การเจรจาสันติภาพ แปลโดย – Ash แก้ไขโดย – iballisticbunny บทที่ 15/30 ของเดือนนี้ ขณะที่เสี่ยวโจวยอมแพ้ ชื่อเฉินซียงยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินออกไป 𝒻𝓇𝑒𝑒𝓌𝑒𝒷𝓃ℴ𝑣𝑒𝓁.𝒸ℴ𝓂 เสี่ยวโจวนอนกายหงายขึ้นมองฟ้า เขาบาดเจ็บสาหัส แม้จะสามารถฟื้นพลังได้บ้าง แต่พลังก็พังพินาศลงด้วย “ตัดสายฟ้า” ของเฉินซียง เฉินซียงหยิบหญ้าจิตอสูรออกมานิดหน่อย แล้วกรอกใส่ปากเล็ก ๆ ของเสี่ยวโจว ผู้ที่มองเห็นได้ชัดเจนในผู้ชมสามารถสังเกตได้ทันทีว่าเป็นหญ้าจิตอสูร ทำให้หลายคนอุทานชมเชยตามลำดับ ชื่นชมการกระทำของเฉินซียงที่มอบสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ให้กับศัตรู ความใจกว้างเช่นนี้ทำให้นักศึกระดับโลกสังฆวาสะหลายคนพองพลาซ่อนใจ หลังจากกลืนหญ้าจิตอสูรลงไป เสี่ยวโจวฟื้นพลังได้พอจะลุกขึ้น “ฮึม!” เสี่ยวโจวดึงลมหายใจเย็นชา แต่ตามด้วยคำขอบคุณด้วยเสียงต่ำ “ขอบคุณ!” “สุดท้ายแล้วเจ้ายังเป็นแค่สัตว์รบกวนแค่นั้น! อย่าอยากเอาชนะฉันได้” เฉินซียงหัวเราะขณะกดแขนลงบนศีรษะเล็ก ๆ ของเสี่ยวโจว ทำให้เสี่ยวโจวกอดกำปั้นมองเฉินซียง “เฉินซียง! ฉันขอเคารพเจ้าเป็นอาจารย์!” เสี่ยวโจวตะโกนขึ้น ทำให้เฉินซียงหยุดหัวเราะดุจว่าเพิ่งกัดแมลงวัน ขณะนั้นเสี่ยวจี้เหลียงที่รีบวิ่งเข้าหาเสี่ยวโจวก็หยุดก้าวด้วยปากอ้ากว้าง ทุกคนต่างตกตะลึงอีกครั้ง ความประหลาดใจคือเสี่ยวโจวอยากรับเฉินซียงเป็นอาจารย์ สิ่งที่ทำให้คนสงสัยว่าเขาน่าสนใจแค่ไหน หลังจากที่เสี่ยวโจวได้ผ่านยุคตื่นสติ เขาแข็งแกร่งเกือบเทียบเท่ากับเฉินซียง จึงอาจกล่าวได้ว่าอยู่บนระดับเดียวกัน แต่อำนาจของเฉินซียงยังไม่พอที่จะเป็นอาจารย์ของเขา หลังจากมองดูเป็นระยะ ๆ ไซ่เซียนเซียนก็หัวเราะจิ๋ว “เด็กคนนี้ ต่อไปต้องเรียกฉันว่าคุณแม่นะ” “หมายความว่าเขาจะเรียกฉันว่า ‘อาจิ๊นศิลป์’ หรอ?” เลิงโยวลานก็รู้สึกสนุกนิดหน่อย ดวงตามุ้งของเธอส่องแสงฉลาด ลิ่วเมินเงอร์รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร—แน่ ๆ เธอกำลังนึกจะฝึกเสี่ยวโจวบ่อย ๆ กู ดงเฉินและวู ไคหมิงต่างเริ่มคุยกันในใจ หากเสี่ยวโจวกลายเป็นศิษย์ของเฉินซียง พวกเขาก็จะเป็นเพื่อนร่วมสำนัก เขาก็จะเป็นน้องชายของพวกเขา! พวกเขาตกตะลึงจริง ๆ ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้ เสี่ยวโจวค่อย ๆ คุกเข่าลงแล้วเคาะพื้นหลายครั้ง แต่ละครั้งหนักจนทำให้เกิดหลุมอึกอักบนดิน “อาจารย์!” เสี่ยวโจวตะโกนโดยไม่สนใจว่าจะแจ้งรับหรือปฏิเสธ เฉินซียงรับลิ้นสองคำในปาก นี่คือศิษย์คนที่สองของเขาที่อาจเทียบเท่ากับพลังของตน “เจ้า…ไม่ได้มาจากทะเลอมตะ? แล้วกลับมานับถืออาจารย์ของฉัน