การพบกันโดยบังเอิญ แปลโดย - Ash, แก้ไขโดย - Fingerfox บทนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ขอบคุณที่สนับสนุนเรา สนุกกันเถอะ!!!!!!! การรวมตัวของฮีโร่อย่างเป็นทางการเริ่มขึ้น ฝูงชนของผู้เชี่ยวชาญเริ่มอภิปรายว่า จะปิดลายเหลี่ยมร่วมกันอย่างไรและทำลายปีศาจร้ายเหล่านั้นต่อไป ธรรมชาติแล้ว เชินเซียงที่ยังคงอยู่ภายในซอยเงียบสงบและมืดเอี้ยนนั้นไม่มีทางจะรู้ได้เลย สิ่งที่ทำให้เขากังวลเล็กน้อยคืออาจเจออันตรายบางอย่าง “ที่นี่ควรจะต้องถูกห่อหุ้มด้วยคาถาจำกัดอำนาจอันทรงพลัง ไม่เช่นนั้นมันคงไม่แน่นข้นขนาดนี้!” ซูเมียะโย่กล่าว เชินเซียงก็ลองตามดูเช่นกัน แต่ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ไม่ได้ขยับก้อนหินแม้แต่นิดเดียว ไม่สามารถขีดรอยบนผิวหน้าหินได้เลย เขาจึงมั่นใจได้ว่าใต้ภูเขานี้ต้องซ่อนสิ่งดีบางอย่างแน่นอน ภูเขานี้สร้างขึ้นเมื่อร้อยพันปีก่อน ตอนที่ศิลปะการต่อสู้รุ่งเรืองเต็มที่ แต่ต่อจากนั้นอุบัติเหตุทำให้เทคนิคลมศิลป์และการทำยาโบราณหลายอย่างสูญหาย ดังนั้นศิลปินการต่อสู้ยุคปัจจุบันจึงอ่อนแอกว่าก่อนหลายเท่า หลังจากคลานมานานกว่าครึ่งชั่วโมง เชินเซียงรู้สึกถึงลมหนาวพัดผ่านทำให้รู้สึกสบายใจ แต่อารมณ์สบายใจนั้นไม่ค่อยยาวนานเท่าไหร่ เพราะแรงดูดมหาศาลปรากฏขึ้นทันใดดึงเขาให้หล่นลงด้านล่าง เหมือนกับว่าเขากำลังบินผ่านทางเดินแคบนี้ เชินเซียงตื่นตกใจ “นี่เรื่องอะไรกันแน่!” “แรงดูดอันแรงกำลังดึงคุณไปข้างหน้า” หรงเซือยี่อธิบาย “ไม่มีอะไรต้องกังวล หากสถานที่นี้ถูกสร้างโดยศิลปินการต่อสู้สมัยร้อยพันปีก่อน พวกเขาคงไม่มีเจตนาชั่วร้าย ผมคิดว่าแรงดูดนี้มีไว้เพื่อให้คุณถึงที่ลึกลับนั้นได้อย่างรวดเร็ว” ซูเมียะโย่บอก เชินเซียงถอนลมลึกหนึ่งครั้ง แต่ยังคงระมัดระวังอยู่ ณ ขณะนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองเคลื่อนที่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนอยู่ในอุโมงค์ที่เกิดจากลมเอง ความรู้สึกนี้ก็ดีเลิศ พอผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พุ่งลงพื้นอย่างกระทันหันและกลับเข้าสู่รูปมนุษย์อีกครั้ง เพราะที่นี่มีพื้นที่กว้างพอ “นี่คือก้นของภูเขาหรือเปล่า? อยู่ที่ไหนกันนี่?” กำแพงหินรอบ ๆ ส่องแสงขาวอ่อน ๆ เชินเซียงมองไปรอบ ๆ หวังจะหาอะไรบ้าง มันเป็นห้องหินกว้างใหญ่ แค่หินเปล่า ๆ ไม่มีอะไรอื่นอยู่ภายใน ทำให้เขารู้สึกผิดหวัง “คุณมาจากแผ่นดินไหน? นิกายในศาสนาใด?” เสียงอึกทึกดังขึ้นในหูของเขา ทำให้เชินเซียงตกใจจนส่งเสียงกรีดร้อง เชินเซียงไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้องหินยักษ์นี้ แต่ไม่ว่ามองไปไหนก็ไม่พบใคร ทำให้เขารู้สึกขมุกขมัว “แผ่นดินเฉินวู, ศิษย์ประจำศาสนาศิลปะต่อสู้ขั้นสุดยอด!” เชินเซียงหายใจลึกก่อนตอบ “คุณเป็นศิษย์ของศาสนาที่ก่อตั้งโดย ‘ลุงศิลปะอัลเท็ม’ ความสามารถของศาสนานี้เป็นคนแรกที่มาถึงที่นี่ ดังนั้นศาสนาอัลเท็มยังคงดำรงอยู่หลังร้อยพันปี เป็นเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจ!” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเคารพ เชินเซียงหัวเราะอุดมคติในใจ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งดี ๆ รออยู่ในห้องหินนี้ “อาจารย์ครับ, คุณถูกปิดขังอยู่ที่นี่หรือเปล่า?” เชินเซียงถาม หากทำได้เขาก็จะปล่อยผู้ชายคนนั้น “ไม่ใช่, เพียงแค่ความคิดวิญญาณของผมที่สื่อสารกับคุณ ผมอยู่ในสวรรค์แล้ว!” ผู้ชายหัวเราะ เชินเซียงตกใจ นั่นหมายความว่าเขาอยู่ในสวรรค์หรือ? ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพูดคุยกับเขาได้ เขาตัดสินใจว่าจิตวิญญาณของผู้ชายคนนั้นต้องอัศจรรย์มาก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางแยกความคิดวิญญาณออกและรักษาไว้ได้นานขนาดนี้ รวมถึงการควบคุมจากสวรรค์อีก “คนนี้ต้องเป็นผู้สืบศาสนาชินโตแน่ ๆ มีเทคนิคแยกวิญญาณในชินโตที่ไม่ถูกรบกวนโดยข้อจำกัดของอวกาศ ทำให้สามารถควบคุมความคิดวิญญาณจากมิติอื่นและรับข้อมูลล่าสุดโดยตรง! แม้แต่ผมเองก็ทำไม่ได้ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าคนนี้หลังผ่านการสอบศพนิโรธครั้งที่เก้าจะยังไม่อภิเษกขึ้น จึงอยู่ที่นี่รอเวลานาน” หรงเซือยี่ก็ต้องทึ่งเช่นกัน เธอไม่คาดคิดว่าจะเจอเชินเซียงที่สามารถฝึกชินโตได้แล้ว และยังเจอคนอีกคนหนึ่ง หลังจากได้ยินหรงเซือยี่เชินเซียงรู้สึกเคารพลึกซึ้ง “อาจารย์ครับ, ท่านอาจเป็นผู้สืบชินโตใช่หรือไม่?” “อ๋อ? น้องชาย, อยากรู้ว่าตอนนี้คุณแข็งแกร่งแค่ไหน? ทำอย่างไรคุณถึงรู้ว่าผมเป็นผู้สืบชินโต? แม้แต่คนแก่หลายคนในอดีตก็ไม่เคยรู้ว่าความสามารถของผมคืออะไร ผมเองก็ไม่รู้เลย จนกระทั่งอภิเษกขึ้นสวรรค์แล้วจึงรู้เรื่องชินโต” ผู้ชายถามด้วยความอึ้ง “ผมเป็นผู้ฝึกศิลป์ศักดิ์สิทธิ์ระดับ 7 ตอนนี้ ผมเคยอ่านหนังสือที่มีบันทึกเรื่องชินโต จึงรู้อยู่” เชินเซียงตอบ “เช่นนั้นเอง! แล้วคุณมาที่นี่อย่างไร? ค้นพบหลุมไม่ยาก ส่วนส่วนที่ยากคือการตระหนักว่ามีอะไรอยู่ใต้ดิน อีกทั้งเมื่อคุณมาถึงก็ไม่ได้ทำลายภูเขาเลย