Chapter 715: Soup & Something Else 2 ดวงตาของเขาประสานกับดวงตาของเธอ ค้างไว้อย่างนั้น มันมืดมิด หิวกระหาย และไม่ไหวติง มีบางอย่างพุ่งผ่านระหว่างคนทั้งคู่—ความปรารถนาอันดิบเถื่อนและเร่าร้อน—ที่เธอไม่สามารถเรียกชื่อมันได้ แต่กลับรู้สึกได้ถึงกระดูก รู้สึกได้ถึงยอดอกที่แข็งขึง และความชื้นแฉะที่ค่อย ๆ ไหลรินอยู่ระหว่างขาของเธอ "ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ คุณเชน" ถ้อยคำนั้นระเบิดออกในพื้นที่ระหว่างพวกเขา มันต่ำทุ้ม แหบพร่า และแฝงไปด้วยคำสัญญาที่มืดดำ มือของเธอแข็งค้างอยู่บนตัวเขา ลมหายใจสะดุด โลกทั้งใบของเธอหดเล็กลงเหลือเพียงแค่คำหกคำนั้น และวิธีที่เขากำลังมองมาที่เธอ—เหมือนผู้ชายที่กำลังมองผู้หญิงที่เขาหมายจะครอบครอง ไม่ใช่เหมือนเพื่อนของลูกชาย ไม่ใช่สิ่งที่ปลอดภัยหรือเหมาะสมเลยแม้แต่น้อย และขอพระเจ้าช่วยเธอด้วย เถอะ บางอย่างในตัวเธอตอบรับเขา—จุดอ่อนไหวของเธอบีบเกร็งแน่นขึ้น ความชื้นแฉะระลอกใหม่ไหลท่วมกางเกงชั้นใน ปุ่มกระสันของเธอเต้นตุบเป็นจังหวะที่โหยหาไปพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว ยอดอกของเธอชูชันจนเจ็บแปลบผ่านเสื้อตัวนอก มันร่ำร้องหาการสัมผัส หาปากของเขา หรืออะไรก็ได้ เธอสะบัดมือออกราวกับผิวของเขาทำให้เธอพุพอง แต่ฝ่ามือของเธอยังคงรู้สึกซ่านเสียว ยังจดจำ ยังถวิลหา "ไม่" เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ พยายามหาความสมดุลที่แตกสลายไปตั้งแต่วินาทีที่คำพูดของเขากระทบลง "ฉันคิดว่าคุณคงไม่ใช่" อากาศรอบตัวเปลี่ยนไปแล้ว—มันหนาแน่น อัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่ทำให้ทุกการหายใจรู้สึกราวกับการเล้าโลม และทุกจังหวะหัวใจคือการสั่นสะท้านระหว่างขาของเธอ เขาหยิบช้อนขึ้นมาอีกครั้ง เปิดช่องว่างให้เธอได้ถอยห่าง แต่ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว ความจริงเปิดเผยออกมาแล้ว มันลอยวนอยู่ระหว่างพวกเขาเหมือนควัน—อบอวลไปด้วยกลิ่นของอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน และคำสัญญาที่ไม่ได้เอ่ยออกมาถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากเธอหยุดเสแสร้ง เธอไม่สามารถทำเป็นมองไม่เห็นได้ ไม่สามารถแสร้งทำว่าไม่รู้สึก ไม่สามารถโกหกตัวเองเกี่ยวกับวิธีที่ร่างกายตอบสนอง—เปียกชื้น ปวดร้าว และโหยหา—ต่อประโยคเดียวและการสบตาที่ยาวนานเกินไปเพียงสามวินาที พวกเขานั่งอยู่ในความเงียบที่ดังยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง เธอหมุนถ้วยชาเป็นวงกลม พยายามเพิกเฉยต่อวิธีที่ต้นขาของเธอกดเบียดเข้าหากัน พยายามผ่อนคลายความปวดตุบที่ไม่ลดละในจุดอ่อนไหวของตัวเอง แต่ก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง "ฉันไม่ได้นอนเลย" ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น พยายามหาบทสนทนาที่ปลอดภัย แต่เสียงที่ยังแหบพร่ากลับทรยศเธอ เธอเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับความกลัว เกี่ยวกับฝันร้าย เกี่ยวกับสมองของเธอที่ไม่ยอมหยุดคิด แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินอ้อมเคาน์เตอร์ครัวมา ก่อนที่เธอจะทันได้คัดค้าน