Chapter 707 - Asking For A Talisman "เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?" เคลาส์ถามหลังจากที่พวกเขาเดินออกมาจากป่าแล้ว ไม่มีทางที่คนผู้นั้นจะไล่ล่าพวกเขาโดยไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาจากระยะทางที่พวกเขาเดินทางมา แถมคำพูดที่เขาทิ้งท้ายไว้ให้เกรย์ตอนที่กำลังจากไปนั้น ก็แสดงให้เห็นว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างระหว่างเขากับเกรย์แน่ๆ เกรย์ถอนหายใจอย่างขมขื่น เขารู้ดีว่าคงปิดบังต่อไปไม่ได้อีกแล้ว "ผมถูกทำเครื่องหมายเอาไว้น่ะ" "เครื่องหมาย?" อลิซถามด้วยสีหน้าสงสัย "ใช่ เนโครแมนเซอร์คนหนึ่งใช้พลังชีวิตของตัวเองทิ้งเครื่องหมายไว้บนตัวผม ตอนนี้ผมเลยถูกพวกเนโครแมนเซอร์ทุกคนตามล่า" เกรย์ส่ายหัวอย่างระอา "เนโครแมนเซอร์ทุกคนเลยเหรอ?" เคลาส์ถามย้ำ "ใช่ พวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงเครื่องหมายในตัวผมถ้าหากอยู่ใกล้พอ ตอนแรกที่ผมโดนทำเครื่องหมาย มีผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งอยู่กับผม เธอจัดการลดผลกระทบให้เหลือแค่ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร แต่หลังจากที่ได้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตพวกนั้นที่บ้าน ดูเหมือนว่าระยะการตรวจจับมันจะเพิ่มขึ้น" เกรย์อธิบายพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้า เขาเกลียดสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองจริงๆ ตอนที่ระยะตรวจจับแค่หนึ่งกิโลเมตรเขายังพอรับมือไหว แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างเหลือเชื่อ หากเขาออกไปผจญภัยคนเดียวแล้วดันไปเจอคนพวกนี้เข้า เขาอาจต้องเอาชีวิตไปทิ้งหากพวกนั้นแข็งแกร่งกว่าเขา "นั่นมันซวยชะมัด ไม่มีวิธีลบเครื่องหมายนั่นทิ้งเลยเหรอ?" เคลาส์ถาม "ไม่เลย แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังที่สุดในทวีปก็ไม่สามารถช่วยลบมันได้" ไคล์เล่าเรื่องของอัจฉริยะจากกลุ่มอิทธิพลอันดับหนึ่งในทวีปกลางให้พวกเขาฟัง สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาไม่คิดเลยว่ามันจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ "ไม่ต้องห่วงไปหรอก เนโครแมนเซอร์น่ะหายากจะตาย แถมพวกเขาก็เป็นแค่ผู้ใช้ธาตุมืด จำนวนประชากรเลยน้อย" เกรย์กล่าว "อีกอย่าง พวกเขาไม่เข้าเมืองกันหรอก ต่อให้เข้าเมืองไป ก็แสดงตัวไม่ได้อยู่ดีว่าตัวเองเป็นเนโครแมนเซอร์ เพราะนั่นจะทำให้ทุกคนรุมล่าพวกเขา" คนอื่นๆ รู้ดีว่าเกรย์แค่พยายามปลอบใจพวกเขา แต่พวกเขาก็ยังทำใจยอมรับสถานการณ์นี้ได้ยากอยู่ดี หากแม้แต่กลุ่มอิทธิพลที่ทรงพลังที่สุดยังปกป้องอัจฉริยะของตัวเองไม่ได้ แล้วใครจะมาปกป้องเกรย์ได้กันล่ะ? "เอาเถอะ การแข่งขันกำลังจะเริ่มขึ้นเร็วๆ นี้แล้ว คงมีกลุ่มอิทธิพลที่เหมาะกับพวกเราอยู่ในนั้นแหละ" เกรย์พูดกับคนอื่นๆ เพื่อพยายามปลุกใจ "นั่นสินะ ไปกันเถอะ" อลิซพยักหน้า เธอเชื่อว่าเกรย์จะรอดจากเรื่องนี้ไปได้ เช่นเดียวกับที่ไคล์คิด เธอรู้ว่าเกรย์นั้นแตกต่างจากคนทั่วไป บางทีเขาอาจจะสามารถสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้อีกครั้ง คนอื่นๆ พยักหน้าและเดินตามเกรย์ที่นำทางไป "เดี๋ยวสิ พวกนายกำลังจะเข้าร่วมกลุ่มอิทธิพลกันเหรอ?" ไคล์ถามขณะที่พวกเขากำลังเดินไปข้างหน้า "ใช่" เรย์โนลด์ตอบ "เดี๋ยวนะ หมายความว่าพวกนายไม่ได้อยู่ในกลุ่มอิทธิพลหรือตระกูลใหญ่ตระกูลไหนเลยงั้นเหรอ?" ไคล์อึ้งไปเลย อัจฉริยะระดับนี้จะไม่ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มอิทธิพลหรือตระกูลที่ทรงพลังใดๆ ได้ยังไงกัน? มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ "ไม่เลย" เคลาส์ส่ายหัว ไคล์พูดอะไรไม่ออก เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ชะงักไป นี่เป็นการค้นพบที่น่าตกใจมาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นไปได้ ตอนที่เขาเดินทางร่วมกับกลุ่มนี้ เขาคิดมาตลอดว่าพวกเขามาจากตระกูลใหญ่และตระกูลของพวกเขาก็มีความสัมพันธ์กัน จึงทำให้ทั้งสี่คนสนิทสนมกันมากขนาดนี้ "พวกนายมาจากไหนกันแน่?" เขาอดไม่ได้ที่จะถาม "ที่ไหนสักแห่งที่ไกลแสนไกล ต่อให้บอกไป นายก็คงไม่รู้จักหรอก" คราวนี้เป็นเกรย์ที่ตอบเขา "อืม" ไคล์ยังคงทำตัวไม่ถูกกับข่าวนี้ "พวกนายสนใจจะเข้าร่วมกลุ่มอิทธิพลของฉันไหม?" จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น เขาเป็นผู้ใช้ธาตุไฟ ดังนั้นกลุ่มอิทธิพลของเขาจึงเน้นไปที่ธาตุไฟมากกว่า แต่พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะรับอัจฉริยะระดับนี้เข้ากลุ่ม แม้ว่าคนเหล่านั้นจะเป็นผู้ใช้ธาตุอื่นก็ตาม อีกอย่าง เกรย์กับอลิซก็เป็นผู้ใช้ธาตุไฟอยู่แล้ว "พวกเราวางแผนจะแยกกันเข้ากลุ่มอิทธิพลน่ะ" เรย์โนลด์ตอบ "ทำไมล่ะ?" ไคล์ถาม สำหรับเขาแล้ว มันไม่สมเหตุสมผลเลย ทำไมถึงต้องแยกกัน? ด้วยเคมีของพวกเขาทั้งสี่ ถ้าอยู่กลุ่มเดียวกัน พวกเขาจะเป็นกลุ่มที่น่าเกรงขามที่สุดเลยเชียวล่ะ "การทำแบบนี้จะทำให้เรามีความท้าทายมากขึ้น เพราะเราอยากรู้ว่าหลังจากแยกกันไปหลายเดือนหรือหลายปี พวกเราจะเติบโตขึ้นแค่ไหน เราทุกคนรู้ว่าเกรย์เก่งกว่า และการอยู่กับเขามันไม่ค่อยดีกับพวกเราเท่าไหร่" เคลาส์ตอบ "มันก็ยังไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี" ไคล์กล่าว "ฮ่าๆ ไม่ต้องไปกังวลหรอก