Chapter 86 - น่า~ รัง~ เกลียด! หลังจากหวังเถิงลุกขึ้นยืน กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวก็พุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขาและโอบล้อมนักเรียนชายทั้งสามคนเอาไว้ ตู้ม! แรงกดดันของเขาซัดสาดราวกับคลื่นยักษ์ที่โหมกระหน่ำในท้องทะเล สีหน้าของทั้งสามคนเปลี่ยนไปในทันที พวกเขาตัวงอลงและใบหน้าก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ “ทำไม... ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้?” พวกเขายืนอึ้งด้วยความตกตะลึง ความประหลาดใจและความไม่เชื่อฉายชัดอยู่บนใบหน้า พวกเขาคิดว่านี่เป็นเพียงกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงสุด แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าหวังเถิงได้ปลดปล่อยพลังของผู้ที่เป็นยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ออกมาแล้วในจังหวะที่เขากำลังโกรธจัด ตึก ตึก ตึก หวังเถิงเดินตรงไปยังพวกเขา ทีละก้าว ทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน กลิ่นอายของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น และแรงกดดันที่ส่งไปยังทั้งสามคนก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย หวังเถิงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหยานเผิง “แกบอกว่าอยากจะประลองกับฉันงั้นเหรอ?” “ใครให้ความมั่นใจแกมาพูดแบบนั้น?” “ฉันเคยตกลงหรือยัง?” คำถามเป็นชุดของหวังเถิงทำให้หยานเผิงถึงกับหลุดจากการแสดงท่าทีอวดเบ่ง เขากำลังเดือดดาลอย่างถึงขีดสุด ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับลูกท้อสุก “หึ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่แกกลับแสดงละครฉายเดี่ยวจนจบ ใครให้หน้าแกมาทำตัวแบบนั้นกัน?” คำถามสุดท้ายทำให้หยานเผิงโกรธจนแทบกระอักเลือด ตั้งแต่เด็ก เขาได้รับการยกย่องและประจบสอพลอจากผู้อื่นมาโดยตลอด ไม่เคยมีใครกล้าหยามเกียรติเขาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้มาก่อน เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไป หวังเถิงไม่สนใจเขาอีก แล้วเดินตรงไปหยุดอยู่ต่อหน้าตงเฟย “แกบอกว่าผิดหวังในตัวฉันงั้นเหรอ?” “ความผิดหวังของแกมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ทำไมต้องมาแสดงละครลิงต่อหน้าฉันด้วย?” “อีกอย่าง หน้าตาแกน่ะมันน่าเกลียดมาก เอาความกล้ามาจากไหนถึงไปขอวีแชทผู้หญิงเขา? ตอนออกจากบ้านได้ส่องกระจกบ้างไหม? ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองน่ะดูไม่ได้ขนาดไหน?” “แกหล่อเท่าฉันหรือเปล่า? รู้ไหมว่าหน้าตาน่ะทำเงินได้นะ ถ้าเรายืนข้างกัน คนที่จะถูกสาวรวย ๆ เลือกน่ะต้องเป็นฉันแน่นอน ส่วนแกน่ะเหรอ ทำได้แค่ยืนหัวโด่อยู่ข้าง ๆ เท่านั้นแหละ ไอ้หน้าขี้เหร่!” “มา พูดตามฉันนะ น่า~ รัง~ เกลียด น่า~ รัง~ เกลียด เข้าใจหรือยัง?” หวังเถิงยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธจัด บังอาจมากที่ไอ้พวกเวรนี่ริอาจมาหมายตหลินฉูหาน นี่เป็นสิ่งที่เขารับไม่ได้อย่างเด็ดขาด นักเรียนที่อยู่รอบข้างต่างวิ่งหนีไปไกลเมื่อเห็นท่าทีที่คุกคามของเขา แต่เมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว พวกเขาก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่จนระเบิดเสียงออกมา