บทที่ 1468 คนทรยศ สมบัติถูกหลอมรวมจนสมบูรณ์ก่อนที่เกรย์จะออกไปพบกับวอยด์ เมื่อทั้งคู่มาพบกัน วอยด์ก็ดูออกว่าเกรย์ได้ของดีมา หลังจากคาดคั้นอยู่นาน เขาก็ทำให้เกรย์ยอมบอกว่าไอเทมที่ได้มาคืออะไร ถึงจะเห็นเพียงแค่แวบเดียว แต่วอยด์ก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือสมบัติระดับสูง "ของดีนี่นา มีอีกไหม?" "ในเขตชั้นนอกของเผ่าไม่มีแล้ว นายจะเจอของที่ดีกว่านี้ได้ในเขตชั้นใน แต่ฉันไม่แนะนำหรอก" เขตชั้นในมีไอเทมที่ดีกว่าแน่นอน แต่ความเสี่ยงก็สูงกว่ามาก พวกกิ้งก่าที่พวกเขาจะต้องเจอที่นั่นไม่ใช่แค่ระดับเจ็ด แต่มันคือระดับแปดที่อันตรายกว่าหลายเท่า วอยด์ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากคำนวณความเสี่ยงและผลตอบแทนแล้ว เขาก็ตัดสินใจถอดใจ เกรย์อยู่กับพวกมันต่ออีกไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปยังเขตของพวกกิ้งก่า เขาต้องจัดการกับเจ้าพวกที่เขาทิ้งไว้ในถ้ำ บางตัวต้องตาย เขาไม่ได้อยากจะสังหารพวกเฝ้าสมบัติหรอก แต่ไอ้ตัวที่โจมตีเมลเมร่านั้นต้องตายสถานเดียว เขาอยากลองดูว่าตนจะแอบเข้าไปในเผ่าอสูรเวทงูได้หรือไม่ ถ้าทำได้ เขาจะสังหารงูตัวที่มีส่วนร่วมในภารกิจนั้นด้วย เพราะเจ้างูตัวนั้นคือหนึ่งในผู้โจมตีหลักที่ทำให้บาดแผลของเมลเมร่าแย่ลงกว่าเดิม .... ภายในถ้ำที่เขาขังพวกผู้เฝ้าเอาไว้ ผู้เฝ้าทั้งสามยังคงหมดสติอยู่ ในขณะที่กิ้งก่าตัวที่ให้ข้อมูลเขายังคงมีชีวิต ทันทีที่เกรย์ปรากฏตัวขึ้น เจ้ากิ้งก่าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกับส่งกระแสจิตมา 'นึกว่าเจ้าจะลืมพวกเราไปเสียแล้ว' "ฉันไม่มีวันลืมแกหรอก" เกรย์กล่าวด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย และในขณะที่เจ้ากิ้งก่ากำลังคาดหวังว่าเขาจะปล่อยมัน เกรย์ก็แทงหอกเล่มใหญ่เข้าที่หน้าอกของมันจนทะลุถึงหัวใจ "บทลงโทษของการโจมตีมังกร ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่สูงส่งกว่า คือความตาย" น้ำเสียงของเกรย์เย็นเยียบดุจเพชฌฆาต เขาประหารเจ้ากิ้งก่าพร้อมกับพิพากษาเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเจ้ากิ้งก่ายังคงเบิกกว้าง มันไม่สามารถเอ่ยปากพูดอะไรได้เลยแม้จะถูกโจมตีไปแล้ว มันมองเกรย์ด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ถึงเจ้ากิ้งก่าจะมีขนาดตัวใหญ่โต แต่เกรย์ก็สังหารมันได้โดยที่มันไม่ทันได้ตอบโต้ด้วยซ้ำ เอาเข้าจริงระดับพลังที่ต่างกันนั้นมหาศาลมาก อีกทั้งมันยังอยู่ในระหว่างฟื้นตัวจากการโจมตีของเมลเมร่าระหว่างการต่อสู้อีกด้วย เกรย์มองไปยังผู้เฝ้าทั้งสาม การฆ่าพวกมันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ปล่อยพวกมันไปจากที่นี่ เขาเขียนคำว่า "คนทรยศ" ไว้บนร่างของกิ้งก่าที่เขาฆ่าก่อนจะจากไป เป้าหมายต่อไปของเขาคือเผ่างู เขาต้องการให้อาณาจักรอสูรเวทรู้ว่ามีใครบางคนกำลังตามล้างแค้น