Chapter 83 - The Prettier The Lady, The More Dangerous She Was!

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 00:17

บทที่ 83 - ยิ่งสาวสวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น! ดูเหมือนการปะทะกันระหว่างอาจารย์ใหญ่ทั้งสามกำลังจะเกิดขึ้น ทุกคนต่างยิ้มแหย แม้แต่ผู้ว่าเจียงยังรู้สึกปวดหัว “เอาล่ะ พวกคุณแต่ละคนก็อายุเกือบสี่สิบกันแล้ว ทำไมยังทำตัวเหมือนเด็กแย่งของเล่นกันอยู่อีก? ไม่อายบ้างหรือไง?” มีเพียงผู้ว่าเจียงเท่านั้นที่สามารถตำหนิพวกเขาได้ อาจารย์ใหญ่ทั้งสามเงียบกริบทันที แต่พวกเขาก็ยังคงจ้องเขม็งใส่กัน คาดว่าหลังจากกลับไปแล้ว พวกเขาคงต้องสู้กันเพื่อสะสางเรื่องนี้แน่ หวังเถิงมึนงงมาตั้งแต่ต้น ทำไมพวกคุณถึงมาแย่งฉันโดยไม่ถามความเห็นฉันก่อนล่ะ? แน่นอนว่าจุดประสงค์ของเขาบรรลุผลแล้ว เขาได้แสดงความสามารถของนักรบออกมา ซึ่งผลลัพธ์นั้นดียิ่งกว่าที่คาดไว้มาก เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงขยิบตาให้ผู้อำนวยการเหอ ผู้อำนวยการเหอยังคงทำหน้าขรึมและดูเที่ยงธรรม ราวกับว่าเขาไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น นี่ก็เป็นจอมดราม่าตัวพ่อเหมือนกัน! เอ๊ะ... ทำไมถึงใช้คำว่า ‘เหมือนกัน’ ล่ะ? “ในเมื่อปัญหานี้คลี่คลายแล้ว เรากลับลงจากเขากันเถอะ เราต้องแจ้งผู้ปกครองของผู้เข้าสอบเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในการสอบศิลปะการต่อสู้ครั้งนี้” น้ำเสียงของผู้ว่าเจียงค่อนข้างหนักอึ้ง สีหน้าของผู้อำนวยการเหอก็ไม่ดีนัก ในฐานะหัวหน้ากระทรวงศึกษาธิการ เขาแทบจะปฏิเสธความรับผิดชอบไม่ได้เลย โชคดีที่ปีนี้เขายังมีหวังเถิงเป็นผู้ช่วยชีวิต ไม่อย่างนั้นเขาคงรักษาตำแหน่งเอาไว้ไม่ได้ ส่วนเรื่องการเลื่อนตำแหน่งนั้น ดูท่าจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว! ผู้อำนวยการเหออารมณ์ไม่ดีเลยเมื่อคิดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ ทุกคนเตรียมตัวที่จะลงจากเขา “หวังเถิง การจัดการวัสดุส่วนอื่นๆ บนร่างของสัตว์ดาราพวกนั้นมันค่อนข้างยุ่งยากนะ ถ้าคุณไว้ใจพวกเรา เราช่วยจัดการขายพวกมันให้ได้ แล้วหลังจากนั้นพวกเราจะโอนเงินให้คุณ คุณว่ายังไงล่ะ?” จี้ฉวนถาม ทั้งสามคนดูตื่นเต้นกับหวังเถิงมากขึ้นหลังจากได้เห็นท่าทีของเหล่าผู้นำ เป็นไปตามคาด หมอนี่มีศักยภาพสูงลิ่ว! ในเมื่อทำได้โดยสะดวก แล้วทำไมจะไม่ทำล่ะ! พวกเราเป็นพวกเลียแข้งเลียขาเหรอ? ล้อเล่นน่า? พวกเราเป็นนักรบนะ! เราจะเป็นคนประเภทนั้นได้ยังไงกัน? “ได้ครับ รบกวนพวกคุณด้วยนะครับ” หวังเถิงพยักหน้า เขาไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือ เพราะมันช่วยประหยัดเวลาในการหาช่องทางขายของพวกนี้ เขาไม่ได้กังวลว่านักรบทั้งสามจะเล่นตุกติก เพราะแก่นดาราอยู่ในมือเขาแล้ว และยังมีผู้นำอีกหลายคนจับตาดูอยู่ เขาคิดว่าพวกเขาคงไม่โง่พอที่จะหลอกเขาหรอก หวังเถิงบอกเลขบัญชีธนาคารกับพวกเขา จากนั้นก็เดินตามผู้ว่าเจียงและเหล่าผู้นำคนอื่นๆ ลงจากเขาไป ตลอดทาง เขาเห็นซากสัตว์กลายพันธุ์มากมาย รวมถึงร่างของผู้เข้าสอบ เจ้าหน้าที่ในสนามสอบกำลังจัดการกับผลกระทบจากอุบัติเหตุและขนร่างผู้เสียชีวิตลงจากเขา ใจของหวังเถิงรู้สึกหนักอึ้ง เขาเริ่มกังวลเรื่องหลินฉูหานอีกครั้ง กองเนื้อพวกนั้นคงไม่ใช่เธอหรอกนะ? หลินฉูหานอ่อนแอขนาดนั้น ถ้าเธอตกลงไปในฝูงสัตว์กลายพันธุ์ล่ะ? เธอคงไม่มีโอกาสรอดแน่ๆ แย่แล้ว... เรื่องนี้แย่มากจริงๆ... เขาแบกรับความคิดลบๆ สารพัดกลับมาถึงจุดตั้งแคมป์ ผู้เข้าสอบทุกคนนั่งอยู่บนพื้นโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองเลย มีคราบเลือดติดอยู่ตามตัวทุกคนและดูมอมแมมสุดๆ ผู้เข้าสอบบางคนบาดเจ็บหนักจึงมีเจ้าหน้าที่แพทย์คอยดูแล เสียงสะอื้นไห้ดังระงมไปทั่ว! ความโหดร้ายของการสอบศิลปะการต่อสู้ครั้งนี้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อเหล่าผู้เข้าสอบ พวกเขาต้องเผชิญกับสิ่งที่คนวัยนี้ไม่ควรเจอ! หวังเถิงกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนเมื่อเขากลับมาพร้อมกับผู้ว่าเจียงและผู้นำคนอื่นๆ แต่พวกเขาก็ไม่มีอารมณ์จะสนใจเขาในตอนนี้ พวกเขาทำเพียงแค่เหลือบมองแล้วเบนสายตากลับไป “หวังเถิง!” เสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน หวังเถิงหันกลับไปมองและเห็นหลินฉูหานกำลังโบกมือให้เขา “ท่านผู้นำครับ เพื่อนของผมเรียกน่ะครับ ผมขอตัวไปทางนั้นนะครับ” หวังเถิงพูดกับผู้ว่าเจียงและคนอื่นๆ ข้างๆ “ไปเถอะ!” เหล่าจิ้งจอกเฒ่าเหล่านั้นส่งสายตารู้กันทันทีขณะยิ้มตอบเขา หวังเถิงเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เขาทนสายตาที่พวกผู้ใหญ่เหล่านี้ส่งมาไม่ได้จริงๆ พวกคุณช่วยเคารพตำแหน่งผู้นำของตัวเองหน่อยได้ไหม? จำเป็นต้องสอดรู้สอดเห็นขนาดนี้เลยเหรอ? หวังเถิงเดินไปหาหลินฉูหานอย่างจำยอม เมื่อมองใบหน้าที่สวยงามของเธอ เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เขาอธิบายความรู้สึกโล่งใจที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ไม่ได้จริงๆ “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลินฉูหานรีบถามทันทีที่เขาเดินเข้าไปใกล้ “ผมจะเป็นอะไรไปล่ะ?” หวังเถิงตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “คุณชายหวัง!” หยางเจี้ยนที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเขาเอ่ยขึ้น ขาของเขาได้รับบาดเจ็บและถูกพันแผลไว้จนหนาเป็นสองเท่าของปกติ ทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ “ขาคุณเป็นอะไรไปน่ะ?” หวังเถิงถาม “ผมโดนสัตว์กลายพันธุ์ข่วนน่ะครับ โชคดีที่อาจารย์ใหญ่จากสำนักต่อสู้ไป่เหลียนมาทัน ไม่อย่างนั้นผมคงตายที่นั่นไปแล้ว” หยางเจี้ยนยังมีอาการหวาดผวา จากนั้นเขาก็พูดด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “คุณไม่ได้เห็นตอนอาจารย์ใหญ่กูแห่งสำนักต่อสู้ไป่เหลียนโชว์ฝีมือหรอก เขาใช้แค่กระบวนท่าเดียว แค่ท่าเดียวเท่านั้น สัตว์กลายพันธุ์รอบตัวเราก็ถูกกวาดล้างจนหมด! มีมากกว่าสิบตัวเลยนะ!” หวังเถิงรู้ว่าหมอนี่ไม่เป็นไรแล้วเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา ถ้าเขาเป็นอะไรไปตอนนี้คงร้องไห้หาแม่ไปแล้ว เขาหันไปถามหลินฉูหาน “คุณทำอะไรหายไปหรือเปล่า?” “ฉันทำหายเหรอ? ไม่น่าจะนะ!” หลินฉูหานส่ายหัว “ลองเช็กดูสิว่าบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของคุณยังอยู่ไหม” หวังเถิงพูดไม่ออก หลินฉูหานยังไม่รู้ตัวเลยว่าเธอทำบัตรประจำตัวสอบหายไป หลินฉูหานรีบควานหาตามตัวทันที จากนั้นเธอก็อุทานด้วยความตกใจ “ซวยแล้ว บัตรของฉันหายไปจริงๆ ด้วย!” “เอาไป!” หวังเถิงหยิบบัตรประจำตัวสอบของหลินฉูหานออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ เขาเขย่าหัวแล้วพูดต่อ “ผมขอนับถือคุณจริงๆ แม้แต่บัตรประจำตัวสอบก็ยังทำหาย” “ขอบคุณ! ขอบคุณมากจริงๆ!” หลินฉูหานถอนหายใจด้วยความโล่งอก “คุณไปเจอที่ไหนเหรอ?” “เอ่อ เรื่องนั้น คุณไปทำอะไรบนยอดภูเขาไฟน่ะ? ผมเจอการ์ดนี้ที่นั่น คุณไม่รู้เหรอว่าที่นั่นมันอันตรายมาก?” หวังเถิงพูดด้วยความโกรธ “ใครว่าที่นั่นอันตรายล่ะ? ถ้าอุบัติเหตุไม่เกิดขึ้น มันก็แค่ภูเขาไฟที่ดับแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ฉันสังเกตเห็นว่าไม่มีสัตว์กลายพันธุ์อยู่บนยอดภูเขาไฟเลย มันปลอดภัยมาก” หลินฉูหานเถียงด้วยตรรกะของเธอเอง “ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ที่นั่นเหรอ?” คราวนี้ถึงตาหวังเถิงที่ต้องตกใจบ้าง “ใช่แล้ว หลังจากที่ฉันฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ไปห้าตัว ฉันก็พบว่าบนยอดเขามันปลอดภัยมาก เลยกะว่าจะอยู่ที่นั่นจนกว่าการสอบจะจบ ไม่คิดเลยว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น