นี่ดูจะไม่เหมาะสมเลยใช่ไหม?” เฉินซียงพูดต่อหน้าเสี่ยวจี้เหลียง “ไม่ใช่ครับ คุณลุงเสี่ยวสัญญาว่าจะจัดการต่อสู้ให้ผม ผมเคยต่อสู้เพื่อทะเลอมตะเท่านั้น ไม่เคยเข้าไปในทะเลอมตะจริง ๆ” เสี่ยวโจวตอบด้วยสายตาไม่มีความเกลียดชังใด ๆ ท่าทีของเสี่ยวโจวพลิกกลับอย่างใหญ่หลวง ทำให้เฉินซียงรับมือได้ยากสักพักหนึ่ง แต่เขาก็ยังจำคำพูดของฮวงจินเทียนได้ว่า ‘เมื่อครอบครัวเฮอร์คิวเลียนเชื่อมั่นในตัวเจ้า วันที่นั้นจะเป็นวันที่โชคดีของเจ้า’ ดวงตาเฉินซียงเปล่งประกาย เขายิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ได้เลย! เจ้าจะเข้าร่วมศิลปะอันสุดขั้วหรือ? ศาสตร์เดียวกับอาจารย์ของเจ้า” กู ดงเฉินแอบดีใจ ความสามารถอาถรรพ์อีกคนจะเข้าร่วมศาสนาศิลปะอันสุดขั้ว และคนนั้นมาจากตระกูลเฮอร์คิวเลียน! เสี่ยวจี้เหลียงทำสีหน้าเคร่งเครียด เสี่ยวโจวเป็นเมล็ดพันธุ์ดีที่หานาน แต่แม้ว่าเขายังไม่เป็นทางการในทะเลอมตะ เสี่ยวจี้เหลียงมั่นใจว่าวันหนึ่งเขาจะหลอกเสี่ยวโจวให้เข้าสำนักของตน แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าเสี่ยวโจวจะถูกจับโดยเฉินซียง “ไม่มีปัญหา! อาจารย์ โปรดรับความเคารพของศิษย์อีกครั้ง!” เสี่ยวโจวพูดขณะคุกเข่าลงอีกครั้งแล้วโค้งคำนับอย่างแรง พื้นสนามรบสั่นไหวเล็กน้อย ช่วงนั้นหลายคนตื่นจากอาการง่วงหลับและส่งเสียงอุทาน ฉากเช่นนี้หายากมากในอนาคตอันใกล้ อาจารย์และศิษย์จะได้เดินท่องไปทั่วโลกศักดิ์สิทธิ์ วู ไคหมิงเดินมาพร้อมยิ้มกว้าง “เด็กคนนี้ ยังบาดเจ็บรุนแรงตามไปด้วย ไปกับผมฟื้นร่างกาย แล้วผมจะพาไปแสดงศิลปะอันสุดขั้ว!” เฉินซียงพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ไปตามการจัดการของเขา เขาเป็นผู้เฒ่าที่นั่น! ถ้าอยากเป็นศิษย์ของฉัน ต้องฟังเขา ไม่ได้ทำอย่างที่เคยทำได้แล้ว!” เสี่ยวโจวรู้สึกไม่เต็มใจบ้างแต่ก็ตอบหัวเราะแล้วตามไปกับวู ไคหมิง การต่อสู้จบลง ทุกคนลุยไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย การต่อสู้วันนี้ฝังลึกในความทรงจำของพวกเขา แม้จะเป็นการต่อสู้ระหว่างศิลปินระดับโลกศิลปะแท้ ๆ แต่ก็ยังสร้างความประหลาดใจอย่างมาก โดยเฉพาะเฉินซียง พวกเขาตราตรึงชื่อของเขาในใจ! “เสี่ยวจี้เหลียง กลับไปศิลปะอันสุดขั้วแล้วนั่งพักกับพวกเราเถอะ!” กู ดงเฉินยิ้มแล้วพูด เสี่ยวจี้เหลียงด่าเสียงดังแต่ก็ตามกู ดงเฉินไปยังอาณาจักรลึกลับศิลปะอันสุดขั้ว เฉินซียงตามหลังไปด้วย เลิงโยวลานก็อยากไล่ตาม แต่สุดท้ายเธอออกไปกับลิ่วเมินเงอร์ เธอรู้ว่าในอนาคตจะได้เล่นกับเสี่ยวโจว ในศิลปะอันสุดขั้ว เสี่ยวจี้เหลียงดื่มแก้วไวน์แล้วถอนหายใจยาว