บทที่ 1471 การกลับมาของบุตรสาวผู้ทรยศ ทวีปทางเหนือ ภายในโถงขนาดใหญ่ กลุ่มคนสี่คนกำลังรวมตัวกันหารืออย่างเคร่งเครียด หนึ่งในนั้นคือพ่อของเกรย์ และข้างกายเขานั่งไว้ด้วยสตรีงดงามผู้ดูราวกับคนในวัยสามสิบเศษ เธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมาร์ธา แม่ของเกรย์นั่นเอง ทั้งคู่ถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าผู้อาวุโส หนึ่งในนั้นคือหญิงชราที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับมาร์ธาอย่างเห็นได้ชัด เธอคือสตรีที่ดูเหมือนคนในวัยห้าสิบปี แต่ทว่าเธอดูสุขภาพดีมากจนอาจเข้าใจผิดว่าเป็นเพียงคนในวัยสามสิบได้เลยทีเดียว “หลานชายของฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่พวกเจ้าก็ยังปฏิเสธที่จะพาเขามาที่นี่” ชายคนหนึ่งในโถงเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น เขาดูอ่อนเยาว์ยิ่งกว่าหญิงวัยห้าสิบคนนั้นเสียอีก และต่างจากเธอคนนั้นตรงที่มันยากมากที่จะจินตนาการว่าเขาจะมีอายุมากกว่าห้าสิบปี “เกรย์ปลอดภัยดี และอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลดอว์สันค่ะ” มาร์ธาตอบกลับขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายผู้นั้น “หึ! ตระกูลดอว์สันจะไปทำอะไรได้ในยามคับขันเช่นนี้? พวกเขามีศัตรูมากมายจนน่าจะถูกมนุษย์ด้วยกันทำลายทิ้งไปเสียมากกว่า” หญิงที่มีใบหน้าคล้ายมาร์ธาแค่นเสียงเย็นชา “กิจการของตระกูลดอว์สันก็คือกิจการของฉัน และฉันพร้อมจะพินาศไปพร้อมกับพวกเขาหากจำเป็น” มาร์ธาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย หญิงผู้นั้นมองมาร์ธาและกำลังจะกล่าวบางอย่าง แต่ชายคนนั้นก็ยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน “นิสัยของนางถอดแบบมาจากเจ้า และนางจะไม่มีวันยอมทำตามหากเจ้าบังคับ” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยความใจเย็น แววตาของเขาไม่ได้ฉายประกายความเยาว์วัยเหมือนดั่งใบหน้า เขาหันไปมองมาร์ธาแล้วถามต่อ “เจ้าจากไปกว่าสามสิบปีแล้ว แต่ข้าจะให้อภัยเจ้าในฐานะที่เจ้าเป็นลูกสาวของข้า” “ดูจากนิสัยของเจ้าแล้ว เจ้าคงไม่ได้มาที่นี่เพียงเพราะคิดถึงพวกเราหรอกนะ” เขาเสริม “มีบางอย่างที่ฉันต้องการค่ะ และถึงแม้ฉันจะไม่อยากอยู่ที่นี่ แต่นี่ก็เป็นเพียงที่เดียวที่ฉันจะหาสิ่งนั้นได้” มาร์ธาไม่ได้ปิดบังว่าเธอมาที่นี่เพื่อตามหาของบางอย่าง ชายผู้นั้นครุ่นคิดอย่างใจเย็นก่อนจะถาม “เจ้ามาเพื่อสิ่งนั้นงั้นหรือ?” “หลานชายของฉันมีปัญหาเรื่องการบ่มเพาะงั้นหรือ?” แม่ของมาร์ธาถามขึ้น “การบ่มเพาะของเขาราบรื่นดีค่ะ ท่านน่าจะได้ยินข่าวเรื่องการต่อสู้ของเขามาบ้างแล้ว เพราะเขาก็มีชื่อเสียงไม่น้อยในบรรดาตระกูลและฝ่ายต่างๆ” มาร์ธาตอบด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ลูกชายของเธอไม่จำเป็นต้องพึ่งพาชื่อเสียงของพ่อแม่เพื่อเติบโต เขาเป็นอัจฉริยะที่อยู่เหนือกว่าพวกเขาในแง่ของพรสวรรค์และความพยายามเสียด้วยซ้ำ ไม่ใช่ทุกคนที่จะกล้าลงมือฝึกฝนร่างกายหลังจากที่ไม่พบธาตุใดๆ เลยในการทดสอบความเข้ากันได้ “เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะต้องได้ยินชื่อของ เกรย์ ดอว์สัน คนที่เผ่าโนมหมายหัวเอาชีวิตย่อมไม่ใช่คนที่จะไม่มีใครสนใจ แม้แต่ข้าเองก็ยังสนใจเด็กคนนี้ ข้าสงสัยนักว่าอะไรที่ทำให้เขาน่าหลงใหลได้ถึงเพียงนี้” ชายผู้นั้นไม่ได้ปิดบังความอยากรู้อยากเห็นในแววตาของตน