นายมาร่วมการแข่งขันเล็กๆ ของพวกเราด้วยก็ได้ ใครที่มีระดับพลังสูงที่สุดและเก่งกาจที่สุด จะได้เป็นหัวหน้ากลุ่ม!" เคลาส์เสนอ "นายคิดว่านายจะนำพวกเราได้จริงๆ เหรอ?" เรย์โนลด์ถามพร้อมรอยยิ้มเยาะ ในกลุ่มนี้ เคลาส์คือคนที่เลเวลอัพไวที่สุดเพราะโชคที่บ้าคลั่งของเขา พวกเขาเลยรู้ดีว่าเขาจะต้องเป็นคนที่มีระดับพลังสูงที่สุดอย่างแน่นอน ส่วนเกรย์นั้นแข็งแกร่งที่สุด ต่อให้คนอื่นจะมีระดับพลังสูงกว่าเขาสองหรือสามขั้น มันก็แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะเขาได้ "พูดอะไรของนายน่ะ? ที่ผ่านมาฉันก็ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมมาตลอดไม่ใช่หรือไง?" เคลาส์หันไปถามวอยด์ "ฉันสนับสนุนนาย" วอยด์กล่าว กลุ่มของพวกเขาถกเถียงกันไปมาขณะเดินเข้าสู่ตัวเมือง สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ตกลงกันได้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เคลาส์จะไม่ได้เป็นหัวหน้ากลุ่มแน่ๆ สิ่งที่ไคล์พบว่าแปลกคือ เนื่องจากเขาติดตามกลุ่มนี้มาสักพัก เขาพบว่าพวกเขาดูเหมือนไม่มีหัวหน้า ไม่ว่าจะต้องการตัดสินใจเรื่องอะไร พวกเขาจะต้องขออนุญาตจากคนอื่นก่อนจะตัดสินใจทำลงไปเสมอ 'พวกเขานี่มัน...' เขาถอนหายใจพร้อมส่ายหัว "ดูเหมือนพวกเราจะมาถึงแล้วนะ" เกรย์กล่าวขณะเดินเข้าสู่เมือง เมืองนี้คึกคักไปด้วยผู้คนเนื่องจากการแข่งขันที่กำลังจะจัดขึ้น พวกเขามาถึงที่นี่ก่อนการแข่งขันเริ่มสองวัน ดังนั้นพวกเขายังพอมีเวลาสำรวจเมืองก่อนที่การแข่งขันจะเริ่ม พวกเขาจะใช้เวลาในการประเมินกลุ่มอิทธิพลทั้งหมดที่จะมาร่วมงานนี้ ก่อนที่จะตัดสินใจเลือกกลุ่มที่จะเข้าร่วม ไคล์บอกข้อมูลทั้งหมดที่เขารู้เกี่ยวกับกลุ่มอิทธิพลเหล่านั้นให้ฟัง อลิซและเรย์โนลด์เลือกกลุ่มอิทธิพลสองกลุ่มที่เน้นธาตุสายฟ้า ส่วนเคลาส์เลือกกลุ่มที่เน้นธาตุน้ำ "นายจะเข้าร่วมกลุ่มไหนล่ะเกรย์?" เคลาส์ถาม การแข่งขันจะเริ่มในวันนี้แล้ว และคนอื่นๆ ก็เลือกกลุ่มที่ตัวเองต้องการจะเข้าเรียบร้อยแล้ว "ไม่มีเลย" เกรย์ตอบ "ห้ะ?!" ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ "ไม่มีใครที่ผมสนใจน่ะ หรือจะให้พูดให้ถูกคือ ผมอยากจะย้ายไปที่เขตอื่นก่อน" เกรย์ตอบ แม้ว่าการเข้าร่วมกลุ่มอิทธิพลจะเป็นเรื่องดี แต่เขารู้สึกว่าเขตนี้ไม่ใช่ที่สำหรับเขา ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะไปสำรวจเขตอื่นดูก่อน "อืม เข้าใจละ แต่นายเดินทางคนเดียวแบบนั้นจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอ?" เคลาส์ถาม หลังจากได้ยินเรื่องเนโครแมนเซอร์ที่ตามล่าเขา กลุ่มของเขารู้สึกว่าถ้าเกรย์เดินทางคนเดียวเขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ ถ้าไม่มีเครื่องรางที่เคลาส์ให้ไป ครั้งล่าสุดที่เผชิญหน้ากันเกรย์คงแย่ไปแล้ว "ผมขอเครื่องรางจากอาจารย์มาบ้างแล้วล่ะ อีกอย่าง วอยด์ก็น่าจะเลเวลอัพในเร็วๆ นี้ด้วย" เกรย์กล่าว หลังจากเหตุการณ์ล่าสุด เขาได้ขอเครื่องรางจากอาจารย์ของเขา แผ่นป้ายที่อาจารย์ทำให้นั้นมีประโยชน์อย่างเหลือเชื่อ แทนที่จะส่งอาหารมาให้ อาจารย์กลับเขียนจดหมายส่งมาให้แทน เขารู้ดีว่าอาจารย์คงโวยวายบ้านแตกหลังจากเห็นจดหมายของเขา แต่ในเมื่อเครื่องรางนั่นสำคัญกับเขามาก เขาจึงจำใจต้องทำ คริสไม่เต็มใจที่จะทำเครื่องรางให้เขาตั้งแต่แรกเพราะยังพักฟื้นไม่เต็มที่จากการทำเครื่องรางให้เคลาส์ครั้งก่อน แต่หลังจากถูกเกรย์แบล็กเมล์และตื๊ออยู่นาน เขาก็ตัดสินใจยอมเสี่ยง เหตุผลที่เขาตกลงทำให้น่ะเหรอ? ก็เพราะเขาไม่อยากอดกินอาหารรสเลิศ และไม่อยากให้พ่อครัวของเขาต้องมาตายอย่างไร้เหตุผลนั่นสิ "ลุงน่ะเหรอ? เขาตกลงด้วยเหรอ?" เคลาส์ถามอย่างประหลาดใจ "แน่นอน ก็ผมเป็นลูกศิษย์เขานี่นา" เกรย์ยักไหล่ โดยไม่ได้เล่าให้พวกเขาฟังว่าเขาต้องแบล็กเมล์อาจารย์ไปอย่างไรบ้าง เมื่อไคล์ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา เขาก็เข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างเคลาส์กับเกรย์ในที่สุด นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมทั้งคู่ถึงสนิทกันมากและเข้าใจกันได้ดีขนาดนี้ แต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าอลิซกับเรย์โนลด์มีความสัมพันธ์อย่างไรกับกลุ่มนี้ "เราควรไปกันได้แล้ว การแข่งขันใกล้จะเริ่มแล้ว และพวกนายสี่คนต้องไปลงทะเบียน" เขากล่าวกับพวกเขา "แล้วนายนายล่ะ?" เรย์โนลด์ถาม "ฉันไม่มีความสนใจจะเข้าร่วมการแข่งขันหรอก ฉันมีสังกัดอยู่แล้ว และรางวัลพวกนั้นก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับฉัน" ไคล์กล่าว "ผมก็ไม่ได้เข้าร่วมเหมือนกัน แต่ผมแค่อยากทดสอบพลังของตัวเองน่ะ" เกรย์กล่าว พยายามชวนให้ไคล์เปลี่ยนใจเข้าร่วม "จริงๆ แล้วฉันมีศัตรูไม่กี่คนที่นี่ การขึ้นไปบนเวทีมีแต่จะทำให้พวกมันรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่" ไคล์อธิบาย "อ๋อ งั้นเหรอ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกละ" เรย์โนลด์ตบไหล่เขา คนอื่นๆ ไม่ได้กดดันอะไรเขาอีกและมุ่งหน้าไปที่สนามประลอง เกือบทุกคนในเมืองต่างมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน ทำให้บรรยากาศค่อนข้างวุ่นวายทีเดียว เมื่อพวกเขาไปถึง พวกเขาก็เป็นกลุ่มแรกๆ ที่ไปถึงที่นั่น และไม่รอช้า พวกเขาก็มุ่งตรงไปยังจุดลงทะเบียนเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันทันที