บทที่ 1017 การโจมตีปะทะการป้องกัน เกรย์แสยะยิ้ม เขาคาดไว้แล้วว่าจะได้เห็นปฏิกิริยาเช่นนี้จากเธอ ร่างของเขาบิดไหวชั่วพริบตาก่อนจะไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ ยักษ์ตนนั้นกระทืบเท้าลงบนพื้น หินงอกพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ณ จุดที่เกรย์ยืนอยู่ ส่งร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปบนฟ้า ยักษ์ตัวนั้นรอจังหวะอยู่ก่อนแล้ว มือของนางเหวี่ยงออกไปในทิศทางนั้น แผนของนางเรียบง่าย ทันทีที่หินส่งตัวเกรย์ขึ้นไปในอากาศ นางก็จะตบเขากระเด็นออกไป นี่จะเป็นโอกาสที่นางต้องการเพื่อหลบหนี แต่สิ่งที่ทำให้ต้องประหลาดใจคือนางสามารถตบโดนเขาได้อย่างง่ายดาย โดยที่เขาไม่มีการโต้ตอบหรือพยายามหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย ‘หือ!’ นางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เพราะนางไม่รู้สึกถึงสัมผัสของการปะทะกับอะไรเลย นางมองดูอีกครั้งด้วยความตื่นตะลึง เกรย์ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม ทว่ามือของนางกลับทะลุผ่านร่างเขาไป “เป็นไปได้ยังไง?” นางอุทานออกมาด้วยความตกใจ เกรย์เพียงแค่ยิ้มก่อนจะเริ่มโจมตี นางพยายามจะป้องกันแต่ก็ถูกแรงปะทะจากการโจมตีซัดจนร่วงลงไปที่พื้น ขณะที่นางยังคงอยู่บนพื้น เกรย์ก็เคลื่อนตัวมาเหนือร่างของนางและโจมตีซ้ำอีกครั้ง นางรีบลดขนาดร่างตัวเองลงอย่างรวดเร็วเพื่อหมายจะหลบการโจมตี เกรย์ซึ่งเตรียมใจสำหรับสถานการณ์เช่นนี้ไว้แล้ว จึงใช้จารึกที่ปรากฏขึ้นทันทีหลังจากที่นางคืนร่างเป็นมนุษย์เข้าจู่โจมใส่นาง ยักษ์ตนนั้นใช้ธาตุดินต้านทานการโจมตีและถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว เป็นที่ชัดเจนว่านางไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเกรย์เลย ใครก็ตามที่สามารถสังหารคนสามคนในระดับจุดสูงสุดของขอบเขตปราชญ์ได้ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ ไม่ใช่คนที่นางควรจะต่อกรด้วย เกรย์รู้ดีว่านางไม่มีเจตนาจะต่อสู้กับเขา ซึ่งนั่นทำให้งานของเขาง่ายขึ้น สิ่งที่เขาต้องทำมีเพียงแค่การต่อสู้กับคนที่เอาแต่คิดจะหนีเท่านั้น หญิงสาวผู้นั้นจดจ่ออยู่กับการป้องกันอย่างเต็มที่ในขณะที่มองหาเส้นทางหลบหนี ในขณะที่เกรย์จดจ่ออยู่กับการโจมตีอย่างเต็มกำลัง ดึงศักยภาพสูงสุดของเขาออกมา เขาเป็นคนที่เน้นการรุกเสมอเมื่อเข้าสู่การต่อสู้ ดังนั้นการที่คู่ต่อสู้เปิดโอกาสให้เขาอย่างเต็มที่เช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับนางเลย จารึกสามชิ้นสว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้า และพื้นดินที่หญิงสาวผู้นั้นยืนอยู่ก็ส่องประกายด้วยสัญลักษณ์แปลกตา เห็นได้ชัดว่าสัญลักษณ์เหล่านั้นมาจากค่ายกลที่ถูกสร้างขึ้นในบริเวณนี้ ภายในเวลาเพียงนาทีเดียว เกรย์ก็สร้างค่ายกลขึ้นมาได้สำเร็จ การรับมือกับยักษ์ที่มัวแต่เน้นป้องกันนั้นไม่ใช่เป้าหมายที่จัดการได้ง่าย แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้โต้กลับก็ตาม เกรย์ยังคงโจมตีใส่อย่างอิสระในขณะที่ยักษ์ตนนั้นเอาแต่ป้องกัน ตู้ม! ปัง! เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังก้องขึ้นจากการต่อสู้ของพวกเขา ในระหว่างที่พวกเขายุ่งอยู่กับการต่อสู้ คนอื่นๆ ก็กำลังต่อสู้กับยักษ์อีกสองตน พวกเขามีความได้เปรียบด้านจำนวนในตอนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังไม่ได้เปรียบในสถานการณ์การรบโดยรวม