Chapter 914

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 03:55

Chapter 914: บทที่ 99 – ทาเลีย – ฝันร้ายที่ตื่นอยู่ (ตอนที่ 3) (เล่ม 5) ~~ ทาเลีย ~~ “ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่นะ!” ฉันพบว่าตัวเองตะโกนคำนั้นซ้ำไปซ้ำมาในขณะที่ภาพฝันค่อยๆ จางหายไป และพบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องเรียนอีกครั้ง ฉันยังคงกรีดร้องและร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ผู้คนหลายคนรอบตัวกำลังมองลงมาที่ฉันด้วยสายตาที่เป็นห่วงและกังวล บางคนดูหวาดกลัว ในขณะที่บางคนดูอยากรู้อยากเห็น ส่วนใหญ่ไม่ได้พูดอะไร พวกเขาเพียงแค่เฝ้าดูฉันเท่านั้น แต่เอด้าอยู่ที่นั่น เธอคว้ามือข้างหนึ่งของฉันที่กำลังปัดป่ายไปมาด้วยความตื่นตระหนก และอาจารย์ของฉัน มิสเตอร์อมาเดอุส ก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน “ทาเลีย? ทาเลีย เธอโอเคไหม? ทาเลีย ใจเย็นๆ นะ” เขากำลังพยายามคว้ามืออีกข้างของฉันเพื่อไม่ให้ฉันไปฟาดโดนใครเข้า “ไม่! ไม่! ไม่! ไม่! ไม่!” ฉันยังคงตะโกนคำเหล่านั้นออกมา ... “ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้ เลิกเรียนได้ ไป!” มิสเตอร์อมาเดอุสสั่งนักเรียนคนอื่นๆ เสียงแข็ง ฉันได้ยินเขาพูด แต่ก็ไม่สามารถหยุดอาการสติแตกของตัวเองได้ “ทาเลีย? เธอโอเคไหม?” เอด้าไม่ได้ออกไปเหมือนกับคนอื่นๆ และดูเหมือนมิสเตอร์อมาเดอุสก็ไม่ได้บังคับให้เธอออกไป เธอพยายามจะช่วยเหลือแทนที่จะยืนมองฉันเหมือนเป็นตัวประหลาด “ทาเลีย ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร เธออยู่ในห้องเรียนแล้ว ไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นตอนนี้ ทุกอย่างโอเค ชู่ว... ชู่ว...” เขาพยายามปลอบประโลมฉันด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ทาเลีย! มองมาที่ฉัน มานี่ มองมาที่ฉัน ชู่ว... ใจเย็นๆ แล้วมองมาที่ฉัน” เขาปล่อยมือฉันแล้วเอื้อมมาประคองใบหน้าของฉันไว้ ประคองแก้มของฉันเบาๆ บังคับให้ฉันสบตาเขา ตลอดเวลาที่ฉันสติแตก ดวงตาของฉันไม่เคยกระพริบเลยแม้แต่ครั้งเดียว และตอนนี้ฉันก็ยังไม่ยอมกะพริบตาเมื่อจ้องมองไปที่เขา “ชู่ว... เห็นไหม มันไม่เป็นไร เธอปลอดภัยแล้ว เธออยู่ในห้องเรียนและไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใจเย็นๆ นะ” ในขณะที่เขากำลังพยายามทำให้ฉันสงบลง ประตูห้องเรียนก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงและมีบางคนเดินเข้ามาด้วยความโกรธ “มิสเตอร์อมาเดอุส นี่มันหมายความว่าอย่างไร? นักเรียนของคุณออกมาอยู่นอกห้องเรียนกันหมดแทนที่จะได้เรียนหนังสือ” ผู้อำนวยการ มิสเตอร์เบน พ่อมดผู้เคร่งครัด ดุเขา ทว่าดูเหมือนเขาจะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจึงรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงทันที “เกิดอะไรขึ้นที่นี่? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหญิงทาเลีย?” “เธอกำลังอยู่ในสภาวะคล้ายภวังค์ครับ ผมเดาว่าเธอคงเห็นนิมิตบางอย่างที่ไม่น่าอภิรมย์นัก ผมยังไม่ได้ให้เธอพูดอะไร ผมกำลังพยายามทำให้เธอสงบลงอยู่” เขาตอบผู้อำนวยการเสียงเรียบในขณะที่ยังประคองศีรษะฉันไว้ไม่ให้หันไปไหน มิสเตอร์อมาเดอุสเองก็เป็นพ่อมดและเป็นคนที่สอนมานานมากแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนเขาพยายามสบตากับฉันเพื่อที่จะใช้เวทมนตร์กับฉัน “ทาเลีย มองมาที่ฉัน” เขากลับมาพูดกับฉันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สงบและนุ่มนวล “มองมาที่ฉัน ทาเลีย” ในที่สุด ดวงตาสีอำพันของเขาก็จ้องลึกเข้ามาในตาฉัน และฉันรู้สึกถึงกระแสเวทมนตร์ของเขาเพียงชั่วครู่ “ชู่ว... ชู่ว... เห็นไหม มันไม่เป็นไร” ในที่สุดฉันก็กะพริบตา แขนของฉันหยุดดิ้นรนที่จะปัดป่ายและทำร้ายผู้คนที่อยู่ในหัวของฉันเสียที ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันน่าจะลืมทำไปเพราะรู้สึกเหมือนปอดกำลังขาดอากาศอย่างหนัก “เฮือก...” เสียงลมหายใจที่กลับเข้ามาในร่างกายที่ขาดออกซิเจนของฉันมันดังชัดมาก และในวินาทีนั้นเอง ฉันก็รู้สึกหลุดออกมาจากฝันร้ายนั้นจริงๆ “เอาล่ะ แบบนั้นแหละ ดีขึ้นแล้วนะ ไม่เป็นไรทาเลีย เธออยู่ที่โรงเรียนแล้วตอนนี้ นิมิตนั้นทำร้ายเธอไม่ได้แล้ว เธอปลอดภัยดี” ฉันรู้สึกถึงมือของเขาที่ลูบศีรษะฉันเหมือนกับกำลังปลอบแมว “ชู่ว... เห็นไหม ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” “ฉะ...ฉัน...ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ” ฉันรีบขอโทษสำหรับปัญหาที่ตัวเองก่อขึ้นทันที “ฉัน...ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นค่ะ” ฉันพูดตะกุกตะกักในขณะที่พยายามลดอัตราการเต้นของหัวใจ ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติเกือบหมดแล้วยกเว้นเรื่องนั้น “ไม่เป็นไรทาเลีย ครูเข้าใจ เธอมีความพิเศษมากกว่านักเรียนคนอื่นๆ ตรงที่เธอมีความสามารถที่พวกเราไม่มี เธอเหมือนแม่ของเธอ พิเศษเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้ ครูรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะให้นิมิตมันเกิดขึ้นตอนนี้ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว เราแค่ต้องจัดการกับมันไปก่อน โอเคไหม? ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?” หัวใจของฉันเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ และฉันได้สติเต็มตัว แต่นั่นก็ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพราะฉันไม่มีวันลืมสิ่งที่ได้เห็นไปได้เลย “คะ...ค่ะ หนูโอเคแล้วค่ะ” ฉันพยายามจะพยักหน้า แต่ทว่ามิสเตอร์อมาเดอุสยังประคองศีรษะฉันไว้อยู่ เขาดูเหมือนจะสังเกตเห็นจึงปล่อยมือออกแล้วถอยหลังไปเล็กน้อย “ดีแล้ว ครูดีใจที่เธอรู้สึกดีขึ้น” เขายิ้มอย่างใจเย็น “แต่เธอกลับบ้านเถอะ ครูว่ามันจะดีที่สุดถ้าเธอได้กลับไปคุยเรื่องนี้กับพ่อแม่ของเธอ เธอรู้ใช่ไหมว่าพวกเขาจะต้องอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” เขาลุกขึ้นยืน “จะให้ครูโทรหาพวกเขาไหม?” “พวกเขากำลังประชุมกันอยู่ค่ะ หนูจะโทรหาบอดี้การ์ดของหนูเอง เขาจะมารับหนู และหนูจะเล่าให้พ่อแม่ฟังตอนที่พวกเขาเลิกประชุมค่ะ” ฉันจะไม่ปิดบังพวกเขา