Chapter 934: บทที่ 119 - อเล็กซิโอ – ความเจ็บปวดของทาเลีย (เล่ม 5) อเล็กซิโอ ผมรีบตามทาเลียออกไปทันทีที่เธอเดินออกจากห้องทำงานของรีซ ผมไม่อยากปล่อยให้เธอต้องอยู่ลำพังและจมอยู่กับความเจ็บปวดแบบนั้น เธอคือคนที่ผมต้องปกป้อง ซึ่งนั่นรวมไปถึงสุขภาวะทางอารมณ์ จิตใจ และร่างกายของเธอด้วย ผมคือองครักษ์ของเธอ ผมคือคนที่รับผิดชอบชีวิตของเธอ และผมตั้งใจจะเป็นคนที่คอยยืนยันให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เป็นไร ปัญหาคือตอนที่ผมออกจากห้องเพื่อตามเธอไป เธอเปิดประตูเวทมนตร์และก้าวผ่านมันไปก่อนที่ผมจะคว้าตัวเธอไว้ทัน แถมเธอยังปิดประตูนั่นลงก่อนที่ผมจะตามข้ามไปได้เสียอีก ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เรื่องแค่นี้ไม่ยากเกินความสามารถของผมหรอก ผมรู้จักทาเลียดี ผมน่าจะรู้จักเธอดีกว่าใครทุกคนเสียด้วยซ้ำ ผมคือคนที่อยู่เคียงข้างเธอในทุกๆ วัน แม้แต่รูดี้ก็ยังไม่เท่า เขาเองก็มีภรรยาและลูกชาย ส่วนผมไม่มีใครเลย และผมก็โอเคกับมัน ผมจะมีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์ ไม่จำเป็นต้องมีคู่ครองหรือครอบครัวในตอนนี้ สิ่งเดียวที่ผมสนใจคือการดูแลว่าที่ราชินีของผม ตราบใดที่เธอยังปลอดภัยและมีความสุข ผมก็พอใจแล้ว ปัญหาคือในตอนนี้ เธอไม่ปลอดภัย และเธอก็ไม่มีความสุข นั่นหมายความว่าชีวิตของผมขาดความสมดุล ทาเลียคือชีวิตของผม และผมคงไม่มีทางรู้สึกสงบหรือมีสติได้จนกว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น แต่ผมจะทำอย่างไรให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้กันล่ะ? ..... ยังมีคดีฆาตกรรมที่ต้องจัดการ มีนิมิตที่ต้องตีความ และยังมีอารมณ์ที่เปราะบางของเธอในช่วงเวลานี้อีก ตลอดไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา เธอได้เห็นและได้ยินเรื่องราวที่เด็กสาวอย่างเธอไม่ควรจะต้องมาประสบพบเจอ และผมไม่ได้หมายความแค่ว่าเธอเป็นผู้หญิงแล้วไม่ควรมายุ่งเกี่ยวหรอกนะ เธอแข็งแกร่งและมีความสามารถมากพอ แต่ปัญหาคือเธอไม่มีวันลืมเรื่องพวกนี้ลงได้ และเธอก็เป็นคนจิตใจดีและอ่อนโยนเกินกว่าที่จะต้องมาพบเจอกับความโหดร้ายระดับนี้ “ทาเลียที่น่าสงสารของฉัน” ผมส่ายหัวให้ประตูที่ปิดสนิทก่อนจะเริ่มวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องของเธอ ผมรู้ว่าเธอต้องอยู่ในนั้น นั่นคือที่ที่เธอชอบไปเวลาอยากอยู่คนเดียว มันอาจจะไม่ใช่ที่ที่แปลกใหม่ แต่มันก็ทำให้ผมหาตัวเธอได้ง่าย ผมไม่หยุดวิ่งจนกระทั่งขึ้นบันไดมาถึงห้องของเธอ ใช่ ผมจะขึ้นลิฟต์มาก็ได้ แต่มันคงไม่ช่วยอะไร ผมต้องการระบายความโกรธที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายในใจ และมันไม่ใช่ความโกรธที่พุ่งเป้าไปที่ใครเป็นพิเศษหรอก ผมแค่หงุดหงิดที่เธอต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้ เดาว่านี่สินะคือความหมายของการอุทิศชีวิตเพื่อปกป้องใครสักคน คุณจะรู้สึกเจ็บปวดแทนพวกเขาในแบบที่ไร้เหตุผลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในที่สุด ผมก็วิ่งขึ้นบันไดมาจนถึงหน้าห้องของทาเลีย ผมมาถึงแล้ว และตอนนี้ผมก็สามารถช่วยเธอได้ “ทาเลีย?” ผมเรียกเสียงดังพลางเคาะประตู “ทาเลีย ให้ผมเข้าไปเถอะ” “ออกไปนะ” เธอสะอื้นตอบมาจากข้างในห้อง “ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ทาเลีย เปิดประตูเถอะ ได้โปรด” “ไม่!” เธอตวาดใส่ผมเสียงดังกว่าเดิม “ทาเลีย เปิดประตู อย่าให้ผมต้องพังมันเข้ามา คุณก็รู้ว่าผมทำได้” ผมพยายามใช้น้ำเสียงให้หนักแน่นแต่ไม่ได้แสดงความโกรธ “ก็ได้” เธอพูดกระแทกเสียงพลางเปิดประตู “เข้ามาสิ” “เราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าบาเรียยังทำงานอยู่” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ “เอาบาเรียออกเถอะ ผมไม่อยากใช้เวทมนตร์ทำลายมัน ผมไม่อยากทำแบบนั้นกับคุณ” ผมเกลียดที่เห็นเธอเศร้าโศกแบบนี้ ผมรู้ว่าเธอต้องการผม ผมรู้ว่าเธอไม่ควรอยู่คนเดียว ผมแค่อยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น “ได้โปรดเถอะ ทาเลีย” “เฮ้อ... ก็ได้” เธอถอนหายใจก่อนจะยอมตกลงให้ผมเข้าไป ผมมองไม่เห็นบาเรีย แต่ผมสัมผัสได้ และในวินาทีนั้น เวทมนตร์ที่ปกคลุมห้องของเธอก็ดูเหมือนจะจางหายไป “เข้ามาสิ เล็กซ์” เธออนุญาตให้ผมเข้าไปในห้อง พื้นที่ที่ผมควรจะมีหน้าที่ปกป้องเธอ “ขอบคุณนะ ทาเลีย” ผมก้าวเข้าไปในห้องและปิดประตูตามหลัง “ทำไมคุณต้องตามฉันมาด้วย?” เธอเงยหน้ามองผมด้วยดวงตาที่แดงก่ำและบวมช้ำ “ท...ทำไมคุณต้องอยู่ที่นี่ด้วย?” เธอยังคงร้องไห้ เธอเกลียดการร้องไห้ หรืออย่างน้อยเธอก็เกลียดเวลาที่มีคนมาเห็นตอนเธอร้องไห้ “ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ ทาเลีย คุณก็รู้” ผมเดินไปยังเตียงที่เธอนั่งอยู่แล้วคุกเข่าลงตรงหน้า “ผมเป็นองครักษ์ของคุณ ทาเลีย ผมจะปกป้องคุณให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเมื่อไหร่ที่ผมปกป้องคุณจากบางสิ่งไม่ได้ ผมก็จะอยู่ตรงนี้เพื่อช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น นั่นคือหน้าที่ของผม” ผมเอื้อมมือไปหาเธอ ค่อยๆ เช็ดน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างอ่อนโยนพร้อมลูบผมสีน้ำตาลนุ่มสลวย “บางครั้ง เล็กซ์ ฉันก็คิดว่าคุณทำเพื่อฉันมากเกินไป ฉันไม่คู่ควรหรอก ฉันไม่คู่ควรที่คุณจะดีกับฉันขนาดนี้” “คุณคู่ควรแล้ว ทาเลีย คุณวิเศษมาก และคุณเองก็ทำเพื่อคนอื่นมากมายเหลือเกิน ให้ผมได้เป็นคนช่วยคุณเถอะ ผมจะสนับสนุนคุณ ทาเลีย ผมจะอยู่ตรงนี้เพื่อสนับสนุนคุณเสมอ” เธอกำลังรู้สึกเปราะบางอย่างหนักในตอนนั้น ผมดูออกเพราะเธอโน้มตัวมาข้างหน้าแล้วซบหน้าลงกับไหล่ของผม พร้อมกับโอบกอดผมไว้แน่น แขนของเธอพันรอบตัวผม และเสียงสะอื้นของเธอก็ดังอยู่ในหูของผม “ฉันขอโทษนะ เล็กซ์ ฉันขอโทษจริงๆ” “คุณไม่มีอะไรต้องขอโทษเลย คุณแค่กำลังเศร้า คุณไม่แน่ใจว่าจะรับมือกับสถานการณ์ที่เผชิญอยู่อย่างไร ผมรู้ว่าการที่ได้เห็นเด็กพวกนั้นหลังจากที่เห็นนิมิต และรู้ว่าพวกเขามาจากไหน มันต้องทำให้คุณเจ็บปวด คุณเป็นห่วงเพื่อนๆ ของคุณ ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่ผมจะไม่ปล่อยให้พวกเขาเป็นอันตราย ทาเลีย ผมจะไม่ปล่อยให้เพื่อนของคุณเจ็บตัว เพราะผมรู้ว่ามันคงทำให้คุณเสียใจถ้าพวกเขาเป็นอะไรไป” ผมโอบแขนก