บทที่ 1033 ไม่เหลือไว้ให้ฉันบ้างเลยหรือ? เกรย์สะกดรอยตามออร่าของชายหนุ่มไป และไม่นานเขาก็มาปรากฏตัวอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง ประตูถูกปิดสนิทและมีเสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังลอดออกมาจากข้างใน “ตราบใดที่เจ้าเป็นของข้า ข้าสัญญาว่าอาจารย์จะไม่ทำร้ายเจ้า แน่นอนว่าเรื่องพ่อของเจ้านั้นข้าคงรับประกันไม่ได้” เสียงของชายหนุ่มดังออกมาจากในห้อง “พ่อของข้ารู้ว่าพวกเรามาที่นี่ หากข้าไม่กลับไปรายงานตัวภายในหนึ่งวัน ท่านต้องรู้แน่ว่ามีบางอย่างผิดปกติและจะตามมาที่นี่” คำพูดของหญิงสาวถือเป็นคำเตือนที่ชัดเจน หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า พ่อของข้าจะมาสังหารพวกเจ้าทุกคน “หึ! เจ้าคงตายก่อนที่จะถึงตอนนั้น ต่อให้เขามาแล้วจะเป็นอะไรไป ในเมื่อเจ้าก็ไม่มีวันได้เห็นหน้าเขาอยู่ดี” ชายหนุ่มเย้ยหยัน คำขู่ของหญิงสาวดูเหมือนจะยิ่งทำให้เขาโกรธเคืองมากขึ้น “เจ้าเองก็คงไม่ต่างกัน” มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในห้อง ชายหนุ่มที่กำลังกดร่างหญิงสาวไว้บนเตียงรีบลุกขึ้นยืนและกวาดสายตามองไปรอบๆ “ใครน่ะ?” เขาไม่ได้ยินเสียงใครเปิดประตูเข้ามา และไม่สัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของใครเลยแม้แต่น้อย เขาจึงอยู่ในอาการตื่นตัวเต็มที่ “ไม่ต้องตกใจไป แค่ยืนนิ่งๆ แล้วปล่อยให้ข้าฆ่าเจ้าซะ” เสียงของเกรย์ราวกับดังมาจากขุมนรก เขาปรากฏตัวขึ้นด้านหลังชายหนุ่ม และทันทีที่อีกฝ่ายหันกลับมา ดวงตาของเกรย์ก็เปล่งประกายสีฟ้าออกมา ชายหนุ่มแข็งทื่อไปทันทีที่สบตากับเกรย์ ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ หญิงสาวตกใจกลัวเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายแล้วมองดูชายสวมหน้ากากด้วยความตื่นตระหนก “ไม่ต้องห่วง เขาตายแล้ว รอสัญญาณจากข้าก่อนค่อยหาทางออกไป” ร่างของเกรย์เลือนหายไปในเสี้ยววินาทีหลังจากพูดจบ หญิงสาวมองดูร่างของชายหนุ่มด้วยความตกตะลึง เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกรย์สามารถสังหารเขาได้โดยไม่ต้องลงมือทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ตัวเธอเองอยู่ในระดับจ้าวเหนือหัว (Overlord Plane) จึงง่ายมากที่จะสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ‘นั่นไม่ใช่คนที่ข้าเห็นในร้านอาหารหรอกเหรอ?’ เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย การแต่งกายของเกรย์คล้ายคลึงกับจอมเวทระดับพื้นฐาน (Origin Plane) ที่เธอเห็นในร้านอาหาร เธอเห็นเขาไม่ถนัดนัก แต่เธอก็จำได้ว่าเคยเห็นคนที่แต่งตัวแบบเดียวกันเป๊ะ ความจำของจอมเวทระดับจ้าวเหนือหัวนั้นดีมาก ในขณะที่เธอยังคงครุ่นคิดว่าเกรย์กับคนที่เธอเห็นในร้านอาหารเป็นคนเดียวกันหรือไม่ เกรย์ก็ได้มุดกลับลงไปใต้ดินแล้ว เขายังต้องช่วยเหลือสหายของหญิงสาว รวมถึงคนอื่นๆ ที่ยังคงมีชีวิตอยู่ มีคนสองคนเฝ้าอยู่บริเวณนั้น พวกมันทั้งคู่เป็นจอมเวทระดับปราชญ์ (Sage Plane) แต่เพิ่งจะอยู่ในช่วงต้นเท่านั้น ไม่นับว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่ควรค่าแก่การสนใจสำหรับเกรย์ หากเขาเอาจริง พวกมันอาจไม่สามารถรับการโจมตีเพียงครั้งเดียวได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการถ่วงเวลาเพื่อรอการช่วยเหลือเลย “วอยด์ ข้าจะจัดการพวกนี้เอง เจ้าคอยดูอย่าให้ตาแก่นั่นหนีไปได้” เกรย์กระซิบกับวอยด์ วอยด์พยักหน้าแล้วเลือนหายไป เกรย์รู้ดีว่าทันทีที่เขาพาใครออกจากที่นี่ ตาแก่นั่นจะต้องรู้ตัว เขาจึงไม่คิดจะซ่อนตัวอีกต่อไป เขาเคลื่อนที่เข้าไปใกล้จอมเวทระดับปราชญ์คนหนึ่งแล้วเปิดฉากโจมตี เพียงการโจมตีครั้งเดียว จอมเวทระดับปราชญ์คนนั้นก็ล้มฟุบลงกับพื้นด้วยเสียงดังตุ้บ มันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร ดวงตาของมันยังคงเบิกโพลงอยู่ จอมเวทระดับปราชญ์อีกคนหันกลับมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เกรย์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามันแล้วปล่อยหมัดที่มีสามธาตุห่อหุ้มอยู่ ทันทีที่การโจมตีปะทะร่าง ก็เกิดการระเบิดตามมา ชายคนนั้นรอดจากการโจมตีครั้งแรกมาได้แบบปางตาย มันขยับตัวไม่ได้ ซี่โครงหักทั้งหมด และอวัยวะภายในส่วนใหญ่ถูกซี่โครงที่หักทิ่มแทงจนฉีกขาด เกรย์เดินเข้าไปหามันแล้วกำหมัดแน่น แขนขนาดใหญ่ที่สร้างจากธาตุดินโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินและบีบร่างชายคนนั้นจนตาย จากนั้นเกรย์ก็หันไปมองคนที่เหลืออยู่ มองดูคนกว่ายี่สิบคนที่ยังพอมีลมหายใจ เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวก่อนจะพาพวกเขาทั้งหมดออกจากสถานที่นั้น หญิงสาวแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นทันทีที่เกรย์กลับมา เขาจึงพาพวกเขาทุกคนออกจากเขตที่พักก่อนจะหายตัวไปอีกครั้ง เขาต้องการให้แน่ใจว่าวอยด์จะไม่ถูกขัดจังหวะในระหว่างที่กำลังถ่วงเวลาตาแก่นั่นอยู่ เมื่อเขากลับมา ตาแก่นั่นกำลังปะทะกับวอยด์อยู่ “เจ้าสัตว์ชั้นต่ำ เจ้าฆ่าพวกมันหรือ!” ตาแก่ถามด้วยความโกรธจัด “ข้าทำแล้วจะทำไม เจ้าจะทำอะไรได้? ตาแก่ไร้น้ำยา เข้ามานี่สิ ให้ท่านอาจารย์แมวสั่งสอนมารยาทให้เจ้าหน่อยเป็นไง” วอยด์หัวเราะอย่างเย่อหยิ่งขณะพุ่งเข้าโจมตี จอมเวทระดับปราชญ์สองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตาแก่ล้มลงไปกองกับพื้นเสียชีวิตแล้ว วอยด์มาที่นี่และใช้การลอบโจมตีจนสามารถสังหารทั้งคู่ได้ก่อนที่ตาแก่นั่นจะทันได้ตั้งตัว มันจัดการพวกนั้นได้เกือบจะในเวลาเดียวกันกับที่เกรย์พาตัวประกันออกมา ตาแก่นั่นจึงไม่มีโอกาสได้สนใจคนกลุ่มนั้นเลย ‘เจ้าไม่เหลือไว้ให้ข้าบ้างเลยหรือ?’ เกรย์ถามด้วยความหงุดหงิด วอยด์เหลือบมองเขาก่อนจะตอบว่า ‘พวกมันอยู่ที่ลานด้านนอก กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เชิญสนุกได้เลย’ เกรย์พยักหน้าก่อนจะหายตัวไป เขาสัมผัสได้ว่ามีกลุ่มคนกำลังรีบตรงมาทางนี้ และในจำนวนนั้นมีผู้ที่อยู่ในระดับปราชญ์จุดสูงสุดสามคนมาด้วย นอกจากสามคนนั้นแล้ว ยังมีจอมเวทระดับปราชญ์ช่วงปลายอีกสามคน และช่วงกลางอีกสี่คน สำหรับจอมเวทระดับปราชญ์จุดสูงสุดคนอื่นๆ พวกเขามีโอกาสชนะสูงมาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเกรย์ ความได้เปรียบด้านจำนวนกลับไม่มีความหมายใดๆ เลย “หยุดซะ ข้าคือคู่ต่อสู้ของพวกเจ้า” เกรย์ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าและเหยียดมือออกไปขวางทางไว้ ทำให้พวกมันต้องหยุดชะงัก “มันเป็นแค่พวกขั้นเก้า จัดการมันซะ” หนึ่งในสามคนระดับจุดสูงสุดสั่งคนอื่น ชายคนหนึ่งพยักหน้าแล้วเดินตรงไปหาเกรย์ ส่วนคนอื่นๆ ก็ออกเดินทางต่อไป