ฉันรู้ดีว่าจำเป็นต้องบอกสิ่งที่เกิดขึ้นให้พวกเขารู้ “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ แล้วเธอจะให้ครูโทรหาการ์ดคนไหน?” เขาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ ฉันนึกสงสัยในตอนนั้นว่าอาจารย์ทุกคนมีเบอร์โทรศัพท์ของการ์ดทั้งสองคนของฉันกันหมดเลยหรือเปล่านะ “อเล็กซิโอค่ะ” เขาคือคนที่ฉันอยากให้มารับที่สุด เขาคือคนที่ฉันรู้สึกสบายใจด้วยที่สุด ไม่ใช่ว่ารูดี้ไม่ดีนะ แต่เล็กซ์นั้นต่างออกไป เขาช่วยให้ฉันรู้สึกสงบขึ้น “ได้เลย” มิสเตอร์อมาเดอุสกดเบอร์แล้วส่งโทรศัพท์ให้ฉัน เสียงรอสายดังขึ้นเพียงสองครั้ง เสียงทุ้มต่ำของเล็กซ์ก็ตอบรับ “อมาเดอุส มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” น้ำเสียงของเขาดูร้อนรน “เล็กซ์ หนูเองค่ะ” ฉันรู้ว่าไม่ต้องบอกชื่อตัวเอง “ทาเลีย? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงโทรมาจากเบอร์อาจารย์?” ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเดินอยู่ที่ปลายสาย “หนู...หนูเกิดเรื่องขึ้นที่ห้องเรียนวันนี้ค่ะ สะ...สามารถมารับหนูได้ไหมคะ? หนูต้องกลับบ้าน” “ได้ พี่กำลังไป พี่จะถึงเดี๋ยวนี้” ฟังดูเหมือนเขาจะอยู่ในโรงจอดรถที่สะท้อนเสียงก้องใต้ปราสาทแล้ว “ตั้งสติไว้แล้วรอก่อนนะ เจอกันอีกไม่กี่นาที” “ขอบคุณค่ะเล็กซ์” ฉันอยากจะร้องไห้อีกครั้ง “รีบมานะคะ” ฉันวางสายแล้วคืนโทรศัพท์ให้มิสเตอร์อมาเดอุส “เอาล่ะ แบบนั้นดีขึ้นแล้ว ตอนนี้เราไปที่ห้องพักครูกันเถอะ เดินไหวไหม?” เขายังคงดูเป็นห่วงฉันในขณะที่เก็บโทรศัพท์ลง “หนู...หนูคิดว่าไหวนะคะ” ฉันพยายามจะยืนขึ้นแต่พบว่าร่างกายรู้สึกอ่อนแรงเหลือเกิน ฉันเกือบจะล้มลงไปทันที หากไม่ได้มิสเตอร์อมาเดอุสช่วยไว้ ฉันคงได้กลิ้งตกบันไดห้องบรรยายไปถึงข้างล่างแน่ๆ “ระวัง!” เขาคว้าตัวฉันไว้แล้วประคองให้มั่นคงก่อนที่ฉันจะเป็นอันตราย “ดูเหมือนเธอต้องการความช่วยเหลือนะ” เขารวบตัวฉันขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดายแล้วเดินตรงไปที่ประตู “เอด้า ฝากเก็บของของเธอให้ครูหน่อยนะ” เขาไม่ได้หันกลับไปมองเพื่อนของฉันที่ยืนดูอยู่ “โอ้ ได้ค่ะ แน่นอน” เธอเริ่มเก็บของแล้ววิ่งตามเรามา “มิสเตอร์เบน ครูจะพาเธอไปที่ห้องพักครูนะครับ ต้องขออภัยที่ครูสั่งเลิกคลาสก่อนเวลา มันเป็นเหตุฉุกเฉินครับ” ผู้อำนวยการเดินตามเราออกมาจากห้องด้วยท่าทางกังวล ฉันคงจะดูหน้าอับอายพอๆ กับความรู้สึกข้างในตอนนี้ “ไม่เป็นไรเลยครับมิสเตอร์อมาเดอุส มันจำเป็นจริงๆ” ผู้อำนวยการรีบวิ่งนำเราไปเพื่อให้แน่ใจว่าโถงทางเดินว่างไปจนถึงห้องพักครู เขาถึงกับช่วยเปิดประตูให้ตอนที่มิสเตอร์อมาเดอุสอุ้มฉันเข้าไปข้างในและวางฉันลงบนเก้าอี้ใกล้ประตู “ถึงแล้ว” เขากล่าวในขณะที่ยืนขึ้นอีกครั้ง “รู้สึกโอเคขึ้นไหม? อยากได้อะไรดื่มหรือทานไหม? ครูรู้ว่าหลังจากเห็นนิมิต น้ำตาลมักจะช่วยให้คนรู้สึกดีขึ้นนะ” “หนู...