ดูเหมือนว่าเขาแก่กว่าที่เคย “เคยต่อสู้กับคนเจ้าแปลก ๆ ตอนนี้ก็ต่อสู้กับศิษย์ของเขา” เสี่ยวจี้เหลียงถอนใจอย่างเศร้า ณ ตอนนี้เขาไม่อึงเกลียดเฉินซียง เพราะยังมีเรื่องอื่น ๆ ที่ต้องจัดการ เช่น หายนะที่กำลังใกล้เข้ามา กู ดงเฉินยิ้มแล้วถาม “อยากเจอเขาไหม?” หน้าตากลัวปรากฏบนใบหน้าของเสี่ยวจี้เหลียง “ไม่มีโอกาส!” “ไร้ค่า ฉันมักจะไปหานั่น!” เฉินซียงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย แน่นอนว่าเขาไม่กลัวเสี่ยวจี้เหลียงโดยเฉพาะหลังจากได้เห็นว่าเสี่ยวจี้เหลียงกลัวฮวงจินเทียนแค่ไหน ดูเหมือนว่าเสี่ยวจี้เหลียงจะเจอวิธีการบ้า ๆ ของฮวงจินเทียนแล้ว “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าเป็นคนแปลก!” ใจเสี่ยวจี้เหลียงกระโจน เขาเข้าใจฮวงจินเทียนดีแล้ว จึงรู้ว่าฮวงจินเทียนสอนศิษย์อย่างไร กู ดงเฉินยิ้มถาม “เสี่ยวจี้เหลียง จะทำงานกับพวกเราไหม?” “ฮึม, ในอาณาจักรเต่าดำ ไม่ได้ฆ่าศิลปินระดับนิโรษฐกรรมของทะเลอมตะของฉันหลายคน? เจ้าทำให้ฉันเสียของมากไปแล้ว มีอะไรจะพูดบ้าง?” เสี่ยวจี้เหลียงโกรธทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องนั้น “ฮ่า ๆ ทำไมไม่พูดถึงการที่พวกเขาพยายามฆ่าฉัน? ตอนนั้น พวกเราไฮโบว์แห่งศิลปะอันสุดขั้วเกือบตาย ถ้าอายุน้อยศิลปินไม่มาช่วยทันเวลา ศูนย์กลางอาจจะทำลายทะเลอมตะของเจ้าแล้ว” กู ดงเฉินหัวเราะเยาะ เสี่ยวจี้เหลียงมองเฉินซียงด้วยความตกใจ คิดถึงเรื่องนั้น เขานึกได้ว่าเฉินซียงใช้อาจารย์แท้ของเขาในอาณาจักรเต่าดำ ถ้าเป็นเช่นนั้น แม่พ่อศิลปินระดับนิโรษฐกรรมคงถูกเฉินซียงฆ่าทั้งหมด! ชัด ๆ ว่าแท้ง ยีเจ่า ที่รอดชีวิตแล้วจะไม่มีวันบอกใคร เพราะนั่นอับอายเกินไป เขากลัวบอกความจริง “เป็นไปไม่ได้ ฉันบอกพวกเขาไว้ว่าไม่มีทางใช้มือไร้เมตตา!” เสี่ยวจี้เหลียงพูดด้วยความมั่นใจ เขารู้ผลลัพธ์ถ้ากู ดงเฉินและคนอื่นตาย การล้างแค้นของฮวงจินเทียนเป็นเรื่องที่ไม่ได้ล้อเล่น หนุ่มบ้าเป็นหนึ่งในอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดของศิลปะอันสุดขั้ว “ทำไมเจ้าถาบอกได้? เจ้าคิดว่าฉันอยากฆ่าพวกเขาหรือเปล่า? ตอนนั้น พวกเขาเป็นฝ่ายบุกโจมตีอย่างโหดร้าย พวกเขาได้รับการสนับสนุนจากศิลปะแท้และศิลปะสัตว์ เจ้าควรไปถามแท้ง ยีเจ่าให้ชัดเจน!” เฉินซียงพูด เมื่อได้ยินเฉินซียงพูดแบบนั้น เสี่ยวจี้เหลียงรู้สึกอับอายในใจ คนหนุ่มที่ยังเด็กแต่ได้ฆ่าสาวศิลปินระดับนิโรษฐกรรมมาแล้ว ใครจะเชื่อเรื่องนี้? ถ้าพวกเขาถูกฆ่าโดยเฉินซียงจริง เสี่ยวจี้เหลียงจะทำอะไรได้? เขากลัวผลที่จะตามมาถ้าเขาเผชิญหน้ากับเฉินซียง.