บทที่ 122 หนุ่มเท่แห่งหลงเจียง “หนึ่งแสนสองหมื่น... เหรียญ?” ซูผิงอ่านตัวเลขด้วยความประหลาดใจ ค่าตอบแทนระดับนี้ถือว่าค่อนข้างดีสำหรับการจ้างนักรบสัตว์อสูรระดับเจ็ดเพียงคนเดียว นอกจากนี้ ยังมีผู้เชี่ยวชาญชื่อดังระดับแปดที่มีกรอบรูปสวยงามล้อมรอบภาพโปรไฟล์ของพวกเขา แน่นอนว่าราคาก็ย่อมสูงกว่า โดยค่าจ้างของพวกเขานั้นต่ำสุดอยู่ที่สามแสนห้าหมื่นเหรียญต่อชั่วโมง ซูผิงสุ่มเลือกดูชื่อไม่กี่ชื่อเพื่อตรวจสอบรายละเอียด แต่ละหน้าแสดงข้อมูลเกี่ยวกับผู้สอนเหล่านั้น เช่น ผลงานที่ผ่านมา จำนวนนักเรียนที่เคยสอน และผลลัพธ์ของนักเรียนเหล่านั้นหลังจากเรียนจบ เมื่อมองข้ามความสำเร็จอันสวยหรูเหล่านั้นไป ซูผิงกลับไม่รู้สึกว่าผลลัพธ์ที่ได้มันน่าประทับใจเท่าไหร่ เขามั่นใจว่าเขาสามารถทำได้ดีกว่าหรือเท่ากับพวกเขาทุกอย่าง นอกจากผู้เชี่ยวชาญแล้ว ยังมีติวเตอร์ส่วนตัวที่ได้รับการรับรองระดับเก้าอีก 12 คน ซูผิงเลื่อนลงไปดูราคาของคนกลุ่มนี้ อย่างน้อยก็หนึ่งล้านเหรียญ และนี่ไม่ใช่เรทรายชั่วโมง แต่เป็นราคาต่อหนึ่งบทเรียน กล่าวคือ คนพวกนี้สามารถหาเงินสิบล้านเหรียญได้ง่ายๆ เพียงแค่ไปสอนนักเรียนสิบครั้งเท่านั้น บันทึกของพวกเขาบ่งบอกว่าคนส่วนใหญ่ได้สอนไปแล้วหลายร้อยครั้งตลอดระยะเวลาการทำงาน เงินหลายร้อยล้านดูเหมือนจะดูดี แต่มันไม่ใช่จำนวนเงินที่มากมายนักสำหรับนักรบสัตว์อสูรระดับเก้า ซึ่งเป็นระดับที่ต่ำกว่านักรบสัตว์อสูรระดับตำนานเพียงขั้นเดียว ผู้คนที่มีชื่อเสียงและอิทธิพลมากขนาดนี้สามารถหาหุ้นส่วนจากทั่วทุกสารทิศและรับรายได้จากเงินปันผลได้โดยไม่ต้องทำงานอะไรเลยด้วยซ้ำ การสอนนักเรียนเป็นการส่วนตัวจึงเป็นเพียงรายได้เสริมเท่านั้น เท่าที่ซูผิงรู้ มีนักรบสัตว์อสูรระดับเก้าคนหนึ่งในเมืองหลงเจียงที่มีมูลค่าทรัพย์สินส่วนตัวสูงถึงห้าหมื่นล้านเหรียญ ในส่วนของประสิทธิภาพการสอนจากนักรบสัตว์อสูรระดับเก้านั้น... ถือว่าน่าประทับใจไม่น้อย นักเรียนส่วนใหญ่มีขีดความสามารถเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เช่น ได้ทักษะใหม่ ได้รับการควบคุมพลังดาราในระดับที่สูงขึ้น หรือรู้วิธีใหม่ๆ ในการสั่งการสัตว์อสูร อีกครั้งที่ซูผิงอ่านรีวิวแล้วพบว่า เขาสามารถทำแบบเดียวกันนั้นได้ด้วยตัวเองไม่ยาก โดยไม่รอช้า เขาตัดสินใจลงทะเบียนทันที ดูเหมือนว่าจะมีเพียงนักรบสัตว์อสูรระดับเจ็ดขึ้นไปเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้เป็นติวเตอร์ส่วนตัวได้ ในการผ่านการตรวจสอบ ซูผิงจำเป็นต้องมีหมายเลขประจำตัวของใบรับรองครูด้วย โชคดีที่ตงหมิงซ่งได้ช่วยเขาจัดการเรื่องนี้ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เขาค้นหาไฟล์ที่ได้รับมาจากสำนักงานการศึกษา คัดลอกหมายเลขซีเรียลที่จำเป็น พิมพ์ชื่อเล่นที่เหมาะสมสำหรับตัวเองก่อนจะเลือกเลเวลที่ต้องการลงทะเบียน ซึ่งเขากดเลือกระดับเก้า เมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอน เขาก็สามารถเริ่มทำเงินในฐานะติวเตอร์นักรบสัตว์อสูรระดับเก้าได้ แม้ว่าตัวเขาจะยังไม่ได้รับการรับรองในระดับนั้นอย่างเป็นทางการก็ตาม หลังจากกดตกลง เขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนว่าเขาต้องให้ข้อมูลที่ถูกต้องตามความแข็งแกร่งของตนเอง หากเขาไม่ผ่านการตรวจสอบในอนาคต เขาจะถูกแบนถาวรจากการเป็นติวเตอร์ส่วนตัว เขามีสิทธิ์รับนักเรียนได้ก่อนที่ผลการตรวจสอบจะออกมา อย่างไรก็ตาม หากเขาถูกลูกค้าฟ้องร้องในช่วงเวลานี้ เขาจะต้องเผชิญกับบทลงโทษที่รุนแรงมาก ในกรณีนั้นเขาจะสูญเสียสิทธิ์ในการเป็นอาจารย์และถูกขึ้นบัญชีดำของสำนักงานการศึกษา ซึ่งหมายความว่าเขาจะถูกห้ามไม่ให้สอนในโรงเรียนใดก็ตามในเมืองหลงเจียง บทลงโทษนี้มักจะเพียงพอที่จะทำให้คนส่วนใหญ่ไม่กล้าสัญญาอะไรเกินความสามารถของตน แต่ซูผิงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะเขาไม่เคยคิดที่จะเป็นครูแบบเต็มตัวอยู่แล้ว นอกจากนี้เขายังมั่นใจว่าเขาสามารถสอนนักเรียนให้ได้ผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพไม่ต่างจากนักรบสัตว์อสูรที่แนะนำมาเหล่านั้น ลูกค้าของเขาควรจะสนใจแค่ผลลัพธ์สุดท้าย ไม่ใช่เลเวลของเขา รายการนักเรียนที่แนะนำปรากฏขึ้นหลังจากส่งคำขอลงทะเบียน สำหรับตอนนี้ เขาจะมองหาคนที่เลี้ยงสัตว์อสูรสายอันเดด เพราะเขามีความคุ้นเคยกับสัตว์อสูรประเภทนี้มากกว่า ในขณะเดียวกัน สวี่ขวงกำลังมองหาครูส่วนตัวบนอินเทอร์เน็ต เพื่อที่เขาจะสามารถพัฒนาตัวเองให้ได้มากที่สุดก่อนการแข่งขันอีลีทลีกจะเริ่มขึ้น วันหยุดสุดสัปดาห์มักเป็นช่วงเวลาที่นักเรียนทั่วไปใช้สำหรับพักผ่อน แต่สำหรับคนทำงานหนักอย่างเขา มันคือ “เวลาขยะ” ที่เขาไม่สามารถหาบทเรียนที่ต้องการจากสถาบันการศึกษาได้ “ครูที่เชี่ยวชาญเรื่องสายอันเดด... บ้าเอ๊ย ทำไมมีน้อยจัง!” สวี่ขวงขมวดคิ้วเมื่อเลื่อนมาถึงหน้าสุดท้ายโดยแทบไม่มีตัวเลือกที่เขาต้องการเลย เขามีสัตว์อสูรสายอันเดดอยู่หลายตัว พวกมันอาจจะดูน่ากลัวและอัปลักษณ์ในสายตาคนอื่น แต่พวกมันต่อสู้ได้ดี ไม่ใช่ว่าเขามีรสนิยมแปลกประหลาดหรอกนะ เขาแค่ชอบความแตกต่าง มันทำให้เขาดูเท่... อย่างน้อยเขาก็คิดแบบนั้น ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรที่พบเห็นได้ยากยังมีข้อได้เปรียบเหนือคู่ต่อสู้คนอื่นๆ ที่แทบไม่มีความรู้เรื่องพวกมันเลย ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ การเลี้ยงดูสัตว์อสูรสายอันเดดนั้นต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมาก และมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อเพื่อนร่วมชั้นและแม้แต่อาจารย์ของเขามักจะมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ อยู่เสมอ สวี่ขวงไม่ได้สนใจเลยว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเขา แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจเขาอย่างยิ่งคือมันยากมากที่จะหาความรู้ที่เกี่ยวข้องมาฝึกสัตว์อสูรของเขา เขาต้องคอยไปหาครูส่วนตัวเพื่อเรียนรู้สิ่งที่มีประโยชน์อยู่บ่อยครั้ง เพราะในการเรียนปกติมักจะไม่มีการสอนอะไรเกี่ยวกับพวกอันเดดเลย สวี่ขวงกำลังจดชื่อผู้เชี่ยวชาญหลายคนที่อ้างว่ามีประสบการณ์เรื่องสัตว์อสูรสายอันเดด ก่อนที่จู่ๆ หน้าเว็บไซต์จะแสดงการแจ้งเตือนขึ้นมา [ติวเตอร์ระดับเก้า “หนุ่มเท่แห่งหลงเจียง” ได้ส่งข้อความถึงคุณ]