หนูไม่ทราบค่ะ” ฉันยักไหล่พร้อมกับส่ายหน้าไปมา “ตอนนี้หนูยังไม่อยากทานอะไรเลยค่ะ คงไม่ดีกว่า” “เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นตอนกลับถึงบ้านต้องทานนะ ให้ใครสักคนหาของที่มีน้ำตาลเยอะๆ มาให้ ร่างกายเธอต้องการมัน” “หนูจะทำค่ะ มิสเตอร์อมาเดอุส ขอบคุณนะคะ” ฉันพยักหน้าให้เขา ดีใจที่เขาคอยช่วยเหลือ “ด้วยความยินดีทาเลีย ครูเป็นห่วงเธอนะ และถ้าเธอไม่รังเกียจ เดี๋ยวครูจะรวบรวมงานของวันนี้ไปส่งให้ที่บ้านทีหลัง ครูอยากคุยกับพ่อแม่ของเธอด้วยถ้าพวกเขาว่างพอ แต่ครูรู้ว่าพวกเขาเป็นคนยุ่งมาก” “หนูจะจัดการให้ค่ะ” ฉันได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ประตู ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่สังเกตว่าเขามาถึงแล้ว กลิ่นของเล็กซ์น่าจะแตะจมูกฉันเร็วกว่านี้ แต่บางทีสมองฉันอาจจะยังมึนงงจากนิมิตอยู่ “ผมรู้ว่าพวกเขาจะต้องอยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ เช่นเดียวกับผม” “แน่นอนครับ มิสเตอร์ทอเลมี ผมจะขอบคุณมากถ้าคุณทำเช่นนั้น โปรดส่งข้อความหรือโทรมาบอกผมเมื่อถึงเวลาที่ผมควรจะไป ผมจะเตรียมงานไว้ให้เจ้าหญิงทาเลียครับ” “ขอบคุณครับ” เล็กซ์พูดในขณะที่เขากำลังเดินตรงมาหาฉัน ฉันเห็นว่าเขากำลังดูเป็นห่วงและโกรธจัด เขาไม่ได้โกรธฉันหรือใครเป็นพิเศษหรอก เขาแค่โกรธที่เกิดเรื่องขึ้นโดยที่เขาไม่สามารถปกป้องฉันได้ เขาจริงจังกับงานของเขามาก “สวัสดีค่ะเล็กซ์” ฉันเงยหน้ามองเขา ซึ่งต้องแหงนคอขึ้นไปพอสมควร “ทาเลีย เธอโอเคไหม?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นเมื่อพูดกับฉัน “โอเคค่ะ แต่หนูรู้สึกอ่อนแรง” ฉันบอกเขาพร้อมกับพยายามลุกขึ้น แต่ครั้งนี้ฉันไม่สามารถยืนขึ้นได้เลยด้วยซ้ำ “พี่อุ้มเอง” เขาเอื้อมมือลงมาอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม “แค่พักพิงพี่ไว้ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” “เอ่อ...คะ...คุณอเล็กซิโอคะ หนูเก็บของของทาเลียไว้ที่นี่ค่ะ” เอด้าเอาของใส่กระเป๋าเป้ให้ฉัน “แต่อาจจะมีของบางอย่างอยู่ในล็อคเกอร์ของเธออีกนะคะ” “เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เขาถือกระเป๋าไว้ข้างหนึ่งในขณะที่ยังอุ้มฉันด้วยแขนอีกข้าง “ทาเลีย พี่ให้เอด้าไปหยิบของในล็อคเกอร์ให้ได้ไหม?” มิสเตอร์อมาเดอุสถามด้วยความเป็นห่วง “เพื่อเอาไปไว้ที่บ้านให้เธอ?” “ไม่มีอะไรอยู่ในนั้นค่ะ หนูเพิ่งไปหยิบตำราเรียนตอนจะเข้าคลาสแต่ละวิชา ยังไม่ได้เอาอะไรไปเก็บในล็อคเกอร์เลย” ฉันอธิบายให้เขาฟัง “อ้อ เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นครูจะรวบรวมหนังสือที่เหลือแล้วเอาไปให้ทีหลังนะ กลับไปพักผ่อนเถอะ” น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ขอบคุณค่ะ มิสเตอร์อมาเดอุส” “ด้วยความยินดีทาเลีย” เมื่อมาอยู่ในอ้อมแขนของเล็กซ์แล้ว ฉันรู้ว่าถึงเวลาต้องไป เขาเดินออกจากห้องพักครูไปทางประตูที่โชคดีว่าอยู่ใกล้แค่นี้ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะมีใครเห็นเขากำลังอุ้มฉันเว้นแต่พวกเขาจะชะโงกหน้าออกมามองที่หน้าต่าง และถึงอย่างนั้น เล็กซ์ก็ตัวใหญ่กว่าฉันมากจนพวกเขาคงเห็นแค่เขาเท่านั้น ซึ่งก็ดีแล้ว แค่นี้ข่าวลือก็คงมีมากพออยู่แล้วจากคนที่เห็นฉันสติแตกในห้องเรียนนั่น

React

พูดคุย