และเขาจะฆ่าเฉพาะพวกที่โจมตีเมลเมร่าเท่านั้น เมื่อถึงเวลาที่คนในเขตชั้นในล่วงรู้เรื่องนี้ บุตรชายของผู้นำเผ่าก็จะรู้ว่ามีคนกำลังจองเวร และต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างหวาดระแวงว่าจะถูกสังหาร การทรมานทางจิตใจเช่นนี้ร้ายแรงยิ่งกว่าการเข้าไปฆ่ามังกรตรงๆ เสียอีก เจ้ามังกรตัวนั้นจะต้องระแวงไปตลอดชีวิต และจะสงบใจได้ก็ต่อเมื่อยืนยันได้ว่าคนที่ตามล่ามันตายไปแล้วเท่านั้น .... เผ่างู เช่นเดียวกับเผ่ากิ้งก่า พวกที่อ่อนแอกว่าและมีสายเลือดไม่บริสุทธิ์จะถูกทิ้งไว้ในเขตชั้นนอก ในขณะที่พวกที่แข็งแกร่งกว่าจะอาศัยอยู่ในเขตชั้นใน เป้าหมายของเกรย์อาศัยอยู่ในเขตชั้นนอก แต่อยู่ใกล้กับเขตชั้นในเนื่องจากความแข็งแกร่งของมัน งูตัวนั้นคืองูเขาสีทอง อสูรเวทธาตุดินที่ทรงพลังและกำจัดได้ยากมาก คุณสมบัติที่โดดเด่นที่สุดอย่างหนึ่งของมันคือเกล็ดอันแวววาวที่แทบจะเป็นอมตะ เกรย์รู้ดีว่าการเข้าถึงตัวมันนั้นยากมากเพราะมันอยู่ใกล้เขตชั้นในจนเกินไป และเขาอาจจะดึงดูดความสนใจของพวกอสูรระดับแปดได้ ถึงเกรย์จะอยากล้างแค้นมากแค่ไหน แต่เขาก็จะไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงในเมื่อเขารู้ว่าเขาสามารถกลับมาจัดการงูตัวนี้วันหลังก็ได้ หลังจากวางแผนอย่างรอบคอบ เขาก็ลักพาตัวงูตัวหนึ่งในเขตชั้นนอกมา เป็นตัวที่เขาคิดว่าไม่สำคัญนักและใช้เทคนิคควบคุมจิตใจกับมัน แม้ว่าอสูรเวทจะต่างจากมนุษย์ แต่เทคนิคควบคุมจิตใจอาศัยเพียงจิตสำนึกของสิ่งมีชีวิต ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออสูรเวท ตราบใดที่มีจิตสำนึก มันก็สามารถถูกควบคุมได้ หลังจากยึดร่างงูได้สำเร็จ เกรย์ก็ส่งมันเข้าไปในเผ่าและหลังจากสอบถามไปทั่ว เขาก็พบงูตัวที่เขากำลังตามหา งูเขาสีทองตัวนั้นเป็นที่รู้จักกันดีเพราะลักษณะเฉพาะตัวของมัน เกรย์ไม่รอช้า เขาเร่งแต่งเรื่องเพื่อล่อหลอกให้งูตัวนั้นออกมา ด้วยธรรมชาติที่เต็มไปด้วยความโลภของงูและการกระหายที่จะแข็งแกร่งขึ้น นี่คือโอกาสที่มันไม่อยากจะพลาด เกรย์ใช้จุดอ่อนนี้เล่นงานมัน และเจ้างูก็หลงกล มันไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าทำไมงูตัวที่มาแจ้งข่าวเรื่องสมบัติถึงได้มาบอกข้อมูลนี้กับมัน งูเขาสีทองแอบออกจากเผ่าไปพร้อมกับงูอีกตัว โดยตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามมา เกรย์รอพวกมันอยู่ห่างจากเผ่าออกไปไกล เหตุผลหนึ่งที่งูเขาสีทองไม่สงสัยงูอีกตัวก็เพราะตำแหน่งของสถานที่ที่ซ่อนสมบัติ ตามการแบ่งเขตของป่า มีเพียงอสูรระดับเจ็ดช่วงกลางเท่านั้นที่อาศัยอยู่แถบนั้น งูตัวที่มาเรียกมันก็อยู่ในช่วงกลางเช่นกัน จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะเอาชนะตัวอื่นๆ ได้เพียงลำพัง ข้อตกลงคือการแบ่งสมบัติกันอย่างเท่าเทียม แต่เจ้างูเขาสีทองมีแผนอื่นอยู่ในใจ มันไม่มีทางแบ่งสมบัติให้เจ้างูตัวนี้เด็ดขาด