เขาก็ดึงเธอให้ลุกขึ้นยืน มือของเขาอบอุ่นและแข็งแรงยึดไว้ที่ต้นแขนของเธอ วงแขนของเขาโอบรอบตัวเธอและเธอก็ทรุดลงในอ้อมกอดนั้น—ร่างกายของเธอหลอมละลายไปกับเขา หน้าอกนุ่มหยุ่นเบียดเข้ากับแผงอกแกร่ง สะโพกแนบสนิทราวกับถูกสร้างมาเพื่อให้พอดีกัน ความเป็นชายที่แข็งขึงของเขากดทับลงบนหน้าท้องของเธอ ความร้อนแรงที่ปฏิเสธไม่ได้ของความกำหนัดสัมผัสเข้ากับหน้าท้องส่วนล่างของเธอ ทำให้เธอหลุดเสียงครางเบา ๆ ออกมา ไม่เป็นไรหรอก เธอเตือนตัวเองในขณะที่น้ำตาไหลริน นี่มันเหมาะสม นี่เป็นเพียงการปลอบโยน แต่เขากลับแข็งแกร่งและตัวใหญ่โตเหลือเกิน แถมยังอบอุ่นมากอีกด้วย เขาสูงกว่าเธอมากจนเธอต้องแหงนหน้าขึ้นเพื่อพักไว้บนไหล่ของเขา—เผยให้เห็นส่วนโค้งของลำคอที่ชีพจรเต้นรัวอยู่ใต้ผิวหนังบาง และอ้อมแขนของเขาที่โอบรอบตัวเธอไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนความปลอดภัยเลยสักนิด แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนอันตรายที่ห่อหุ้มด้วยความอบอุ่น ให้ความรู้สึกเหมือนการครอบครอง มือข้างหนึ่งของเขาประคองที่ศีรษะของเธอ นิ้วมือสอดแทรกไปตามเส้นผมอ่อนนุ่มและดึงรั้งเบา ๆ ส่วนอีกมือหนึ่งลูบไล้เป็นวงกลมช้า ๆ อย่างจงใจที่แผ่นหลังส่วนล่าง—ต่ำจนน่ากลัว ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับส่วนโค้งของบั้นท้ายผ่านกางเกงผ้าบาง ๆ เธอร้องไห้ออกมาบนอกของเขา ในขณะที่การสัมผัสของเขาเปลี่ยนจากการปลอบประโลมกลายเป็นบางสิ่งที่มากกว่า—การลูบไล้อย่างใกล้ชิดที่ทำให้ยอดอกของเธอปวดหนึบ ทำให้จุดอ่อนไหวบีบเกร็งและหลั่งน้ำหวานออกมาด้วยความโหยหาระลอกใหม่ "ฉันเหนื่อยเหลือเกิน" เธอพึมพำกับเสื้อของเขา และมันฟังดูเหมือนการสารภาพ เหมือนการยอมจำนน เหมือนคำขอร้อง "ผมรู้ครับ" เสียงของเขาสั่นสะท้านผ่านแผงอกเข้ามาในตัวเธอ—ลึก ต่ำ และสั่นสะเทือนไปจนถึงแก่นกลางของเธอ "แต่ผมอยู่นี่แล้ว" เธอผละออกมาเพื่อมองหน้าเขา—ต้องการเห็นใบหน้าของเขา ต้องการตรวจสอบว่าสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่นั้นเป็นความจริงหรือไม่ เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นิ้ว ใกล้พอที่จะเห็นจุดสีทองในดวงตาที่มืดมิดของเขา แนวปากที่สมบูรณ์แบบ ริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย ลมหายใจอุ่น ๆ กระทบผิวหนังของเธอ ใกล้พอที่จะรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา และได้กลิ่นสะอาดแบบผู้ชายที่ทำให้จุดอ่อนไหวของเธอปวดตุบหนักกว่าเดิม มือของเธอยันไว้บนอกของเขา—ฝ่ามือแนบสนิทไปกับกล้ามเนื้อแข็งแน่น สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ข้างใต้ มันแข็งแรง มั่นคง และเปี่ยมด้วยชีวิต นิ้วของเธอจิกเกร็งโดยไม่ได้รับอนุญาต เล็บขูดเบา ๆ ผ่านเสื้อของเขา ต้องการสัมผัสเนื้อหนัง ต้องการทุกอย่าง และแล้วพวกเขาก็เคลื่อนไหวโดยไม่ได้รับอนุญาต—เลื่อนขึ้นไปตามแผงอก ผ่านไหล่ของเขา มือข้างหนึ่งโอบรั้งที่ท้ายทอยของเขา ดึงเขาเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดในขณะที่ร่างกายของเธอแอ่นเข้าหา หน้าอกเบียดแน่น สะโพกขยับโยกอย่างเชื่องช้าและไร้ทางต้านทานไปกับความแข็งขึงที่เธอสัมผัสได้ที่หน้าท้อง