Chapter 0368 - The Hero Mountain

Published May 5, 2026, 03:22 AM

เขามอนปลายเขาวีรกษัตริย์ แปลโดย - Ash, แก้ไขโดย - Beansprout 5/6 ตอนของสัปดาห์นี้ ตอนสุดท้ายก็จะมาในไม่ช้านาน สนุกด้วยนะ!!!! และกรุณาเช็คเพจ Patreon ของฉันด้วย เนื่องจากการประชุมวีรกษัตริย์จะจัดในวันพรุ่งนี้ สายอาชีวตระกูลสุดขีดกำลังมีภาระงานหนักเกินไป ทุกคนยุ่งมาก ชุนเซียงได้ไปหหยุนเสี่ยวดาวและกลุ่มของเขา หลังจากพูดคุยกันสักครู่ เขากลับมาที่ลานศาลพระจันทร์อัศวินสุดขีดและย้ายสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดในสวนสมุนไพรเข้าไปในแหวนมโนรัศมีที่มองไม่เห็น แม้แต่สิ่งมีชีวิตก็สามารถเก็บไว้ในแหวนลึกลับนี้ และไมแต่เพียงนั้น พวกมันยังอยู่ได้เป็นระยะยาวเหมือนว่ามันเป็นเหมือนกับการบรรทุกดินแดนลึกลับเล็ก ๆ แม้จะเรียบง่ายและหยาบกระด้าง แต่ก็มีประโยชน์อย่างมาก แหวนนี้แตกต่างจากกระเป๋าสัตว์อาถรรพ์เพียงว่ากระเป๋าสัตว์อาถรรพ์รับเฉพาะสัตว์วิญญาณเท่านั้น สัตว์วิญญาณมีความสามารถดูดเอาจิไควิญญาณจากภายนอกผ่านกำแพงของกระเป๋าสัตว์อาถรรพ์ และเพราะความสามารถนี้ พวกมันจึงอาศัยอยู่ได้ในนั้นและเป็นเหตุผลที่ชุนเซียงสามารถจัดเตรียมยากรสพันร้อยสัตว์ได้ ดังนั้นสัตว์วิญญาณในนั้นจะไม่ตายจากการขาดอากาศและจิไควิญญาณ ชุนเซียงเคยถามลิ่วเมินเจอร์ว่าเธอสามารถหลอมรวมแหวนแบบนี้ได้หรือไม่ คำตอบคือทำได้แน่นอน แต่เธอต้องใช้สมุนไพรพิเศษหลายชนิด ระหว่างกระบวนการหลอมต้องใช้แถวจิตวิญญาณลึกซึ้งจำนวนมากและต้องใช้เวลาหลายสิบปีจึงจะสำเร็จ ลิ่วเมินเจอร์เป็นอาจารย์หลอมระดับสูง กระเป๋าสัตว์อาถรรพ์เดิมเป็นของหัวเซียงยูที่ลิ่วเมินเจอร์มอบให้และต่อมามอบให้ชุนเซียงในภายหลัง นั่นหมายถึงว่าเธอมีประสบการณ์หลอมกระเป๋าสัตว์อาถรรพ์ระดับสูงอย่างชัดเจน “เขาอยู่ที่ไหน? ทำไม้เรายังไม่ได้ยินยอมกันบ้าง?” ชุนเซียงถามขณะขุดทรายอยู่ขณะเดียวกัน “ไม่รู้แต่ถ้าต้องเดาก็น่าจะอยู่ใกล้กับอัศวินศิลป์สุดขีด” ซูเมียาโธ่พูด “ดูเหมือนมีภูเขาที่เต็มไปด้วยออร่าตายหัวคล้ายกันใกล้กับอัศวินศิลป์สุดขีด แม้จะเต็มไปด้วยพลังตายแต่ขาดพลังหญิ ที่นั่นดูเหมือนเต็มไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ของวิญญาณที่ตายแล้ว!” ไบโหยโยกล่าว ชุนเซียงตกใจชั่วครู่ “บางทีที่นั่นอาจเป็นดินแดนต้องห้ามนอกอัศวินศิลป์สุดขีดแต่ถูกจัดการโดยพวกเขาโดยตรง บางทีอาจจะเป็นเขามอนวีรกษัตริย์?” ลองซื่ออี้บอกว่า “อาจเป็นว่าวีรคนที่เสียชีวิตในศึกเมื่อ100,000 