Chapter 910

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 03:55

Chapter 910: Trinity – ผู้เชี่ยวชาญมาถึงแล้ว (เล่ม 5) ~~ Trinity ~~ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่เดินเข้าออฟฟิศ แต่เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศกำลังตึงเครียดสุดๆ ตอนนี้ฉันไม่สนใจหรอก ตราบใดที่มันไม่เกี่ยวกับคดีที่กำลังทำอยู่ ฉันก็ไม่คิดจะยุ่ง อันที่จริงฉันก็บอกรีซไปตรงๆ แบบนั้นตอนที่เขาพยายามจะอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ฉันไม่อยู่ “ทรินิตี้ มีบางอย่างที่ฉันต้องบอกเธอ” รีซเดินเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าแปลกๆ “เกี่ยวกับคดีหรือเปล่า?” ฉันถามโดยไม่หยุดเดินมุ่งหน้าไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง “เปล่า ไม่ใช่เรื่องนั้น” ..... “งั้นก็รอไว้ก่อน” ฉันตัดบทเขาทันที “เรามีงานอื่นต้องทำตอนนี้ เรจจี้กับแดร์รอลกำลังจะมาถึง เราต้องจดจ่อกับงาน รอไว้ค่อยคุยกันทีหลัง” ฉันได้รับข่าวจากเวย์น นักบินว่าเขาลงจอดพร้อมกับแดร์รอลเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ตามที่รู้มาเขาจะตรงไปหาเรจจี้ก่อนแล้วค่อยมาที่นี่ พวกเขาควรจะมาถึงได้ทุกเมื่อแล้ว “ฉันคิดว่าเธอควรฟังเรื่องนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ ทรินิตี้” เขายังคงตื๊อฉันเรื่องอะไรสักอย่าง แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงลิฟต์ดังขึ้นที่โถงทางเดิน “เก็บไว้ก่อนนะรีซ พวกเขามาแล้ว” ฉันหันไปทางประตูทันเวลาที่เห็นคนสองคนเดินเข้ามาในห้อง พวกเขามาก่อนคนอื่นๆ เรจจี้เป็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งและสวยมาก ผมสีน้ำตาลยาวของเธอเป็นลอนสวยระกลางหลัง ดวงตาสีน้ำตาลเข้ากับสีผมของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ และสีผมที่เข้มกับดวงตานั้นยิ่งทำให้ผิวพรรณที่ขาวซีดของเธอดูโดดเด่นขึ้นไปอีก แดร์รอลมีความสูงตามมาตรฐานของเผ่าพันธุ์มนุษย์เสือ คือสูงกว่าหกฟุตเล็กน้อยพร้อมรูปร่างที่กำยำ เขาไว้ผมสีน้ำตาลมะฮอกกานี ไถข้างสั้นแต่ด้านบนไว้ยาวหลายนิ้ว ดวงตาสีเหลืองสดใสอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์เขากำลังเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆ ออฟฟิศ เขาสะพายกระเป๋าใบใหญ่ไว้ที่ไหล่ทั้งสองข้างและถือแล็ปท็อปไว้ในอ้อมแขน ดูออกเลยว่าเขาพร้อมทำงานเต็มที่ ซึ่งนั่นก็ดี เพราะฉันไม่อยากมานั่งกังวลเรื่องต้องใช้ช่างคอมพิวเตอร์ขี้เกียจๆ ที่ตั้งใจจะมาช่วยฉันหรอก “ราชินีทรินิตี้” เรจจี้เรียกฉัน “พวกเรามาถึงแล้วค่ะ” “ฉันเห็นแล้ว” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก็แหงล่ะ พวกเขามาถึงแล้ว อยู่ในออฟฟิศของฉันแล้วนี่นา “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ราชินีทรินิตี้ ผมชื่อแดร์รอล ฮาร์เปอร์” เขายื่นมือมาหาฉันแล้วก้าวเข้ามาใกล้ ฉันรู้สึกอยากแกล้งเขาเล่นสักหน่อยแต่ก็ไม่ได้ทำ ฉันเพียงแค่จับมือเขาทั้งที่พยายามกลั้นหัวเราะ ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ว่าฉันกำลังขำ “ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ?” เขาหันมองไปรอบๆ พยายามทำความเข้าใจขณะมองไปยังชอว์น, ดีทริช, เชน, โนอาห์, รีซ, จูนิเปอร์, พอล