โชคดีที่ฉันตามฝูงสัตว์กลายพันธุ์ลงมาได้ เลยกลับมาอย่างปลอดภัย” หลินฉูหานกล่าว สัตว์กลายพันธุ์ทั่วไปคงไม่กล้าขึ้นไปบนยอดเขาเพราะมีสัตว์ดาราธาตุไฟอาศัยอยู่ นั่นคือสิ่งที่หวังเถิงคาดเดา “เดี๋ยวนะ คุณฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ไปห้าตัว!” เขาได้สติขึ้นมาทันทีและอุทานด้วยความแปลกใจ “ทำไมฉันจะฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ไม่ได้ล่ะ?” หลินฉูหานจ้องหวังเถิง เธอรู้สึกว่าเขากำลังดูถูกเธอ “ไม่ใช่แบบนั้น ผมแค่ตะลึงนิดหน่อยเพราะคุณดูอ่อนแอจะตายไป” หวังเถิงล้อเลียนเธอ “หึ!” หลินฉูหานแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ เธอกล่าวว่า “ฉันอาจจะไม่แข็งแกร่งเท่าคุณ แต่ฉันฉลาดกว่านะ” “เอาล่ะๆ คุณมันฉลาดอยู่แล้ว แล้วคุณฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ทั้งห้าตัวนั้นยังไงล่ะ? แม่สาวฉลาด คุณหลิน ช่วยเล่าเรื่องวีรกรรมของคุณให้ผมฟังหน่อยสิ” หวังเถิงถามด้วยความสนใจขณะไขว่ห้างนั่งลง “อะไรคือแม่สาวฉลาด? อย่ามาตั้งฉายาให้ฉันมั่วซั่วนะ” หลินฉูหานกลอกตา แต่เธอก็ยังเล่าให้เขาฟังอย่างมีความสุขว่าเธอจัดการสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นอย่างไร อ้าปากค้างของหวังเถิงกว้างขึ้นเรื่อยๆ หลังจากได้ฟังเรื่องราวของเธอ เขาพบว่าหลินฉูหานนี่แหละคือจอมวางแผนตัวจริง เขาไม่คิดเลยว่าคนที่มีท่าทางเที่ยงธรรมแบบนี้จะใช้วิธีที่น่ากลัวและเย็นชาได้ขนาดนี้ หลังจากที่หลินฉูหานเข้าไปในป่าดิบชื้น เธอได้นำสิ่งที่เรียนรู้จากหนังสือ ‘สอบศิลปะการต่อสู้ 5 ปี ข้อสอบจำลอง 3 ปี’ มาใช้อย่างละเอียดและยืดหยุ่น ตัวอย่างเช่น เธอเอาพืชที่มีกลิ่นฉุนทาตัวเพื่อไม่ให้สัตว์กลายพันธุ์ได้กลิ่นเธอ จากนั้นเธอก็ใช้เวลาสามชั่วโมงในการหาสัตว์กลายพันธุ์ที่ตายแล้ว และนำสมุนไพรมีพิษที่พบในป่าไปซ่อนไว้ในร่างของสัตว์ตัวนั้น แล้วรอให้สัตว์ตัวอื่นมากินมัน ... อย่าลืมว่าผู้เข้าสอบทั่วไปไม่มีทางคิดวิธีนี้ออก! แถมไม่ว่าจะเป็นการจดจำสมุนไพรที่มีประโยชน์ การหาสัตว์กลายพันธุ์ที่ตายตามธรรมชาติ หรือการรอคอยให้สัตว์กลายพันธุ์ติดกับ ทั้งหมดนี้ต้องใช้เวลาอย่างมหาศาล หากไม่มีความอดทนมากพอ ก็ไม่มีทางทำสำเร็จได้ แน่นอนว่ามันมีเรื่องของโชคเข้ามาเกี่ยวด้วย แต่ถ้าปราศจากความรู้ล่วงหน้า ความอดทนอันแรงกล้า และการเตรียมตัวมาก่อน โชคก็คงไม่เข้าข้างเธอ ความอดทนและการคำนวณของเธอนั้นน่าประทับใจจริงๆ แม่ของเขาพูดถูกจริงๆ ยิ่งสาวสวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น!

React

พูดคุย