Chapter 1451 สวัสดี ไม่เจอกันนานเลยนะ “องค์ชาย ข้าว่าพระองค์ควรเสด็จมาทอดพระเนตรด้วยพระองค์เอง เรื่องนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายพ่ะยะค่ะ” “เจ้าจะบอกว่าพวกเจ้าสองคนเจอสมบัติแล้วเจ้ามนุษย์ชั้นต่ำนั่นก็จู่โจมพวกเจ้าอย่างนั้นรึ?” “พ่ะยะค่ะ มันเอาชนะพวกเราไม่ได้ มันมีลูกเล่นแพรวพราวอยู่บ้าง แต่พวกเราก็ฝากบาดแผลฉกรรจ์ไว้กับมันได้ หากไม่ใช่เพราะมันระเบิดตัวเองทำลายหุ่นเชิดระดับผู้ทรงอิทธิพลขั้นสูงสุดไปเสียก่อน ป่านนี้มันคงกลายเป็นศพไปแล้ว” “แล้วตอนนี้สมบัติอยู่ที่ไหน?” “นั่นแหละปัญหาพ่ะยะค่ะ พวกเราไม่อาจนำมันออกมาจากสถานที่นั้นได้ หากนำออกมา ประสิทธิภาพของมันก็จะไม่เท่ากับที่อยู่ที่นั่น” องค์ชายลำดับที่เจ็ดจ้องมองคนทั้งสองที่ก้มหน้าก้มตาอยู่เขม็ง พวกเขาคือคนที่พระองค์ส่งไปสะกดรอยตามโรเบิร์ตเพื่อจับกุมตัวเด็กสาวมนุษย์ พระองค์ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้จนทำให้ทั้งสองฝ่ายต้องมาปะทะกัน “มนุษย์ก็โลภเช่นนี้เสมอมา ถึงได้เสื่อมถอยลงเรื่อยๆ” องค์ชายลำดับที่เจ็ดแค่นเสียงหึแล้วลุกขึ้นยืน “พาข้าไปที่นั่น เราต้องรีบไปก่อนที่มันจะกลับมาพร้อมกับกำลังเสริม” พระองค์ออกคำสั่ง “ไม่ต้องกังวลไปพ่ะยะค่ะองค์ชาย ไม่มีทางที่มนุษย์คนอื่นจะบ้าบิ่นถึงขั้นกล้ามาที่นั่น นอกจาก 'มัน' คนเดียว” หนึ่งในคนแคระกล่าวขึ้น เมื่อคนแคระพูดถึง 'มัน' องค์ชายลำดับที่เจ็ดก็รู้ได้ทันทีว่าหมายถึงใครและพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา “มันไม่ได้อยู่ที่นี่ หากมันอยู่ที่นี่พวกเราคงได้ข่าวคราวและจัดการไอ้สารเลวนั่นไปนานแล้ว” ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรต่อและนำทางองค์ชายออกไป เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน องค์ชายได้นำผู้ทรงอิทธิพลขั้นสูงสุดติดตามไปอีกสองคน การที่มีมนุษย์เข้ามาป้วนเปี้ยนในพื้นที่นั้น การเตรียมตัวไว้ก่อนย่อมไม่เสียหายอะไร .... ขณะที่ทั้งสองนำทางองค์ชายมา เกรย์กำลังยืนอยู่กับโรเบิร์ต เขาประหลาดใจที่การควบคุมพวกมันเป็นเรื่องง่ายดายปานนั้น หลังจากโรเบิร์ตจัดการไอ้คนแรกเสร็จ เขาก็ขออีกคนที่เหลือซึ่งเกรย์ก็ยกให้เขา มันใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงเขาก็จัดการทั้งคู่ได้สำเร็จ พวกมันลืมเลือนเหตุการณ์ก่อนหน้าการจู่โจมไปจนสิ้น ไม่สิ จริงๆ แล้วพวกมันแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าออกจากค่ายคนแคระมาตั้งแต่เมื่อไหร่ “นายแน่ใจนะว่าสิ่งนี้จะไม่ส่งผลเสียต่อสมองพวกมันในภายหลัง?” เกรย์อดถามไม่ได้ เขารู้สึกประหลาดใจที่วิชาแบบนี้ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ “ไม่มีใครที่ฉันควบคุมเคยแสดงอาการของผลข้างเคียงเลยสักคน ฉันมั่นใจว่าได้ทำการศึกษาวิจัยอย่างถี่ถ้วนก่อนจะนำมาใช้กับพี่น้องของฉันจริงๆ แม้จะมีคนตายไปบ้างในระหว่างทดลอง แต่มันก็เพื่อเป้าหมายที่ชอบธรรม” โรเบิร์ตอธิบาย “ไม่มีอะไรที่ 'ชอบธรรม' เกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก แต่ตราบใดที่นายไม่ทำกับคนใกล้ชิดฉัน และนายยังทำงานให้ฉัน ฉันก็ไม่มีปัญหา” เกรย์ไม่ได้มองว่าสิ่งที่โรเบิร์ตทำเป็นเรื่องผิดแปลกอะไร ตอนที่เขาพยายามลบรอยประทับ เขาก็ทำการทดลองมากมายก่อนจะค้นพบว่าสามารถใช้พลังชีวิตลบรอยเหล่านั้นออกได้ ผู้คนมากมายต้องสังเวยชีวิตในท้ายที่สุด และขอบคุณการเสียสละของพวกเขาที่ทำให้เขาช่วยลบรอยประทับออกจากคนอื่นได้สำเร็จ ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ในคราวเดียวกัน “ทำให้แน่ใจว่าคนหนึ่งของพวกมันยืนอยู่ใกล้กับคนที่ถูกส่งมาที่นี่ ฉันอยากให้ทั้งสองคนนั้นยืนเคียงข้างกัน ถ้าทำไม่ได้ ก็แค่รับรองว่าหนึ่งในไอ้พวกนั้นต้องยืนอยู่ข้างๆ พวกเขาก็พอ” เกรย์สั่ง โรเบิร์ตเข้าใจความหมายของเกรย์ เกรย์วางแผนจะใช้วิธีการจู่โจมแบบเดียวกับที่เคยใช้ตอนที่พวกเขาไปที่เกาะแห่งนั้น สลับตำแหน่งกับคนหนึ่งแล้วสังหารอีกคนที่ระวังตัวไม่ถึง ส่วนโรเบิร์ตก็จัดการกับคนที่เขาเพิ่งสลับตำแหน่งมา ปล่อยให้องค์ชายต้องเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าเพียงลำพัง พูดตามตรง นี่เป็นทักษะที่แปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก หากเผลอตัวแม้แต่นิดเดียว ก็ไม่มีใครที่สามารถป้องกันมันได้ นอกจากคนที่มีระดับพลังสูงกว่าเกรย์อย่างเห็นได้ชัดเท่านั้น เกรย์เฝ้ารอคอยให้กลุ่มของพวกมันมาถึงอย่างอดทน หลังจากผ่านไปสองสามนาที เกรย์ก็เห็นเงาร่างเคลื่อนเข้ามาจากระยะไกล แม้จะยังไม่เห็นตัวผู้นำ แต่เกรย์ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร “ฮะๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าเป็นไอ้หมอนี่อีกแล้ว” เขาหัวเราะร่าเมื่อเห็นองค์ชายลำดับที่เจ็ด เขาไม่เคยคิดเลยว่าองค์ชายลำดับที่เจ็ดจะเป็นคนมาด้วยตัวเอง ทั้งสองเผชิญหน้ากันมานับครั้งไม่ถ้วน และเกรย์ก็เป็นฝ่ายชนะตลอดทุกครั้งที่ปะทะกัน 'งานนี้สนุกแน่' เขายิ้ม โรเบิร์ตได้ยินคำพูดของเกรย์แล้วก็นึกถึงสิ่งที่เกรย์เคยสั่งให้เขาพูด ตอนนี้เขาเข้าใจความหมายของคำว่า 'มัน' แล้ว และเข้าใจด้วยว่าทำไมองค์ชายถึงมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนั้น โรเบิร์ตทำตามคำสั่งและทำให้แน่ใจว่าทั้งสองคนที่ติดตามองค์ชายมานั้นยืนอยู่ใกล้กัน มันไม่ใช่เรื่องยากอะไร เพราะเขาแค่ต้องทำให้ไอ้สองคนที่เขาควบคุมยืนอยู่ฝั่งเดียวกันแล้วปรึกษาหารือบางเรื่องด้วยเสียงกระซิบ ส่วนอีกสองคนก็ตามมาสมทบโดยธรรมชาติ องค์ชายลำดับที่เจ็ดไม่ใส่ใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พระองค์เพียงแต่สั่งให้พวกมันไปตามหาเด็กสาวหลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ ขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าเข้าใกล้เป้าหมาย องค์ชายลำดับที่เจ็ดกลับรู้สึกไม่สบายใจ โดยไม่ทราบสาเหตุ พระองค์รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ 'ตั้งแต่ที่ข้าเผชิญหน้ากับมัน ข้าก็มีความกังวลอยู่ตลอดเวลาที่ก้าวออกจากปราสาท' แม้พระองค์จะไม่อยากยอมรับ แต่มันเป็นความจริงที่ว่าเกรย์ได้สร้างเงามืดทาบทับจิตใจของพระองค์ และกำลังเล่นตลกกับพระองค์อยู่ ยิ่งจับตัวและสังหารเกรย์ได้เร็วเท่าไหร่ ชีวิตของพระองค์ก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น 'ข้าแค่ต้องปิดฉากมัน ต่อให้ไม่ใช่ด้วยมือตัวเอง แต่อย่างน้อยข้าก็ต้องมีส่วนร่วมในนั้น' องค์ชายกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด ทันใดนั้นพระองค์ก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของมิติที่อยู่ด้านหลัง รูม่านตาของพระองค์ขยายกว้างเพราะคุ้นเคยกับสิ่งนี้เป็นอย่างดี พระองค์เคยสัมผัสมันมาก่อนและรู้ว่ามันเป็นของใคร ก่อนที่พระองค์จะทันตอบสนอง ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว เกรย์สลับตำแหน่งกับหนึ่งในคนที่อยู่ด้านหลังองค์ชาย และเข้าจู่โจมอีกคนหนึ่งในเสี้ยววินาทีที่เขาปรากฏตัว ทำให้มันเป็นอัมพาตด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ส่วนอีกคนโชคร้ายกว่านั้น โรเบิร์ตลงมือสังหารมันทันที “สวัสดี ไม่เจอกันนานเลยนะ” เกรย์โบกมือพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า