ในทางกลับกัน ใบหน้าของตงเฟยเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ปานแดงบนใบหน้าคือสิ่งที่เขารู้สึกเจ็บปวดที่สุด ปกติแล้วเพราะความสามารถของเขา เพื่อนร่วมชั้นและเพื่อน ๆ จึงไม่กล้าพูดอะไรออกมาตรง ๆ แต่ลับหลังเขาก็มักจะถูกวิจารณ์อยู่เสมอ แต่ตอนนี้ เขาถูกหยามเหยียดต่อหน้าผู้คนมากมาย ปอดของเขาแทบจะระเบิดด้วยความแค้น เขาหอบหายใจอย่างหนัก ถ้าไม่ใช่เพราะถูกกลิ่นอายของหวังเถิงกดทับจนขยับตัวไม่ได้ ป่านนี้เขาคงพุ่งเข้าใส่หวังเถิงเพื่อสู้ตายไปแล้ว หวังเถิงเดินต่อไปยังโจวอู๋ สีหน้าของโจวอู๋เปลี่ยนไปทันที เขารู้สึกเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป ทำไมเขาถึงต้องปากพล่อยพูดเรื่องนั้นต่อหน้าหวังเถิงด้วยนะ? อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าพลังของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงสุดจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ ช่องว่างระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงสุดกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงมันห่างกันถึงขนาดนี้เชียวหรือ? “โจวอู๋ นายดูมีคุณธรรมสูงส่งจริง ๆ นะ” “หวังเถิง มันต้องมีความเข้าใจผิดอะไรแน่ ๆ เรามาคุยกันดี ๆ เถอะ” โจวอู๋พูดอย่างยากลำบาก “คุยกันดี ๆ?” หวังเถิงมองเขาพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเย็นชาลงแล้วพูดต่อ “แต่ฉันไม่อยากคุยดี ๆ กับแก!” ทันใดนั้น เขายกขาขึ้นแล้วเตะกวาดไปข้างหน้า ร่างของโจวอู๋ลอยละลิ่วไปเหมือนกระสอบทรายเป็นเส้นตรง เขาค้างอยู่กลางอากาศราวหกเมตรก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรง ผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างหลบหลีกด้วยความตกใจ “แคก แคก!” เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของโจวอู๋ เขาพยายามตะเกียกตะกายแต่ก็พบว่าตัวเองลุกไม่ขึ้น เขาถึงกับตะลึงงัน เขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้? หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความกังขา พลังของหวังเถิงนั้นเหนือกว่าสิ่งที่เขาเคยจินตนาการไว้มาก ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง เขาไม่ต่างอะไรกับมดปลวกเมื่ออยู่ต่อหน้าหวังเถิง หวังเถิงละสายตาจากโจวอู๋และกวาดมองไปรอบฝูงชน เขาเห็นร่างหนึ่งที่แอบซ่อนอยู่ด้านหลัง “คนนั้นน่ะ ออกมาสิ ใช่ ฉันพูดถึงแกนั่นแหละ หยุดซ่อนได้แล้ว ฉันเห็นแกนะ เมื่อกี้ยังหัวเราะเสียงดังอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นคนขี้ขลาดไปล่ะ?” ผู้เข้าสอบในบริเวณที่หวังเถิงชี้ต่างถอยห่างออกมา พวกเขาไม่อยากโดนลูกหลง ผู้เข้าสอบคนนั้นไม่มีที่ให้ซ่อนจึงทำได้เพียงเดินออกมาข้างหน้า “หวังเถิง…” เพียะ! ทันทีที่เขาเอ่ยปาก หวังเถิงก็ตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง “ไสหัวไป!” หวังเถิงถลึงตามองเขาอย่างเย็นชา นี่คือคนที่เริ่มเรื่องทั้งหมด ถ้าไม่มีมัน เรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ชายหนุ่มกุมใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง เขาไม่กล้าพูดอะไรและทำได้เพียงวิ่งหนีเข้าไปในฝูงชนพร้อมกับก้มหน้าก้มตา ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปซ่อนตัวอยู่ที่มุมไหน