เขาควรจะภูมิใจที่มีหลานชายเช่นนี้ แต่ความสัมพันธ์ของเขากับมาร์ถานั้นไม่ได้ดีนัก คนส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาร์ธามาจากตระกูลนี้ ตระกูลผู้ทรงอำนาจที่พำนักอยู่ในทวีปทางเหนือ พวกเขาปกครองฝ่ายส่วนใหญ่ที่นี่และเกือบทุกคนต่างก้มหัวให้แก่ความต้องการของพวกเขา ยกเว้นก็แต่บุตรสาวผู้ทรยศของพวกเขาเองคนนี้นี่แหละ “แล้วเหตุใดเจ้าถึงต้องการสิ่งนั้นล่ะ? เจ้ารู้ดีว่ามันเหลืออยู่น้อยมาก และทุกชิ้นล้วนล้ำค่า” พ่อของมาร์ธาถาม “ฉันมีเด็กหญิงคนหนึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน เธอกำลังเติบโตเร็วเกินไป เราพยายามจะหยุดมันไว้แล้ว แต่ทุกวิถีทางกลับล้มเหลว ตอนนี้เธอจวนเจียนจะทะลวงเข้าสู่ระดับผู้บำเพ็ญธาตุแล้ว หากเป็นเช่นนั้น ร่างของเธอคงระเบิดออกเพราะพลังงานที่มากเกินไป” มาร์ธอธิบาย เหตุผลที่มาร์ธากลับมาหาตระกูลของเธอเป็นเพราะโครีที่กำลังจะทะลวงระดับ ความพยายามของเกรย์ในการยับยั้งการบ่มเพาะของเธอนั้นไร้ผล และแม้แต่ตัวเธอเองหลังจากฝึกฝนมา ก็ตระหนักได้ว่าแก่นพลังนั้นมากเกินไปสำหรับเด็กสาว เธอรู้วิธีที่จะขจัดอันตรายจากการทะลวงระดับ แต่การจะทำเช่นนั้นหมายความว่าเธอต้องมาที่ทวีปทางเหนือ เธอใช้วิธีของเธอเองและขอความช่วยเหลือจากลูคัสด้วย แต่สุดท้ายพวกเขาก็ทำได้เพียงชะลอความเร็วลง ไม่สามารถหยุดมันได้ การที่เธอยิ่งเข้าใกล้การทะลวงระดับขึ้นทุกวันทำให้สถานการณ์แย่ลงเรื่อยๆ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ในที่สุดมาร์ธาก็ตัดสินใจเดินทางมาที่นี่ โดยลากลูคัสติดตามมาด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ลูคัสได้มาที่นี่ เขารู้จักตระกูลของเธอ แต่เขาไม่ได้มาเพราะมาร์ธาขอร้อง ความคิดที่จะได้พบพ่อแม่ของมาร์ธาด้วยตัวเองเป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับเขา เขาจึงไม่ได้โต้แย้งเธอ “เธออายุเท่าไหร่?” แม่ของมาร์ธาถามด้วยความสงสัย “สิบเอ็ดค่ะ” คำตอบของมาร์ธาสร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนในห้อง ยกเว้นลูคัสที่ทราบอายุของโครีอยู่ก่อนแล้ว “จะเป็นไปได้อย่างไร?” พ่อของมาร์ธางุนงงอย่างแท้จริงเมื่อได้ยินอายุของโครี ในทวีปออโรร่านั้น ผู้คนจะสามารถรู้ได้ว่าตนมีความเข้ากันได้กับธาตุใดและเริ่มฝึกฝนได้ก็ต่อเมื่ออายุครบสิบสองปีเท่านั้น เขาไม่เคยได้ยินเรื่องใครที่ใกล้จะถึงระดับผู้บำเพ็ญตั้งแต่อายุเท่านี้มาก่อน “ลูกชายของฉัน...” มาร์ธาเล่าเรื่องที่เกรย์พาเด็กหญิงออกมาจากสนามรบแห่งความโกลาหลให้พวกเขาฟัง เมื่อได้ยินเรื่องราวว่าเกรย์รับโครีมาดูแลอย่างไร พวกเขาก็ประหลาดใจกับโชคชะตาของเธอ เกรย์พบเธอหลังจากที่พี่ชายของเธอถูกประหารชีวิต เด็กหญิงตัวน้อยไม่รู้ว่าจะก้าวเดินต่อไปอย่างไร แต่เกรย์ก็ปรากฏตัวขึ้นและทำให้ทุกอย่างถูกต้อง พร้อมทั้งช่วยเหลือเธอในท้ายที่สุด “ข้าชักสงสัยแล้วสิว่าหลานชายของข้ากำลังเติบโตไปเป็นคนแบบไหน ตอนนี้ข้าสนใจอยากเห็นหน้าเขาจริงๆ แล้วสิ” พ่อของมาร์ธาหรี่ตาลงพร้อมกับมองออกไปในความว่างเปล่า ลูคัสสังเกตเห็นสีหน้าของมาร์ธาเมื่อได้ยินเช่นนั้น และสิ่งที่น่าแปลกใจคือเธอไม่ได้ดูยินดีเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ในดวงตาของเธอกลับฉายแววโกรธเคือง เขาจึงคว้ามือเธอไว้ราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไร มาร์ธาเหลือบมองเขาก่อนจะยิ้มแล้วหันกลับไปหาพ่อของเธอ “ท่านจะช่วยฉันไหมคะ?”