**บทที่ 0362 - พระอาจารย์กับศิษย์ร่วมกัน** อาจารย์และศิษย์ร่วมกัน แปลโดย – Ash แก้ไขโดย – Fingerfox 19/30 ของตอน เฉินเซียงในใจเต็มไปด้วยความโกรธ หากไม่ได้มีพระเถรเหล่านี้มาขัดขวางกลุ่มในตอนนั้น ยาโอไฮ่เซิงอาจไม่ได้ถูกปล้นของอันเป็นของเขาเลย ชัดเจนว่าพระเถรเหล่านี้สมรู้ร่วมคิดกับโจรคนที่ปล้นยาโอไฮ่เซิง หรือจะเป็นอย่างอื่นทำไมยาโอไฮ่เซิงถึงบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ เฉินเซียงพบว่าพระเถรเหล่านี้คุ้นเคยไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อลองมองรูปลักษณ์อหังการของพวกเขา เขาก็มากกว่านั้นแปลกยิ่งขึ้น เพราะเถรเหล่านี้อยู่แค่ระดับ 9 ของ “อาณาจักรศิลปะการต่อสู้แท้” เพียงเท่านั้น แต่เขาประหลาดใจที่พวกเขาก็ไม่ได้มองเขาและเสี่ยวโจวเลย เฉินเซียงเองอยู่ระดับ 7 ของอาณาจักรศิลปะการต่อสู้แท้ หากเขาใช้พลังเต็มที่พร้อมกับ “ดาบปีศาจสังหารมังกรฟ้า” เขาก็ไม่มีความกลัวต่อศิลปะการต่อสู้ระดับ 9 เลย! “ข้าต้องการรู้ว่าทำไมพวกเจ้าไม่ช่วยเหลือยาโอไฮ่เซิง? ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยเขา เท่านั้นยังกล้าขัดขวางเพื่อนของเขาที่กำลังจะไปช่วยอีกด้วย เจ้าคิดอะไรอยู่? ในฐานะเถรเจ้าเอง แท้จริงแล้วเจ้ามองดูลูกศิษย์ของศิลปะสุดยอดของเจ้าเองถูกปล้นโดยคนอื่น แล้วยังยอมให้เขาบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย” เฉินเซียงประกัดมือแน่นพลัง “ฉุนฉวาร” ในร่างเริ่มค่อยๆไหลขึ้นอย่างลับๆ เขาโกรธล้น “เพราะพวกเขาเป็นศิษย์ของ ‘วัดแสงศักดิ์สิทธิ์’ เคยได้ยินเรื่องวัดแสงศักดิ์สิทธิ์ไหม? เราไม่อาจทำให้ศาสนานี้โกรธได้เลย นั่นแหละ...” “เรื่องโกหก! ถ้าเป็นสำนักใหญ่ พวกที่ตียาโอไฮ่เซิงคงถูกทำลายแล้ว! ไม่ว่าพวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน เพียงแต่ย敢ปล้นศิษย์ของศิลปะสุดยอดของเราในหน้าศาลของเรา ศิลปะสุดยอดของเราต้องไม่ลังเลที่จะทำให้พวกเขาต้องจ่ายค่า! พวกเจ้าเป็นคนโกงที่ไม่มีค่าอะไรเลย แค่ทำตามคำสั่งของวัดแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ล่อแหลมนั้น เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์เป็นสมาชิกของศิลปะสุดยอด เจ้าก็เป็น…เถรที่ทำลาย! จมูกฉัน!” เฉินเซียงสาบานอย่างโกรธเคือง ในขณะเดียวกัน ยุนเซียวดาวและกลุ่มของเขาดูอิ่มเอิบยินดี ขณะเดียวกัน เสี่ยวโจวก็เตรียมพร้อมต่อสู้! “ไปกันเลย ข้ารู้สึกอับอายที่เห็นศิลปะสุดยอดของเรามีเถรอ่อนแอแบบนี้!” เฉินเซียงตะโกนด้วยความเย็นชา ขณะเดินต่อสู่ประตูหน้า ทันใดนั้น สู่เมียเมียวพูดว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด วัดแสงศักดิ์สิทธิ์เป็นอิทธิพลหนึ่งที่แข็งแกร่งในทะเลตะวันออก แผ่นดินของพวกเขาเรียกว่า ‘ทวีปแสงศักดิ์สิทธิ์’ มีขนาดใหญ่กว่ามหานครเชนวูสิบเท่า มีข่าวลือว่าในสงครามครั้งใหญ่ของสามอาณาจักรก่อน มีอิทธิพลหนึ่งต่อสู้ดุเดือดเพื่อให้ปีศาจและโศกนาณะถอย ละครจึงตั้งชื่อใหม่เป็นวัดแสงศักดิ์สิทธิ์ ข้าจำไม่เคยได้ยินชื่อเดิมว่าอะไร” “อะไรก็แล้วแต่! พวกเขาตีศิษย์ของข้า ข้าจะทำให้พวกเขาจ่ายค่า” เฉินเซียงละเลยเรื่องอื่นแล้วผลักมันไปข้างหลัง ไบโหย่วต่อว่า “เพราะคนของวัดแสงศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่นี่ น่าจะเป็นเบื้องหลังการกักขังศิลปะสุดยอดของเรา ไม่ได้คุณอาจารย์บอกว่าเป็นการกระทำของคนพวกนั้นหรือเปล่า? ศาสนาวัดแสงศักดิ์สิทธิ์มีอิทธิพลและรุ่งเรืองในทะเลตะวันออก ไม่อาจจะไม่มีความทะเยอทะยาน! บางทีศาสนานี้อาจได้ยึดครองแผ่นดินอื่นแล้ว แต่การยึดเกาะเชนวูไม่ใช่เรื่องง่าย!” คิ้วของเฉินเซียงบิดเป็นรูป ‘V’ เกิดความขมักเขม้นบนหน้าผาก เขารู้ว่ามีการสมรู้ร่วมคิดอยู่แน่นอน แต่อะไรทำให้เขารู้ว่ามันคือศาสนาวัดแสงศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด! “เฉินเซียง ยุคหนุ่มของเจ้าแม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็อย่าอวดดีเกินไป! เจ้าไม่กล้าฟังคำสั่งของเรา แต่กลับด่าพวกเราได้!” เถรหนึ่งปรากฏต่อหน้าฉาก “คนรับใช้สายนั้น ไปให้พ้น! ไม่ว่าอิทธิพลของคนอื่นจะยิ่งใหญ่แค่ไหน อย่าให้ศิษย์ของเจ้าโดนปล้นหน้าศาลของเจ้า เจ้าสาวกลับโกหก…เจ้ายังขัดขวางคนที่กำลังจะช่วยเขาอีกด้วย! เจ้าต้องการให้พวกเขาปล้นยาโอไฮ่เซิง! แล้วทำไง ถ้าข้าด่าท่าน? ดูเหมือนท่านจะรอคอยโบยบังเอิญหน้าวัดแสงศักดิ์สิทธิ์แล้ว!” เฉินเซียงสาปสังต่อจนกรีด “หยุดไว้ที่นั่น!” เถรอีกคนตะโกนโกรธขณะแขนชราที่เหี่ยวเชี่ยวจับคว้าติดเฉินเซียง เฉินเซียงโคตรกรีดร้องด้วยความโกรธ พลัง “สังหารจิต” แผ่ทั่วท้องฟ้าและดินเหนียว แสงฟ้าอันวาบขึ้นทันใด ดาบปีศาจสังหารมังกรฟ้าโผล่ขึ้นในมือของเขาและด้วยความเร็วแสงตัดแขนชราของเถรคนนั้น “เสี่ยวโจว! จู่โจม ทำลายพวกตอแย่นั้น!” เฉินเซียงบังคับด้วยความโกรธ พลังสังหารไหลฟุ้งจากร่างกายทั้งหมด ความโกรธที่อัดอั้นมานานระเบิดออกอย่างรุนแรง เมื่อคิดถึงว่าพระเถรเหล่านี้ปล่อยให้ยาโอไฮ่เซิงถูกปล้นจนบาดเจ็บสาหัส ความโกรธของเขาเหมือนภูเขาไฟระเบิด เขาเอื้อมถึงขีดสุดของความโกรธ เมื่อได้ยินคำสั่งของเฉินเซียง พลังที่ตื่นขึ้นในร่างของเสี่ยวโจวก็ติดตามระเบิดออก เลือดเฮอร์คิวเลียนในร่างเขาดูเดือดพล่าน เขารู้สึกถึงความโกรธของเฉินเซียง สี่เถรไม่ได้คาดคิดว่าเฉินเซียงจะกล้าขนาดนั้น เขายังกล้าต่อต้านพวกเขา พวกเขาไม่รู้ว่าครูของเฉินเซียงคือหัวจินเทียน หรือว่าพวกเขาเคยฆ่าอิทธิพลระดับนิโรธะหลายคนด้วยมือเดียว หรือว่ากู๋ตงเฉินและอู๋ไคหมิงต้องเรียกว่าเฉินเซียงเป็น “อาคันศิลปะ” ถ้ารู้ก็อาจไม่มีใครมองลงต่ำต่อเฉินเซียง! ดวงตาของเฉินเซียงเป็นสีเลือดเหมือนไฟสองดวงที่ลุกโชน ดาบปีศาจสังหารมังกรฟ้าในมือระเบิดออกด้วยออร่าที่รุนแรงยิ่งขึ้นทำให้สี่เถรสั่นสะท้าน หลังจากที่แขนของเถรถูกเฉินเซียงตัด มันรู้สึกเจ็บขัดจังหวะ แล้วก็ตกใจ เขาเห็นเฉินเซียงโบกดาบยักษ์ที่เต็มไปด้วยออร่าทะลุถนนมุ่งมาที่ตัวเขา เฉินเซียงใช้พลังที่พอเหมาะ เขาฝัง “จิตสากลจริงของจักรวาลห้าอ元素” ลงบนดาบมังกรฟ้า สร้างเป็นร่างดาบอันยิ่งใหญ่แล้วตบแก้มเถรคนนั้นอย่างโหดร้าย ครึ่งหนึ่งของศิลปะสุดยอดสั่นสะเทือนแรงเมื่อพลังของเฉินเซียงระเบิดออก หลังจากที่แก้มของเถรถูกดาบของเฉินเซียงพุ่งทะลุด้วยแรงคล้ายฟ้าผ่า ร่างของเขากระเด็นออกและชนกำแพงหนาไกลออกไป ไม่ทราบว่าเขาตายหรือยัง! เสี่ยวโจวก็พุ่งตามในขณะที่เฉินเซียงโบดยักษ์ดาบ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องเหมือนเด็กเมื่อพลังอันน่ากลัวระเบิดออกจากร่างเหมือนพายุ จากคลื่นพลังที่ตามมาจากเสี่ยวโจว กรงอิฐรอบตัวแตกเป็นชิ้น! เขาให้กำปั้นหนักตีหน้าเถรคนนั้น ทันทีที่เขาตีด้วยมือสองข้าง ในเสี้ยววินาทีเดียว เขาตีหลายสิบครั้งที่กระแทกร่างของเถรทำให้เกิดเสียงกรอบกรูบชัดเจน ชัดเจนว่าอวัยวะของเถรแตกหัก หลังจากเสี่ยวโจวตื่นพลัง เขาก้าวเข้าสู่ระดับ 7 ของอาณาจักรศิลปะการต่อสู้แท้ หากอิทธิพลระดับ 9 ธรรมดาไม่เตรียมตัวไว้ เขาจะถูกตีจนบาดเจ็บสาหัสแน่นอน ในวินาทีเดียว เสี่ยวโจวตีหลายสิบครั้งและทำให้กระดูกของเถรแตก เถรไหลเลือดออกจากบาดแผล “คุณ…คุณ…” เถรคนอื่นตกใจ พวกเขาเพิ่งกลับมาจากการเดินทางต่างประเทศมายังศิลปะสุดยอด เนื่องจากอายุที่มากจึงมักทำอะไรไม่ได้ หลังจากนั้นพวกเขาไปยังทวีปแสงศักดิ์สิทธิ์ เพราะใช้เวลานานกับศิษย์วัดแสงศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ค่อย ๆ เกลียดศิลปะสุดยอด พวกเขาวิจารณ์ว่าไม่สามารถก้าวสู่สภาวะสุดยอดได้เพราะศิลปะสุดยอด พวกเขาคิดว่าตนเป็นเถรแล้วศิลปะสุดยอดจะไม่โทษพวกเขา อีกทั้งยังกลัววัดแสงศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก และยังมีความเกลียดชังต่อศิลปะสุดยอด นี่แหละทำให้ยาโอไฮ่เซิงบาดเจ็บสาหัส! เฉินเซียงและเสี่ยวโจวทำพร้อมกันโดยไม่มีอุปสรรค ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวมากมาย ศูนย์กลางศิลปะสุดยอดถูกพลังระเบิดสั่นสะเทือน ในไม่กี่วินาที ทั้งสองตีเถรสองคนอย่างโหดร้าย ความแข็งแกร่งนี้ทำให้เถรที่เหลือสองคนอึดอัดกลัว ยุนเซียวดาวและกลุ่มของเขาก็รู้สึกตกใจเช่นกัน ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเฉินเซียงทำลายคนอีกรายหนึ่งที่แข็งแรง แต่ทุกครั้งก็ทำให้พวกเขาตกใจไม่ต่างจากครั้งนี้ ยิ่งเมื่อเสี่ยวโจวอยู่เคียงข้าง ทำให้หัวใจของพวกเขาตื่นตระหนกอย่างสุดขีด.