ที่ความแข็งแกร่งปัจจุบันของคุณ คงทำลายได้ยากมาก!” ผู้ชายแสดงความสับสนอย่างมาก หลงเซือยี่กล่าวว่า “บอกเขาว่าคุณเป็นผู้สืบชินโต คนนี้ได้สำรวจการฝึกชินโตด้วยตนเองและอยู่ในสวรรค์แล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา คุณควรทำมิตรภาพกับเขา บางทีอาจเจอเขาในสวรรค์ต่อไป” “อาจารย์... จริง ๆ แล้วผมก็เป็นผู้สืบชินโตเหมือนกัน ผมมีพลังวิญญาณเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ผมแปรเป็นเม้าส์แล้วคลานมาถึงที่นี่!” เชินเซียงหัวเราะและพูด “ฮ่าฮ่าฮ่า สนุกดี สนุกดี! ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกว่า ใครที่มาถึงที่นี่คงไม่ใช่คนธรรมดา ใครจะคาดคิดว่าหลังร้อยพันปีมนุษย์ที่มาถึงที่นี่ก็เป็นผู้สืบชินโต! ที่นี่เคยสร้างร่วมกับผมและกลุ่มคนแก่หลายคน” ผู้ชายหัวเราะ “สุดท้ายแล้วที่นี่คือที่ไหน? อ้าว ยังไม่ได้ถามชื่ออาจารย์ดี ๆ เลยใช่ไหม?” เชินเซียงถาม “ผมชื่ออู๋ ตังหง, น้องชาย แล้วชื่อของคุณล่ะ?” อู๋ ตังหงหัวเราะขณะถาม “เชินเซียง! อาจารย์อู๋, ผมอยู่ที่นี่ทำไม? ผมมาที่นี่เพื่อซ่อนตัวเท่านั้น” เชินเซียงตอบ “อ๋อ? ทำไมต้องซ่อน? การต่อสู้ใหญ่ของสามอาณาจักรยังไม่เริ่มใช่ไหม!?” อู๋ ตังหงตั้งคำถามอย่างสงสัย “ผมอยากรู้อยากว่า ทำไมคุณถึงมาที่นี่?” เชินเซียงมี ‘เทคนิคการปรับสมดุลธาตุไท้จี่ซับดรู่งเดรากอน’ ที่เป็นที่รู้จักอยู่แล้ว จึงไม่มีอะไรต้องเกรงกลัวที่จะบอกอู๋ ตังหง อู๋ ตังหงฟังแล้วโกรธและประหลาดใจอย่างมาก “พวกเราไม่เคยจินตนาการเลยว่า หลังจากเรานี้ โลกศิลปะมนุษย์จะกลายเป็นแบบนี้ ความไม่ลงรอยกันอย่างรุนแรง! ดีที่หัวหน้าแห่งศาสนาอัลเท็มสามารถรวมดินแดนต่าง ๆ ในช่วงวิกฤตโดยไม่เช่นนั้น แผ่นดินเฉินวูคงจะพังทลาย” อู๋ ตังหงอุทาน “เชินเซียง, แล้วคุณไม่ต้องกลัวเลย ครูของคุณแข็งแกร่งจริง ๆ เขาไม่มีทางให้คุณเจ็บ บางครั้งเขาไม่ใช้พลังเต็มที่เพราะกลัวว่าจะถูกดูดเข้าสวรรค์ ตอนนี้เขายังปลอดภัยในมิติวิปริต!” อู๋ ตังหงต่อว่า “เพราะคุณมาถึงที่นี่และได้รับการยอมรับจากผมแล้ว ผมจะมอบสิ่งให้คุณสองอย่าง! อย่างแรกคือเครื่องจักรวิเศษชื่อ ‘ประตูเทียนลว’[1] อีกอย่างคือแผนที่” เชินเซียงในใจลับ ๆ แล้วดีใจมาก แม้จะยังไม่รู้ว่าทั้งสองอย่างนี้ดีอย่างไร แต่เขารู้ว่ามันไม่ใช่ของธรรมดา หมายเหตุเท้า​ง ^[TLN: “เทียนลว” หมายถึง “สวรรค์” ในศาสนาถั่ว ความหมายเต็ม ๆ ยังไม่ชัดเจน แต่ผู้สนใจสามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมได้จากอินเทอร์เน็ต]