหนาวถูกจับกุมและจะถูกประหารตามกระบวนการตามกฎหมาย เล่งชิงคือคนที่เสียสละมากที่สุดในเหตุการณ์หลายเหตุการณ์ โมฝ่างหวังว่าเธอจะสบายดี “ตอนนี้อาการของเธอค่อนข้างเสถียร คาดว่าจะฟื้นตัวได้ในหกเดือน แต่การบำเพ็่นของเธออาจต้องใช้เวลานานกว่านั้น” ซินเซียบอก “ดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น” โมฝ่างถอนหายใจอย่างโล่งใจ ซินเซียทำหน้ายกเมื่อเห็นปฏิกิริยาของโมฝ่าง เธอคิดว่าการอยู่ที่วัดพาเธอโนโนนเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด หากไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ได้ทำอะไรนอกจากรอคอยในรถเข็นหากต้องกลับไปเมืองเวทมนตร์ เธอไม่รังเกียจการรอคอย แต่อยากช่วยเหลือมากกว่า! “ไม่เคยบอกว่า วังเซียวจุนจากหังโจ่ว? สถานการณ์ของเขาคล้ายกับพี่เล่งชิงนะ สามารถพาผมไปหาเขาได้หลังจากที่ดูแลพี่เล่งชิงเสร็จ ฉันควรจะปลุกเขาให้ตื่นได้” ซินเซียพูด “จริงหรือ? ยอดเยี่ยม!” โมฝ่างดีใจจนท่วมท้น สมาชิกสภาโหดร้ายหลัวเมียน (Luo Mian) ได้กลืนวิญญาณของวังเซียวจุนทำให้เขากลายเป็นเปลือกเปลี่ยวไร้วิญญาณ ร่างของเขาถูกเก็บรักษาโดยสหภาพนักวิจัยของสมาคมเวทมนตร์หังโจ่ว โมฝ่างมักคิดถึงเขาและไปเยี่ยมทุกครั้งที่เดินทางไปหังโจ่ว ถ้าซินเซียสามารถปลุกเขาให้ตื่นได้ การสละแรงของนกอินทรีย์สวรรค์จะไม่สูญเปล่า! โมฝ่างเห็นซินเซียนั่งเงียบเคียงข้างเขาหลังที่เขายังลอยอยู่ในความสุข เธอดูเหมือนปกติ แต่โมฝ่างยังสังเกตเห็นความเหนื่อยล้าจากดวงตาของเธอ เขารู้สึกสงสารเธอทันทีและพูดว่า “มันหนักเกินไปไหมสำหรับเธอ” ซินเซียแกว่งศีรษะบอก “การทำให้ตัวเองทำเต็มที่จริงๆ ให้ความหมาย แม้อาจเหนื่อยจากการเตรียมตัวเลือกตั้ง แต่ก็ยังคุ้มค่า” “ฉันจะมาเยี่ยมบ่อยขึ้น” โมฝั่งสัญญา “อืม ฉันจะดีใจมาก ถ้าคุณไม่ตายทุกครั้งที่มาหาฉัน” ซินเซียตอบ “อืม…” โมฝ่างเกาพหัวอย่างอึดอัด — — ผลข้างเคียงจากการใช้ธาตุปีศาจนั้นเป็นเรื่องร้ายแรง แม้ว่าโมฝ่างจะสะสมจิตวิญญาณให้พอเพื่อชำระหนี้ แต่วิญญาณและร่างกายของเขาก็ยังได้รับบาดเจ็บอย่างหนักจากการใช้ธาตุปีศาจบ่อยเกินไป โชคดีที่วัดพาเธอโนโนนเหมือนสวนส่วนตัวของเขา เขาสามารถเข้าถึงยารักษา โชคลิศ และเวทมนตร์บำบัดที่ดีที่สุดตามต้องการ หากไม่เช่นนั้น การบำเพ็ญของเขาคงจะลดระดับลงมากกว่าหนึ่งขั้น! ความตึงเครียดต่อร่างกายและจิตวิญญาณจากการใช้ธาตุปีศาจนั้นแทบจะทนไม่ได้ เขาต้องงดใช้ธาตุปีศาจเป็นเวลาหนึ่งหรือสองปี แม้ว่าเขาจะเติมเต็มลูกแก้วจิตวิญญาณแล้วก็ตาม! ถ้าไม่มีธาตุปีศาจ โมฝ่างต้องระวังมากขึ้น ศาลพิพากษาเถื่อนยังคงรอคอยจะดำเนินคดี หากพวกเขาตัดสินว่าชีวิตของเขาเป็นอคติร้ายแรง เขาจะไม่มีโอกาสปกป้องตัวเอง! โมฝ่างฟื้นตัวได้เร็วด้วยความช่วยเหลือของธาตุพรของซินเซีย เนื่องจากการบำเพ็ญของเขายังอ่อนแอ จึงตัดสินใจบำเพ็ญในความลี้ลับหลังจากหายบาดเจ็บ ภูเขาแสงระย้า (Mount Shimmer) ของวัดพาเธอโนโนนเป็นสถานที่บำเพ็ญที่โดดเด่น ราวกับว่าที่นี่รวบรวมสารสว่างของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาวทุกดวง ผู้ฝรั่งเศสใดก็ตามจะได้รับประโยชน์มหาศาลไม่ว่าระดับบำเพ็ญเท่าไหร่ โมฝ่างเร่งรีบไล่ตามบาวชิอา(Black Vatican) หลังจากที่ลิตเติล ลอช (Little Loach) พัฒนาขึ้นใหม่ เขาไม่มีเวลาเต็มที่ที่จะบำเพ็ญด้วยจิตใจสงบ จึงตัดสินใจใช้สภาพแวดล้อมอันสมบูรณ์ของวัดพาเธอโนโนนเพื่อพัฒนา ธาตุของเขา แม้จะมีลิตเติล ลอชช่วยเหลือ แต่ก็ต้องใช้เวลานานเนื่องจากธาตุต่างๆ มากมาย! การอัพเกรดล่าสุดของลิตเติล ลอชทำให้ความเร็วการบำเพ็ญของโมฝ่างเพิ่มขึ้นห้าเท่า โมฝ่างสังเกตว่าความเร็วบำเพ็ญของเขาชะลอหลังจากเข้าสู่ระดับขั้นสูง (Advanced Level) นั่นเป็นเรื่องสมเหตุสมผล เพราะเมื่อระดับบำเพ็ญสูงขึ้น เขาต้องการทรัพยากรเพิ่มขึ้น อย่างเช่น แหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดิน (Underground Holy Spring) ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของกาแล็กซี่ของเขาได้ หากลิตเติล ลอชไม่ดูดซับพลังอาคมของดวงจันทร์และฟีนิกซ์ ลอช โมฝ่างคงไม่รู้เลยว่าการบำเพ็ญจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน! โมฝ่างวางแผนว่าจะพักอยู่ที่วัดพาเธอโนโนนเป็นระยะ ๆ เขาต้องการพัฒนาธาตุทั้งห้าให้ถึงระดับที่สามของ Advanced Level! ในอดีต โมฝ่างต้องใช้เวลานานหลายปีเพื่อพัฒนาธาตุทั้งห้าให้ถึงระดับที่สามของ Advanced Level แต่ตอนนี้เป็นไปได้แล้ว ความเร็วบำเพ็ญของเขาเร็วขึ้นแปดเท่าด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ของวัดพาเธอโนโนนและการช่วยเหลือของลิตเติล ลอช! เขาอาจต้องใช้หลายปีเพื่อให้ธาตุทั้งห้าถึงระดับที่สาม แต่ตอนนี้อาจทำได้ภายในครึ่งปี! เมื่อธาตุไฟของเขาถึงระดับที่สาม เขาจะสามารถรวมตัวกับ ลิตเติล เฟลม เบล (Little Flame Belle) อีกครั้ง ลิตเติล เฟลม เบล ตอนนี้อยู่ในระดับผู้บังคับการ (Commander-level) ความแข็งแกร่งของเธอจะเพิ่มขึ้นอีกหลังจากรวมกับเขา โดยเฉพาะถ้าเขาพบเมล็ดดวงวิญญาณระดับ Soul ที่สมบูรณ์แบบ! เขาอดใจรอไม่ไหวแล้วว่าเมล็ดดวงวิญญาณระดับ Soul ที่สามของเขาจะอันตรายแค่ไหน! ธาตุสายฟ้าหรือแสงฟ้า (Lightning) ยังเป็นธาตุที่แข็งแกร่งที่สุดของโมฝ่าง พรของตราประทับพระเจ้า (God’s Seal) ทำให้ความเสียหายฐานเพิ่มเป็นสองเท่า ใช้ร่วมกับพญาเทวายุ (Lightning Tyrant) คาถาไฟฟ้าที่เพิ่มเป็นสิบสองเท่าสามารถทำลายระดับผู้บังคับการได้ทันที เขาอาจสร้างการโจมตีเทียบเท่าพลังมหามิตรระดับซูเปอร์ได้โดยส่งไฟฟ้าผ่านร่างกายของตนเอง!