ตัวอย่างเช่น นอกเหนือจากตัวที่เลียมกำลังช่วยอยู่ ยักษ์อีกตนหนึ่งกลับเป็นฝ่ายคุมเกมได้ชัดเจน เห็นได้ชัดเลยว่าชายหนุ่มที่กำลังสู้กับมันทำได้เพียงพยายามขัดขวางไม่ให้มันหนีไป นอกเหนือจากนั้นเขากำลังถูกไล่ต้อนอย่างหนัก เลียมกำลังช่วยอีกคนหนึ่งอยู่ขณะที่พวกเขาพยายามปิดฉากการต่อสู้ให้เร็วที่สุด หลังจากได้เห็นความแข็งแกร่งของเกรย์ พวกเขาก็ไม่สงสัยในตัวเขาอีกต่อไป และรู้ว่าเขาสามารถจัดการกับยักษ์ที่เขากำลังสู้ด้วยได้อย่างแน่นอน ในแง่หนึ่ง พวกเขากำลังรอให้เขามาช่วยจัดการตัวนี้อยู่ด้วยซ้ำ ในระหว่างที่การต่อสู้ยังคงดำเนินไป วอยด์ยืนมองดูอยู่ข้างสนามด้วยความเบื่อหน่ายเล็กน้อย ภารกิจของเขาคือการทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครในกลุ่มซุ่มโจมตีหนีไปได้ และการที่เกรย์จัดการไปได้สามจากหกคนภายในเวลาไม่ถึงนาทีก็ทำให้งานของเขาง่ายขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดใดๆ เขาคงเผลองีบหลับไปแล้ว ทางด้านของเกรย์ การต่อสู้ของเขากำลังง่ายขึ้นเรื่อยๆ ยักษ์ตนนั้นมีบาดแผลเต็มตัวและไม่สามารถป้องกันการโจมตีของเขาได้อย่างถูกต้องอีกต่อไป เมื่อบาดแผลเพิ่มมากขึ้น นางก็ยิ่งรับมือกับการโจมตีของเขาได้ยากขึ้นไปอีก เกรย์ใช้ทั้งธาตุสายฟ้าและธาตุไฟในการโจมตี พร้อมกับใช้ธาตุมิติเพื่อให้แน่ใจว่าคู่ต่อสู้ไม่สามารถหลบการโจมตีของเขาได้ ในไม่ช้ายักษ์ตนนั้นก็ถูกบีบให้ต้องขยายร่างกลับไปสู่ขนาดเดิมของยักษ์ แม้เกรย์จะเล็งเป้าหมายได้ง่ายขึ้น แต่พลังป้องกันของนางก็แข็งแกร่งกว่าตอนที่เป็นร่างมนุษย์ เกรย์ใช้ลูกแก้วผสานพลังในการโจมตี เมื่อการโจมตีเข้าที่แผ่นหลังของนาง ร่างของนางก็กระเด็นลอยออกไป แม้จะมีร่างกายขนาดใหญ่ยักษ์ แต่แรงปะทะจากการโจมตีก็ยังส่งให้นางลอยขึ้นไปในอากาศ นางกระแทกเข้ากับพื้นโดยไม่สามารถป้องกันการโจมตีของเกรย์ได้อีกต่อไป เกรย์ยังคงโจมตีต่อเนื่องและสังหารคู่ต่อสู้ได้ภายในนาทีถัดมา ร่างขนาดใหญ่ของยักษ์นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างไร้วิญญาณ เกรย์รู้ดีว่าเขาคงใช้เวลาไม่นานในการเอาชนะคู่ต่อสู้ เพราะนางเปิดโอกาสให้เขาตั้งแต่วินาทีแรกแล้ว หลังจากสังหารนางได้ เขาก็ไม่รอช้าและมุ่งหน้าไปจัดการคนอื่นๆ ต่อ ในบรรดายักษ์สองตนที่เหลือ ตนหนึ่งกำลังสู้กับคนสองคน ในขณะที่อีกตนหนึ่งแม้จะรับมือได้ง่ายกว่าแต่ก็ยังไม่สามารถหลบหนีไปได้ เกรย์พุ่งตรงไปยังยักษ์ตนที่สู้กับคนเพียงคนเดียว ทันทีที่เขามาถึง ยักษ์ตนนั้นก็เริ่มตื่นตระหนก เกรย์เข้าจู่โจมเกือบจะในทันทีจนยักษ์เสียหลักล้มลง ชายหนุ่มที่กำลังสู้กับยักษ์ตนนั้นถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก และสิ่งที่ทำให้เกรย์ประหลาดใจคือเขาปล่อยให้เกรย์จัดการต่อแล้วเดินไปสมทบกับเลียมและคนอื่นๆ เกรย์อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เขาเริ่มต่อสู้กับยักษ์ตนนั้น และก่อนที่กลุ่มสามคนจะสามารถสังหารยักษ์ที่พวกเขาสู้ด้วยได้ เขาก็ได้จัดการศัตรูของเขาเรียบร้อยแล้ว สิ่งนี้ทำให้คนอื่นๆ ยิ่งเคารพในตัวเขามากขึ้น แม้จะมีถึงสามคนพวกเขาก็ยังไม่สามารถสังหารยักษ์ได้ แต่เกรย์กลับทำได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ โดยที่พวกเขาไม่รู้เลย ทุกอย่างเกิดขึ้นง่ายดายสำหรับเกรย์เพราะยักษ์แต่ละตนที่เขาเผชิญหน้าต่างก็ไม่อยากสู้กับเขาหลังจากที่เขาฆ่าพวกโนมไปสามคนในเวลาอันสั้นเช่นนั้น พวกเขาจึงไม่มีแรงจูงใจที่จะสู้กลับมากนักด้วยเหตุผลนี้เอง