และซีดาร์ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ไม่มีใครกล้าจับมือฉันดื้อๆ แบบนี้มานานมากแล้ว ปกติทุกคนต้องถูกการ์ดของฉันตรวจค้นตัวก่อนเสมอ” “ผมตรวจเขาแล้วครับ” วินเซนต์ที่ยืนอยู่ตรงประตูเอ่ยขึ้น “ผมมาถึงไล่หลังพวกเขามาพอดี และคอยตรวจสอบอยู่ว่าพวกเขาเป็นมิตรหรือศัตรู ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจเรจจี้หรอกนะ แต่ผู้ชายคนนี้เป็นคนใหม่” วินเซนต์ดูไม่สบอารมณ์เลย “คุณควรจะรู้ดีกว่านี้ว่าไม่ควรไปเจอใครโดยไม่มีผมหรือกาเบรียลอยู่ด้วย” เขาเดินตรงเข้ามาในห้องแล้วมายืนเคียงข้างฉัน “ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ” ฉันยิ้มให้แดร์รอล “ฉันได้รับอนุญาตให้พบปะเฉพาะคนที่ผ่านการตรวจสอบมาแล้วเท่านั้น ยกเว้นแต่เราจะไม่มีเวลาทำแบบนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากาเบรียลกับวินเซนต์ไม่ชอบให้ฉันห่างจากพวกเขานานๆ และพอฉันอยู่ห่างจากพวกเขา พวกเขาก็ยืนกรานให้รีซคอยตามติด หรือไม่ก็ให้ฉันทำตัวเป็นฤาษีที่กลัวผู้คนไปเลย” ดูเหมือนรอยยิ้มของฉันจะส่งไปไม่ถึงเขา เขายังคงจ้องฉันเหมือนกับว่าฉันเพิ่งจะเล่าเรื่องตลกอะไรสักอย่าง เขาไม่รู้เลยว่ามันคือเรื่องจริง ส่วนกาเบรียลกับวินเซนต์จะทำตามใจตัวเองได้ตลอดไหม นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ “เอ่อ... ฮ่าๆๆๆ ตลกดีนะครับ ราชินีทรินิตี้” “เธอไม่ได้พูดเล่นนะ” กาเบรียลเดินเข้ามาในห้องเป็นคนถัดมา โดยมีฝูงชนที่เหลือตามเข้ามา “สวัสดีครับ ผมไม่คิดว่าเราเคยเจอกันมาก่อน” กาเบรียลเดินตรงไปหาเขาพร้อมยื่นมือออกไป “ผมชื่อกาเบรียล อาบาดี แล้วคุณล่ะ?” ฉันเห็นสัญชาตญาณการปกป้องที่เขามีต่อราชินีของเขาได้ชัดเจน “โอ้... ครับ ผมชื่อแดร์รอล ฮาร์เปอร์ ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ที่ถูกเรียกตัวมาเมื่อวานครับ” “ดีมากที่มาได้ทันเวลา” กาเบรียลจับมือกับเขา “เชิญนั่งใกล้ๆ โต๊ะของราชินีเลยครับ ผมมั่นใจว่ามีหลายเรื่องที่คุณต้องปรึกษากับเธอ รวมถึงราชาคนอื่นๆ อย่างรีซ, ดีทริช และชอว์นด้วย” “ด...เดี๋ยวครับ? ราชินีทรินิตี้มีสามีสามคนเหรอครับ?” เขาหลงประเด็นไปไกลจนไม่รู้ว่าชอว์นกับดีทริชคือใคร คำพูดนั้นของเขาทำให้ทุกคนในห้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ขอโทษนะพ่อหนุ่ม แต่ชอว์นกับฉันคงอยากได้รีซมากกว่าทรินิตี้” ดีทริชหัวเราะ “อี๋ ไม่เอาหรอก ฉันรู้จักรีซดีเกินกว่าจะคิดแบบนั้น” ชอว์นทำท่าขยะแขยง “แต่ก็นะ... เขาก็หุ่นดีอยู่หรอก” “ไปไกลๆ เลยไป” รีซขยับมายืนข้างหลังฉัน “ฉันเป็นของทรินิตี้คนเดียว และเธอก็เป็นของฉัน ไม่มีใครหน้าไหนจะได้แตะต้องเราทั้งคู่ทั้งนั้น” ฉันเห็นว่าแดร์รอลยังคงงงเป็นไก่ตาแตก เลยคิดว่าต้องอธิบายอะไรให้เขาเข้าใจเสียหน่อย “ดีทริชเป็นราชาแห่งแวมไพร์ และชอว์นก็เป็นสามีของเขา ดังนั้นทั้งสองคนจึงเป็นราชาเหมือนกัน” ฉันพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจก่อนที่หัวเขาจะระเบิดออกมาจริงๆ “อ...โอเคครับ” เขาพยักหน้าอย่างหวั่นๆ หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งประจำที่ ทั้งกลุ่มจากเมื่อคืนและสมาชิกใหม่ทั้งสองคน ถึงเวลาที่เราต้องเริ่มงานแล้ว มีหลายสิ่งที่ต้องทำและฉันอยากให้มันเสร็จสิ้นภายในวันนี้ถ้าเป็นไปได้ “เอาล่ะ ทุกคนคงรู้แล้วว่าเรามาที่นี่ทำไม เราต้องหยุดคดีฆาตกรรมพวกนี้ก่อนที่จะมีใครตายเพิ่ม เราต้องแน่ใจว่าจะไม่มีใครในอาณาจักรของเราต้องสูญเสียชีวิตไปโดยไม่มีเหตุผลอีก” ที่นี่มีตัวแทนจากทุกกลุ่มอาณาจักรอย่างน้อยหนึ่งคน ซึ่งฉันเองก็ดูแลอยู่ถึงสามแห่ง “เมื่อวานตอนที่ชอว์นกับดีทริชกลับมา พวกเขานำข้อมูลจำนวนมากที่หวังว่าจะเป็นประโยชน์กลับมาด้วย และยังมีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ต้องตรวจสอบ ข้อมูลใหม่ทั้งหมดนี้แหละคือหน้าที่ของพวกคุณทั้งสองคน” รีซยืนมองเรจจี้กับแดร์รอลขณะพูด “เรจจี้ คุณต้องช่วยเราคัดแยกไฟล์ จัดทำเอกสารเก็บไว้ในคอมพิวเตอร์และรูปแบบกระดาษ ฉันต้องการให้ทุกคนเข้าถึงข้อมูลนี้ได้ตลอดเวลา ส่วนแดร์รอล คุณถูกพาตัวมาที่นี่เพื่อช่วยจัดการเรื่องแล็ปท็อปเครื่องนั้น ดีทริช บอกเขาสิว่าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับมันบ้าง” รีซส่งต่อหน้าที่ให้ชายที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดใกล้ๆ กับชอว์น หลังจากถูกเรียกชื่อ ทั้งชอว์นและดีทริชก็เดินไปที่หน้าห้อง ถึงคราวที่พวกเขาต้องพูดกับสมาชิกใหม่และทุกคนในห้องบ้าง “ก็นะ รีซ อย่างที่คุณน่าจะรู้ เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแล็ปท็อปเครื่องนี้มากนัก มันถูกพบในหอพักของคฤหาสน์เก่าแก่แห่งหนึ่งในเยอรมนี คฤหาสน์นั้นไม่มีไฟฟ้า แต่กลับมีอักขระรูนอยู่เต็มไปหมด และบางตัวดูเหมือนจะสามารถจ่ายพลังงานแทนไฟฟ้าได้ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันคิดออกว่าจะเอาไปใช้ทำประโยชน์อะไรได้บ้าง พลังงานสะอาดฟรีๆ ทั่วโลกที่ไม่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม เราน่าจะลองศึกษาเรื่องนี้ดูในสักวันหนึ่งนะ” “ใช่ เสียแต่ว่าคนทั้งโลกต้องรับรู้และยอมรับพวกเราก่อนถึงจะทำแบบนั้นได้” เชนแทรกขึ้นจากหลังห้องด้วยน้ำเสียงติดตลกตามนิสัย “นั่นก็จริง” ดีทริชพยักหน้า ยอมรับว่ามันยังไม่ใช่ทางเลือกที่เป็นไปได้ในตอนนี้ “เข้าเรื่องเถอะ ดีทริช” ฉันโบกมือเป็นสัญญาณให้รีบเร่ง “อา ใช่ แน่นอน” เขายิ้มให้ฉัน “ก็อย่างที่บอก นั่นคือทั้งหมดที่เราทราบเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น ฉันเชื่อว่าเจ้าของมันน่าจะเป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง แต่บอกได้แค่นี้จริงๆ ส่วนไฟล์ที่เรานำกลับมา เป็นข้อมูลเกี่ยวกับสมาชิกตระกูลจีแกนต่างๆ ที่เคยอาศัยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้าเซนต์อาริคที่เราไปตรวจค้นมา เด็กพวกนั้นหลายคนน่าจะเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้วในตอนนี้” “เอาล่ะ” ฉันพยักหน้าให้เขา “ถ้าเรามีข้อมูลแค่นี้ เราก็จะเริ่มจากตรงนี้ไปก่อน เราจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะไขคดีนี้ได้ทั้งหมด” ฉันกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งคนที่มาใหม่และคนที่อยู่เคียงข้างฉันมาตั้งแต่ต้น ฉันรู้ว่าฉันเชื่อใจพวกเขาได้ ฉันแค่หวังว่าเราจะไขคดีได้ทั้งหมดก่อนที่จะมีการฆาตกรรมครั้งต่อไป ถ้าพวกเขาทำตามรูปแบบเดิม เราเหลือเวลาอีกแค่สองวันก่อนจะถึงรอบการฆ่าครั้งถัดไป ซึ่งนั่นมันไม่พอเลยจริงๆ

React

พูดคุย