Chapter 125 เสียงคำรามมังกรของซูผิง "ซูควง ใครมากับเธอน่ะ?" หญิงสาวที่กำลังดื่มน้ำผลไม้ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เมื่อสังเกตเห็นซูผิงยืนอยู่ด้านหลังของซูควง พวกเขาต่างก็คุ้นเคยกันดีเพราะเรียนอยู่ที่สถาบันแอเรส (Ares Academy) เหมือนกัน และบังเอิญอาศัยอยู่ในละแวกเดียวกัน ชายหนุ่มอีกสองคนก็สังเกตเห็นซูผิงเช่นกัน ซูผิงดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา เขาเป็นผู้อยู่อาศัยใหม่ที่นี่เหรอ? หรือว่าเป็นนักเรียนจากสถาบันแอเรสกันนะ? ซูควงดูอับอายเมื่อพวกเขาถามถึงซูผิง เขาไม่สามารถบอกตรงๆ ได้ว่าซูผิงคือติวเตอร์ส่วนตัวที่เขาหามาจากอินเทอร์เน็ต หากเขาเปิดเผยความจริงนี้ออกไป ชีวิตที่สวยหรูในโรงเรียนของเขาก็คงจบเห่ เขาจะกลายเป็นตัวตลกของนักเรียนทุกคนในสถาบันทันที "เขาเป็นเพื่อนฉันที่มาเยี่ยมนะ" ซูควงกุเรื่องขึ้นเพื่อตบตาพวกเขา อีกทั้งยังไม่ยอมพูดถึงเรื่องที่เขาถูกซูผิงข่มขู่ด้วย เพราะถ้าคนรู้ว่าเขาจ้างติวเตอร์ส่วนตัวที่อายุเท่ากัน แถมยังถูกอีกฝ่ายซ้อมจนน่วม มันคงน่าขายหน้ายิ่งกว่าเดิม "อ้อ..." เมื่อรู้ว่าซูผิงไม่ใช่ผู้อยู่อาศัยใหม่ คนกลุ่มนั้นก็หมดความสนใจไปในทันที พวกเขามีกลุ่มสังคมเล็กๆ ของตัวเอง ใครก็ตามที่ต้องการจะเข้าร่วมจะต้องมีระดับฝีมือและภูมิหลังที่ทัดเทียมกัน "พวกเธอไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกับเพื่อนจะลองฝึกกันที่นี่" ซูควงไม่อยากอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้แล้ว "ได้เลย" "เจอกันนะ" จากนั้นพวกเขาก็หันกลับไปสนทนากันต่อตามเดิม ซูผิงรู้สึกพอใจที่ซูควงฉลาดพอจะประหยัดเวลาด้วยการไม่พูดจาไร้สาระ เขาเดินตามซูควงไปยังสนามประลอง ที่นี่เป็นสนามประลองที่มีสภาพแวดล้อมหลากหลาย ทั้งบ่อน้ำ พื้นที่ลาวาขนาดเล็ก ทุ่งหญ้า ป่าไม้ และอื่นๆ ซึ่งค่อนข้างเหมาะกับการฝึกสัตว์เลี้ยงส่วนใหญ่ หลังจากซูผิงก้าวเข้าสู่สนาม ซูควงก็นำบัตรไปเสียบในช่องโลหะหลังประตูและกดรหัสผ่านเพื่อปิดล็อก จากนั้นเขาก็ก้าวไปยังใจกลางสนามและเรียกสัตว์เลี้ยงออกมาพร้อมกัน เมื่อสัตว์เลี้ยงหลักหลายตัวถูกเรียกออกมา เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาบ้าง เขาหันกลับมาทำหน้าบึ้งตึงใส่ซูผิงที่ยืนอยู่ตรงประตู "ไม่ใช่บอกว่าจะสอนฉันหรอกเหรอ? เอาเลยสิ สอนมาเลย!" เมื่อเห็นความไม่พอใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของซูควง ซูผิงก็เลิกคิ้วขึ้น "อะไรนะ? ยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอ?" ซูควงไม่เสียเวลาไปกับการต่อปากต่อคำกับซูผิงอีกต่อไป เขาคำรามในลำคอและสั่งสัตว์เลี้ยงให้โจมตีในใจ! เขาอาจจะพ่ายแพ้ให้กับพละกำลังของซูผิง แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก การใช้สัตว์เลี้ยงสู้ต่างหากคือหัวใจสำคัญ เพราะพวกเขาคือผู้ใช้สัตว์อสูร ไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ โฮก! สัตว์อสูรกลืนวิญญาณ (Soul Feasting Beast) เป็นตัวแรกที่พุ่งเข้ามาหาซูผิง สัตว์เลี้ยงตัวนี้อยู่ในระดับห้าและเป็นสัตว์ตระกูลอันเดดที่ชำนาญการโจมตีทางจิตวิญญาณ มันกินวิญญาณคนตายเป็นอาหารและดูเหมือนกลุ่มหมอกสีเทาขุ่นมัว จากกลุ่มหมอกนั้นมีเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบดังออกมา รูปลักษณ์ที่แปลกประหลาดและน่าสยดสยองนี้เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนมากมายขวัญหนีดีฝ่อ ด้านหลังของสัตว์อสูรกลืนวิญญาณคือสัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำ (Swamp Creeper) สัตว์ที่มีสายเลือดระดับหก ในตอนนี้มันใกล้จะถึงขีดจำกัดของพลังแล้ว โดยอยู่ที่ช่วงปลายของระดับห้า! สัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่า มันปกคลุมไปด้วยสิ่งที่ดูเหมือนโคลนเน่าเปื่อย แต่นั่นไม่ใช่โคลนจริงๆ เนื้อเยื่อคล้ายโคลนนั่นเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายมัน ซึ่งตอนนี้กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วบนพื้น ราวกับมนุษย์ยักษ์ที่ถูกประกอบขึ้นจากมือและเท้าของสัตว์ประหลาดหลายชนิด สัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำทิ้งรอยเปื้อนส่งกลิ่นเหม็นเน่าไปทั่วทุกที่ที่มันสัมผัส นี่คือเหตุผลที่สัตว์ตระกูลอันเดดถึงน่าขยะแขยง ในขณะที่สัตว์ระดับห้าทั้งสองเริ่มโจมตี สัตว์เลี้ยงอีกตัวหนึ่งก็ยืนอยู่กับซูควงเพื่อสังเกตการณ์ "มาดูกันว่าแกจะรักษาความเย่อหยิ่งไว้ได้นานแค่ไหน!" จิตสังหารอันแรงกล้าฉายชัดในดวงตาของซูควง เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าซูผิงจริงๆ แต่ความตั้งใจนั้นกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในใจ ยากที่เขาจะไม่ได้รับผลกระทบจากสัตว์เลี้ยงตระกูลอันเดดหลังจากอยู่กับพวกมันมานาน อารมณ์ของเขามีความแปรปรวนรุนแรงกว่าคนปกติทั่วไป ซูผิงเลิกคิ้วมองดูสัตว์เลี้ยงน่ารักทั้งสองที่กำลังพุ่งเข้ามาพร้อมท่าทางคุกคาม เขาส่ายหัวและวิจารณ์ว่า "สัตว์อสูรกลืนวิญญาณถนัดการโจมตีทางจิตวิญญาณ แต่เธอกลับให้มันพุ่งเข้ามาเนี่ยนะ? ด้วยระดับพลังของมันในตอนนี้ ระยะโจมตีทางจิตวิญญาณคือ 50 เมตร มันควรจะอยู่กับเธอเพื่อรอการปกป้องต่างหาก เธอวางแผนจะใช้มันมาขู่คู่ต่อสู้โดยเอาตัวมันไปเสี่ยงงั้นเหรอ?" เขาส่ายหัวอีกครั้งเมื่อเห็นสัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำมาถึงตัว เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "สัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำ ชื่อมันก็บอกอยู่ว่าสภาพแวดล้อมแบบไหนถึงเหมาะกับมัน แม้ไม่มีหนองน้ำให้ ก็ไม่ควรส่งมันออกมาในตอนที่เธอยืนอยู่บนทรายแบบนี้ เม็ดทรายที่แห้งและแข็งบนพื้นจะทำให้ความเร็วของมันลดลงอย่างมาก" "แถมส่วนใต้ท้องและหนวดโคลนนับไม่ถ้วนใต้กรงเล็บทั้งสี่ของมันยังจะได้รับความเสียหายจากทรายแห้งอีกด้วย สิ่งนี้ส่งผลเสียต่อสัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำอย่างยิ่ง" ขณะที่พูดเขาก็เคลื่อนไหวหลบลิ้นและกรงเล็บของสัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำ สัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำยังคงไล่ล่าเขาไม่หยุด เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงคว้าแขนยาวผอมแห้งที่เต็มไปด้วยโคลนของมันแล้วหมุนตัว อาศัยพละกำลังอันมหาศาลที่แขน ซูผิงเหวี่ยงสัตว์เลื้อยคลานหนองน้ำขนาดสี่เมตรตัวนั้นปลิวออกไป แต่เขาไม่ได้ทำไปเพื่อทำร้ายมัน เขาเหวี่ยงมันลงไปในบ่อน้ำเพื่อให้มันได้พักสักหน่อย ในขณะเดียวกัน สัตว์อสูรกลืนวิญญาณก็ได้เข้าล้อมซูผิงเอาไว้ เสียงร้องโหยหวนและเสียงกรีดร้องนั้นเพียงพอที่จะทำให้ใครก็ตามสติแตก โดยเฉพาะผู้หญิง โฮก! ลำคอของซูผิงขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะอ้าปากออก เขาส่งเสียงคำรามมังกร (Dragon’s Roar) ออกไป! นั่นไม่ใช่เสียงคำรามธรรมดา แต่มันแฝงไปด้วยพลังดารา คลื่นเสียง และผลกระทบข่มขวัญ ร่างที่เหมือนหมอกของสัตว์อสูรกลืนวิญญาณม้วนตัวราวกับคลื่นทะเล มันถอยห่างจากซูผิงในทันทีและรักษาระยะห่างออกไปกว่าสิบเมตร เสียงกรีดร้องโหยหวนในหมอกเงียบลง สัตว์อสูรกลืนวิญญาณหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ซูผิงเคยฟังเสียงคำรามมามากพอที่แดนสืบทอดราชามังกร แม้แต่มานาแกรม (Managram) ก็ยังเลียนแบบเสียงคำรามมังกรได้ นับประสาอะไรกับตัวซูผิงเอง ถึงแม้ด้วยโครงสร้างลำคอของมนุษย์ เสียงคำรามมังกรของเขาจะไม่ใช่ของจริง แต่เขาก็พยายามปรับแต่งมันด้วยพลังดาราและดัดแปลงลำคอในสถานที่บ่มเพาะหลายครั้ง ในระหว่างการลองผิดลองถูกมากมาย เขาถึงกับเคยบีบคอตัวเองจนเกือบตายมาแล้ว ต่อมาเขาค้นพบวิธี เพียงแค่ต้องปรับตำแหน่งลูกกระเดือก เมื่อทำเช่นนี้เขาก็สามารถปกป้องลำคอของตัวเองได้ ปกติแล้วจะเป็นเรื่องยากที่ผู้ใช้สัตว์อสูรจะทำแบบนี้กับลำคอของตัวเอง แต่เนื่องจากเขาได้เรียนรู้ 'เกราะสุริยัน' (Solar Bulwark) พละกำลังทางร่างกายของเขาจึงไม่ด้อยไปกว่ามังกรทั่วไป และนั่นก็รวมถึงความแข็งแกร่งของลำคอด้วยเช่นกัน เสียงคำรามนี้ไม่เพียงแต่ทำให้สัตว์อสูรกลืนวิญญาณหวาดกลัว แต่ยังทำให้ซูควงตกตะลึงอีกด้วย เขาได้ยินอะไร? นั่นมันเสียงคำรามมังกรไม่ใช่หรือ? มนุษย์จะคำรามเหมือนมังกรได้ยังไงกัน?! "เลิกเล่นไร้สาระได้แล้ว" หลังจากไล่สัตว์อสูรกลืนวิญญาณไปได้ ซูผิงก็ขมวดคิ้วตะโกนบอกซูควงที่อยู่ห่างออกไป ในขณะเดียวกันเขาก็ก้าวเดินเข้าไปหาซูควง ซูควงได้สติกลับมา ซูผิงกำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ซูควงอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปถึงภาพใบหน้าที่เย็นชาและน่าสยดสยองของซูผิงในใจ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขารู้สึกเสียใจที่ล็อกประตู หากซูผิงคิดจะทำร้ายเขาขึ้นมา ซูควงก็ไม่มีทางหนีไปไหนได้เลย "ผะ...ผมขอโทษ" เสียงของซูควงสั่นเครือ จิตสังหารในใจของเขาหายวับไปหมดสิ้น เขาได้เห็นความจริงแล้ว ซูผิงสยบสัตว์เลี้ยงของเขาไปสองตัวโดยอาศัยเพียงแค่พละกำลังเท่านั้น มีเพียงผู้ใช้สัตว์อสูรระดับสูงเท่านั้นที่ทำได้ ซูควงแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ใช้สัตว์อสูรระดับสูงจะอายุน้อยเพียงเท่านี้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่กล้าล่วงเกินซูผิงอีกต่อไปเป็นอันขาด