ปีที่แล้วฝังอยู่ที่นั่น! ทำไม่วิญญาณของพวกเขายังอยู่อยู่ที่นั่น? อยากจะฟื้นคืนไหม?” เกิดอายุ100,000 ปีเก่าที่อยากฟื้นคืน! จะเป็นอย่างไรได้? แต่ชุนเซียงไม่คิดว่าสิ่งนั้นแปลกเกินไป เพราะเขาเคยเห็นงูหัวสองหัวที่ฟื้นคืนในภูเขาปีศาจสิบหมื่น ถ้าพี่สาวของไบโหยไม่ได้ฆ่ามัน กูดงเฉินและคนอื่นๆคงต้องต่อสู้กับมันนานหลายเดือน ชุนเซียงได้รดน้ำดินสวนสมุนไพรด้วยน้ำลายมังกรตลอดปี จนดินเปลี่ยนเป็นดินวิญญาณที่เหมาะกับปลูกสมุนไพรวิญญาณ เขาเริ่มขุดสมุนไพรวิญญาณพร้อมรากและวางลงในแหวนทีละอัน หลังจากขุดสมุนไพรออกครบแล้ว เขาก็ขุดดินวิญญาณต่อไป ให้สาวสองคนดูแลส่วนที่เหลือ เมื่อทำการขุดดินวิญญาณเสร็จตอนดึกชุนเซียงนั่งที่หลังคามองดวงจันทร์เต็มดวงในท้องฟ้า เขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้ แต่ถ้าไม่ได้อาจารย์สัญญาว่าไม่ให้เขาตาย เขาคงไม่มีความกล้าอยู่ที่นี่และจะหนีออกไปแต่เร็ว ถ้าต้องซ่อนตัวไม่มีใครจะหาเจอเขาได้ เหวงจินเทียนก็ไม่รู้ว่าเขาฝึกในศินโตด้วย ในโลกมนุษย์คนที่รู้จักศินโตมีน้อยมากยังไม่มีใครรู้จักพลังวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับมัน ฟ้ายังไม่สว่างเมื่อกูดงเฉินมาหาชุนเซียง พวกเขาวางแผนจะไปที่เขามอนวีรกษัตริย์แต่เช้า ตอนนั้นศิษย์อัศวินศิลป์สุดขีดหลายคนกลับไปบ้านแล้ว เหลือแค่ระดับสิบของศิลป์มนุษย์และศิลป์แท้บางคนอยู่ต่อ หลังจากกูดงเฉินออกไปศิษย์อัศวินศิลป์สุดขีดที่เหลือก็ปกป้องประตูโลกลึกลับอัศวินศิลป์ การเดาของซูเมียาโธ่และคนอื่นดูเหมือนจะทายถูก เขามอนวีรกษัตริย์คือภูเขาใกล้อัศวินศิลป์สุดขีดที่ห้ามเข้า ระหว่างทาง ชุนเซียงเห็นลิ่วเมินเจอร์พาซื่อเซี่ยนเซี่ยนและเล็งยุ๋อลันบนดอกบัวเมฆสีขาว ส่วนกูดงเฉินและคนอื่นเดินเท้า เขายังเห็นหัวหน้าภาคดินแดนและศาสนอื่นพร้อมศิษย์ของพวกเขาบินไปยังภูเขานั้น บางใบหน้าที่เขารู้จักได้ ได้แก่เหล่าลี้เยี่ยงซี้เจียวจากเกาะบัว,แทงหยีจ่าวจากศิลป์แท้,เสี่ยวจี่เหลียงจากทะเลอมตะอิสระ,ยุ่ยเจียงหลินจากศาสนาดาบภูมิภูมิ ฯลฯ สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้น คือหัวหน้าของศาสนาปีศาจห้าใหญ่ทุกแห่งยังมาด้วย! แต่ยังไม่เห็นหัวซื่อเซียงยูซึ่งเป็นผู้แข็งแกร่งสุดของตันเซียงถั่วในแดนเฉินวู่และแม่น้ำตะวันออก เธอเป็นที่รู้จักอย่างกว้างไกลแค่เมื่อเปิดเผยตัวตนเท่านั้น “ดูเหมือนเหล่าหัวศาสนาปีศาจห้าไม่มั่นใจในอาณาจักรอสูรและอสุจิ เมื่อพวกเขาบุกเข้ามาในโลกมนุษย์ พวกเขาอาจไม่รู้จักคนในอาณาจักรของตนเองเลย!” กูดงเฉินพูดกับตัวเองหลังจากเห็นหัวศาสนาปีศาจห้าบินเข้ามาพร้อมศิษย์ “ตามตำนานการรวมศึกวีรกษัตริย์เมื่อ100,000 ปีที่แล้วจัดที่เขามอนวีรกษัตริย์,คนที่ตายในเหตุการณ์มหันต์ทั้งหมดฝังอยู่ที่นี่! ใครจะรู้ว่าผู้รอดจากเหตุการณ์นั้นยังอยู่ต่อหรือไม่” วูไคมิงถอนหายใจด้วยอารมณ์ศักดิ์ สิทธิ์ คนโบราณจาก100,000 ปีที่แล้วได้ปกป้องโลกศิลป์มนุษย์ทั้งหมด มิฉะนั้นโลกศิลป์มนุษย์ปัจจุบันคงเป็นอาณาจักรอสูรและอสุจิ ตามที่ลองซื่ออี้และคนอื่นกล่าว หลังจากศึกสามอาณาจักรสิ้นสุด ทางผ่านที่เชื่อมต่อโลกกับอาณาจักรอสูรและอสุจิจะปิดตามพลังอสูรหรืออสุจิในนั้น หากโลกที่โดนอสูรหรืออสุจิบุกยึดมีพลังอสูรหรืออสุจิหนาแน่นสุดท้ายก็จะถูกจัดเป็นอาณาจักรอสูรหรืออสุจิตามลำดับ เช่นเดียวกัน หากมนุษย์โจมตีอาณาจักรอสูรและอสุจิและยึดครองได้ เมื่อทางผ่านปิด มันจะรวมกับอาณาจักรมนุษย์ อย่างไรก็เป็นสถานการณ์นี้หาได้ยาก มาก ปกติแล้วโลกจากอาณาจักรมนุษย์จะถูกยึดครอง ดังนั้น ทุกผู้เชี่ยวชาญอาวุโสต้องรวมพลังกันเพื่อปกป้องโลก แต่ตอนนี้วัดแสงศักดิ์ต้องการรวมทะเลตะวันออกเพื่อหาทรัพยากรมากขึ้นและพวกเขาเกือบสำเร็จแล้ว อย่างไรก็ตาม ศาสนที่อยู่บนแดนเฉินวู่แข็งแรงมากและกว้างไกล ไม่มีใครอยากถูกวัดแสงศักดิ์ควบคุม เมื่อถึงเขามอนวีรกษัตริย์และผ่านเส้นทางภูเขา ท้องฟ้าสว่างแล้ว ชุนเซียงไม่คาดคิดว่าปลายเขามอนวีรกษัตริย์เป็นที่ราบโดยใช้อิฐและหินขนาดยักษ์ ทำมานานหลายสิบปี รอบลานยังมีม้านั่งและโต๊ะหินหยาบหลายอัน แต่ละโต๊ะทำจากหินสี่เหลี่ยมรูปสี่เหลี่ยม และเก้าอี้ก็เช่นกัน ผู้ที่มาถึงก่อนแล้วนั่งอยู่แล้ว แต่ละศาสนามีโต๊ะของตนเอง แต่มีโต๊ะขนาดใหญ่หนึ่งอันที่มีที่นั่งประมาณสี่สิบ ที่ ชุนเซียงคิดว่าเป็นโต๊ะของอัศวินศิลป์สุดขีด แน่นอน กูดงเฉินกับศิษย์อัศวินศิลป์สุดขีดเดินมาที่โต๊ะนั้น หลังจากชุนเซียงนั่งลง เขายืดลิ้นออกไปที่ซื่อเซี่ยนเซี่ยนและคนอื่น ถือว่าเป็นการทักทาย เขารู้ว่าในไม่กี่นาที จะเผชิญกับหายนะบางอย่าง หากเป็นไปได้ เขาต้องใช้โอกาสนี้เพื่ออยู่ใกล้กับภรรยาผู้เปล่งแสงดุจนางฟ้า เมื่อทุกคนมาถึงไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศเงียบและกดดัน ชุนเซียงจึงเริ่มนับจำนวนโต๊ะที่มีมากกว่าสี่ร้อยโต๊ะ ยกเว้นโต๊ะของอัศวินศิลป์สุดขีด โต๊ะอื่นแต่ละโต๊ะนั่งได้แค่ห้าคน นั่นหมายถึงผู้เข้าร่วมการรวมศึกวีรกษัตริย์ทั้งหมดไม่เกินสองพันคน.

React

Discussion