หวังเถิงกวาดสายตามองไปรอบตัว ในชั่วพริบตา ไม่มีใครกล้าสบตาเขาสักคน ตลอดการเดินทางที่เหลือ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงทั้งสามคนต่างเงียบกริบ พวกเขาได้เห็นช่องว่างระหว่างตนเองกับหวังเถิงแล้ว ดังนั้นต่อให้จะถูกหยามเพียงใด พวกเขาก็ไม่กล้าหาเรื่องเขาอีก ทำได้เพียงซ่อนความแค้นไว้ลึกสุดใจ รอวันที่มีโอกาสแก้แค้นในอนาคต ผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ มองดูหวังเถิงจากที่ไกล ๆ พร้อมกระซิบกระซาบกันด้วยความชื่นชมระคนหวาดกลัว แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความเคารพที่มีต่อชายหนุ่มผู้นี้ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงทั้งสามคนมักทำตัวหยิ่งผยองต่อหน้าคนอื่นมาตลอด พวกเขาทำให้หลายคนไม่พอใจ เมื่อสักครู่นี้ หวังเถิงได้จัดการสยบทั้งสามคนเพียงลำพัง พวกเขาแม้แต่จะปริปากยังไม่กล้า มันช่างสะใจเหลือเกิน! มีเพียงคำเดียวที่ใช้บรรยายหวังเถิงได้—ยอดเยี่ยม! … ยานพาหนะลอยฟ้าพลังงานฟอร์ซมุ่งหน้าสู่ตงไห่ การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นและไม่มีความวุ่นวายใด ๆ เกิดขึ้นอีก ไม่นานนัก ยานพาหนะลอยฟ้าก็ค่อย ๆ ร่อนลงจอดเหนือเขตทหาร มันหยุดลงบนลานกว้างขนาดใหญ่ ผู้เข้าสอบทยอยลงจากยาน หลิวเหวินซือยืนอยู่หน้าทุกคนและเอ่ยขึ้น “ผลสอบของพวกเธอจะออกในอีกสองวัน พวกเธอสามารถใช้เลขประจำตัวสอบเพื่อตรวจสอบผลทางอินเทอร์เน็ตได้ จากนั้นก็ค่อยทำการยื่นใบสมัคร” “มันขึ้นอยู่กับพวกเธอว่าจะสมัครเข้ามหาวิทยาลัยไหน สามารถดูคะแนนขั้นต่ำของปีที่แล้วเพื่อใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้ หวังว่าพวกเธอทุกคนจะสอบติดมหาวิทยาลัยที่ตัวเองหวังไว้” “เอาล่ะ ขึ้นรถบัสได้” ผู้เข้าสอบขึ้นรถบัสอีกครั้ง หลิวเหวินซือเดินมาหาหวังเถิงและพากเขาไปยังมุมที่ลับตาคน หวังเถิงยิ้มเมื่อเห็นผู้อำนวยการเหอ “ผู้อำนวยการเหอ ผมนึกว่าท่านลืมข้อตกลงของเราไปเสียแล้ว!” “ไอ้เด็กนี่ แกคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกัน?” ผู้อำนวยการเหอถลึงตามองหวังเถิง ก่อนจะพูดด้วยอาการขวัญเสียเล็กน้อย “จะว่าไป ฉันต้องขอบคุณเธอจริง ๆ สำหรับครั้งนี้ ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงแย่แน่ ๆ” “รับนี่ไป เธอสมควรได้รับมัน” เขาส่งกล่องที่บรรจุกระดูกดาราให้กับหวังเถิง หวังเถิงเปิดดูข้างในทันที เขาเก็บมันไว้หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ “เธอไม่ไว้ใจฉันหรือไง?” ผู้อำนวยการเหอถามอย่างจนใจ “การตรวจสอบให้แน่ใจตั้งแต่แรก เพื่อป้องกันปัญหาที่จะตามมาในภายหลังย่อมดีที่สุดครับ” หวังเถิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ก็สมเหตุสมผลดี” ผู้อำนวยการเหอพยักหน้า เขารู้สึกพอใจกับการกระทำของหวังเถิง “ผู้อำนวยการเหอ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ นักเรียนคนอื่นคงกำลังรออย่างกระวนกระวาย” หวังเถิงกล่าว “ไปเถอะ” ผู้อำนวยการเหอโบกมือ … หลังจากแยกกับผู้อำนวยการเหอ หวังเถิงก็ขึ้นรถบัสพร้อมกับผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ทุกคนต่างกระตือรือร้นที่จะกลับบ้าน เมื่อได้รับคำสั่งจากหลิวเหวินซือ ขบวนรถบัสก็มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง พวกเขากำลังจะได้กลับบ้านแล้ว