บทที่ 19: ช่วงเวลาแห่งความสุข *ก๊อก ก๊อก* “ลิลลี่! ฉันเอง เปิดประตูหน่อย” เลโอพูด “มาแล้วค่ะ!” เสียงหวานใสขานรับจากด้านใน ลิลลี่เปิดประตูออกและเห็นเลโอ “เลโอ! คุณกลับมาแล้ว เข้ามาสิคะ” เธอกล่าวขณะที่เขาเดินเข้ามาแล้วปิดประตู ก่อนหน้านี้เลโอได้กำชับลิลลี่ไว้อย่างเคร่งครัดว่าให้ล็อกประตูจากด้านในทุกครั้งที่เธออยู่คนเดียว ถึงแม้พวกเขาจะอยู่ในพื้นที่ที่ค่อนข้างปลอดภัยเพราะมีหลายครอบครัวอาศัยอยู่โดยรอบ แต่การระวังตัวไว้ก็ไม่เคยเสียหาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อซอลตันยังคงตามหาตัวเธออยู่ตลอด ลิลลี่สังเกตเห็นว่าเขาถือถุงมาหลายใบจึงถามด้วยความสงสัย “คุณถืออะไรมาเยอะแยะคะนั่น?” เขาบอกว่าซื้อของใช้เข้าบ้านมานิดหน่อย โดยตั้งใจจะสร้างความประหลาดใจในการเปิดเผยครั้งใหญ่ “ช่างเถอะค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว คุณก็เตรียมตัวให้พร้อมตอนที่ฉันอาบเสร็จด้วยนะ” เธอหรี่ตาลง “สภาพคุณดูเหมือนไปคลุกดินมาเลย...” เธอกล่าวขณะสำรวจร่างกายเขา โชคดีที่ไม่มีรอยเลือดให้เห็นชัดเจน เธอจึงคิดว่าเขาคงไม่ได้ไปสู้กับใครมา “อ้อ งั้นเอาไปนี่สิ ในนั้นมีสบู่กับเสื้อผ้าที่ฉันซื้อมาฝาก” เลโอพูดพร้อมกับยื่นถุงใบหนึ่งให้เธอ เธอไม่ได้ถามเซ้าซี้ว่าทำไมเขาถึงซื้อของพวกนี้มามากมาย เธอรับถุงไปโดยไม่ได้มองข้างในแล้วเดินจากไป *บางทีเขาอาจไม่อยากให้ฉันเสียใจเรื่องที่เขาทดสอบล้มเหลวสินะ หึ! ตาบ้าเอ๊ย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะดูแลเขาเอง* เลโอสังเกตเห็นว่าเธอพยายามหลีกเลี่ยงหัวข้อเรื่องการปลุกพลัง เพราะเกรงใจว่าหากเขาทำไม่สำเร็จ การพูดถึงเรื่องนี้อาจจะทำให้เขาเจ็บปวด เขาจำได้ว่าเมื่อครั้งที่ลิลลี่ปลุกพลังไม่สำเร็จ เธอก็ตั้งใจหลีกเลี่ยงที่จะคุยเรื่องนี้กับเขาเช่นกัน จนกระทั่งเจ้าของร่างเดิมในตอนนั้นบอกกับเธอว่าเขาไม่สนหรอกว่าเธอจะปลุกพลังได้หรือไม่ เพราะเขาก็ยังคงเห็นเธอเป็นคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง หลังจากนั้นไม่นานเธอก็กลับมาเป็นปกติ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ ราวกับว่าเธอมีความมุ่งมั่นใหม่เกิดขึ้น --- ลิลลี่เตรียมตัวจะอาบน้ำตอนที่เธอหยิบสบู่ก้อนใหม่ที่เลโอซื้อมา แต่เธอกลับขมวดคิ้วเมื่อสัมผัสได้ว่ามันนิ่มกว่าปกติ ไม่ใช่สบู่เนื้อหยาบเหมือนที่เคยใช้ ทันทีที่เธอหยิบสบู่ออกมา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง นี่มันสบู่หรูราคาก้อนละ 1 เหรียญทองแดงเชียวนะ! เมื่อเทียบกับสบู่ก้อนละ 5 เหรียญทองแดงที่เธอใช้ประจำซึ่งให้แค่ความสะอาดพื้นฐานและทำให้ผิวหยาบกร้าน สบู่ก้อนนี้เหนือกว่าหลายเท่าตัวนัก เธอรีบควานหาของชิ้นอื่นในถุงอย่างรวดเร็ว ชุดเดรส! แถมยังเป็นการตัดเย็บที่ประณีตและเนื้อผ้าที่นุ่มนิ่ม ไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามันเป็นชุดราตรีสีชมพูที่ดูหรูหราซึ่งเข้ากับสีผมของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ “นี่... นี่มันคงต้องใช้เงินมหาศาลแน่ๆ!! เลโอ!!!” เธอร้องเรียกขณะวิ่งออกมาจากห้องน้ำและพบว่าเลโอกำลังจัดแจงของที่ซื้อมา ทั้งเทียนไข เนื้อสัตว์ เครื่องเทศ และอื่นๆ อีกมากมาย! “นี่... นี่มันอะไรกัน!” เธออุทานออกมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด เลโอที่คาดไว้อยู่แล้วว่าจะเกิดปฏิกิริยาเช่นนี้ หันหน้าไปหาเธอพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่รอยยิ้มนั้นกลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นเครื่องแต่งกายของเธอ เธอสวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่แทบจะปกปิดร่างกายไม่มิด เผยให้เห็นผิวพรรณมากมาย โดยเฉพาะเนินเนื้ออวบอิ่มสองข้างที่แทบจะทะลักออกมาจากชั้นผ้าที่ปิดทับไว้ “เลโอ! อธิบายมานะ” เธอทวงถามคำตอบโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด เลโอที่กำลังพยายามตั้งสติถูกทำลายลง ปากของเขาหลุดพูดออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด “ฉันปลุกพลังได้เป็นบีสต์มาสเตอร์” เขายอมรับขณะพยายามมองไปทางอื่น แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า ลืมสร้างความตื่นเต้นที่วางแผนไว้ไปจนหมดสิ้น “จ-จริงเหรอคะ?” เธอคิดว่าเธอคงหูฝาดไป “จริงสิ ฉันปลุกพลังได้แล้วจริงๆ ตอนนี้เธอไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไปแล้วนะ” ในที่สุดเขาก็สามารถหันหน้าหนีไปได้ขณะยืนยันด้วยน้ำเสียงมั่นใจ แต่แล้ววินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่โอบกอดเขา ความนุ่มนั้นกลายเป็นความหนักแน่นในทันที จนถึงขนาดที่เขาสามารถถูกบดขยี้ได้เลยหากเขายังคงมีร่างกายที่อ่อนแอเหมือนแต่ก่อน จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความชื้นแฉะบนหน้าอก ลิลลี่กำลังร้องไห้ “ฉันดีใจจัง... ฮึก... ดีใจกับคุณจริงๆ ค่ะ” เธอกล่าวขณะเสียงสั่นเครือปนไปกับน้ำตา แต่นั่นคือน้ำตาแห่งความสุข เขาวางมือข้างหนึ่งไว้ที่แผ่นหลังของเธอและอีกข้างไว้บนศีรษะ “ไม่ใช่เพื่อฉันคนเดียว... แต่เพื่อเราต่างหาก ในที่สุดเราก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเสียทีหลังจากผ่านมานานขนาดนี้...” เขาไม่ได้พูดต่อจนจบประโยค แต่เธอก็เข้าใจความหมายดี เมื่อลุงกับป้าตายไป พวกเขาก็ตกอยู่ในความทุกข์ยาก หากไม่ใช่เพราะความเมตตาของเจ้าของร้านอาหาร ลำพังแค่จะมีชีวิตอยู่รอดก็ยังเป็นเรื่องยาก ไม่ต้องพูดถึงสายตาที่ซอลตันคอยจ้องจะงาบลิลลี่เลย หลังจากความอบอุ่นดำเนินไปได้สักพัก เลโอก็ทำลายความเงียบขึ้น “เอ่อ ลิลลี่ ผมรู้ว่าคุณดีใจ แต่ในเมื่อคุณรู้ทุกอย่างแล้ว ช่วยปล่อยผมก่อนได้ไหม... ผมลำบากใจเหลือเกินว่าจะมองไปทางไหนดี” เลโอพูดพร้อมยกมือขึ้นยอมแพ้ ลิลลี่ที่สงบสติอารมณ์ได้แล้ว มองลงมาและเข้าใจในสิ่งที่เลโอหมายถึง ประกายซุกซนก่อตัวขึ้นในดวงตาของเธอ เธอกล่าวอย่างเล่นใหญ่ “อะ!” เธออุทานขึ้นมาทันทีราวกับถูกทำร้ายอย่างหนัก “ฉันเลี้ยงดูผู้ชายที่ไร้มารยาทแบบนี้มาหรือนี่ ที่จะผลักไสหญิงสาวผู้น่าสงสารเพื่อความสบายของตัวเอง? ดูท่าฉันคงต้องสั่งสอนมารยาทดีๆ ให้เขาสักหน่อยแล้วล่ะ” ว่าแล้วเธอก็เบียดร่างกายเข้าหาเขาแน่นขึ้น กระชับกอดรอบหน้าอกเขาให้แน่นกว่าเดิมแล้วซุกหน้าเข้าหาอย่างออดอ้อน เลโอที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดพยายามจะปลดปล่อยตัวเองกลับต้องเผชิญสถานการณ์ที่ยากลำบาก แล้วทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะปลุกตื่นขึ้นบริเวณหว่างขาของเขา *นี่มัน! ควบคุม! ควบคุมตัวเองหน่อย เลโอ... ลีโอเนล เดรเวน แกช่วยควบคุมตัวเองไอ้บ้าเอ๊ย!* ลิลลี่สนุกกับปฏิกิริยาของเขาทุกขณะและพยายามกลั้นหัวเราะ จนกระทั่งในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยเขาแล้ววิ่งไปทางห้องน้ำ ผมของเธอพริ้วไ