เส้นแบ่งเขตไม่ได้แค่ถูกข้ามไป แต่มันถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เธอเลื่อนมือจากหน้าอกขึ้นไปที่ไหล่อีกครั้ง—ฝ่ามือลูบไล้อย่างเชื่องช้าและจงใจเหนือกล้ามเนื้อแข็งแกร่งใต้เสื้อของเขา รู้สึกถึงความร้อนจากตัวเขาซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังราวกับฤทธิ์ยา ไปที่คอของเขา—นิ้วมือไล้ไปตามลำคอที่แข็งแรง สัมผัสถึงชีพจรที่เต้นสม่ำเสมอและมั่นคง ความสากระคายเบา ๆ ของไรหนวดที่เพิ่งเริ่มขึ้นส่งกระแสความซ่านไปถึงแก่นกลางของเธอ จนกระทั่งเธอกำลังประคองใบหน้าของเขาเหมือนที่แม่ทำเวลาเช็คไข้หรือแสดงความรักแบบไร้เดียงสา เพียงแต่ว่าสิ่งนี้ไม่มีอะไรที่ไร้เดียงสาเลยสักนิด นิ้วโป้งของเธอไล้ไปตามโหนกแก้ม—ลูบไล้อย่างเชื่องช้าและเคารพเหนือผิวที่เรียบเนียนและอบอุ่น ไล้ไปตามแนวใบหน้าคมสันด้วยสัมผัสที่อ้อยอิ่งนานเกินไป ใกล้ชิดเกินไป ไล้ไปตามแนวขากรรไกรที่ชัดเจน รู้สึกถึงความสากระคายเบา ๆ ของหนวดที่เพิ่งงอกขึ้นครูดไปกับปลายนิ้ว พื้นผิวแบบผู้ชายที่ทำให้จุดอ่อนไหวของเธอสั่นสะท้านอย่างหนัก กระแสความเปียกชื้นไหลทะลักซึมลึกเข้าไปในกางเกงชั้นในของเธออีกครั้ง และเธอมองดูตัวเองทำสิ่งนั้นราวกับว่าเธออยู่นอกร่าง กำลังเฝ้ามองผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโลมเลียผู้ชายที่เธอโหยหา ไม่ใช่แบบที่เธอสัมผัสเพื่อนของลูกชาย—เฝ้ามองมือของตัวเองที่กำลังสำรวจใบหน้าที่งดงามของเขาด้วยความหิวกระหายที่ดิบเถื่อนและปวดร้าว "เธอยังเด็กเหลือเกิน" เธอพึมพำ แต่คำพูดนั้นกลับออกมาผิดพลาด—หอบถี่ แหบพร่า แฝงไปด้วยความเสียดายและความต้องการที่สิ้นหวัง ราวกับกำลังไว้อาลัยให้กับช่วงวัยที่คั่นกลางระหว่างพวกเขา ในขณะที่ร่างกายของเธอกรีดร้องให้เพิกเฉยต่อวัยเหล่านั้น "เร็วเกินไป" มือของเธอยังคงเคลื่อนไหวต่อไป ยังคงเรียนรู้ ยังคงสำรวจมุมต่าง ๆ ของใบหน้าเขาเพราะเธอได้เริ่มไปแล้วและตอนนี้เธอก็หยุดไม่ได้—นิ้วมือเลื่อนไปตามแนวกราม ไล้ผ่านมุมปาก สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาที่กระทบผิว "เธอไม่ควรต้องมาปลอบฉันแบบนี้เลย" แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้เขาหยุด ไม่ได้อยากปล่อยมือ ไม่ได้อยากให้ช่วงเวลานี้จบลง แม้ว่าทุกวินาทีของมันจะผิด—ทุกวินาทีทำให้ยอดอกของเธอปวดหนึบผ่านเสื้อกล้าม ทำให้จุดอ่อนไหวเต้นตุบด้วยความต้องการ ทำให้กางเกงชั้นในที่เปียกชื้นเกาะติดแน่นกับกลีบดอกไม้ที่บวมเป่ง มือของเขายังคงอยู่ที่เอวของเธอ มั่นคง อดทน ไม่ได้ผลักไสแต่ก็ไม่ได้ถอยห่างเช่นกัน—นิ้วมือของเขากางออก นิ้วโป้งลูบไล้เป็นวงกลมช้า ๆ เหนือส่วนโค้งของสะโพก ความร้อนจากฝ่ามือของเขาเผาไหม้ผ่านกางเกงบาง ๆ ทำให้เธอโหยหาที่จะให้มันลงไปต่ำกว่านี้ ให้พวกเขากดบีบบั้นท้ายและดึงเธอเข้าหาความแข็งขึงที่เธอสัมผัสได้ว่ามันกำลังเติบโตอยู่แนบหน้าท้อง นิ้วของเธอไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเขาในตอนนี้ อย่างเชื่องช้า อย่างจงใจ เรียนรู้ทุกมุม ทุกส่วนโค้ง—ความคมชัดของกราม ผิวที่เรียบเนียนและอบอุ่น ความสากระคายเล็กน้อยที่หนวดเริ่มขึ้น ทุกสัมผัสส่งกระแสความร้อนวูบวาบไปถึงแก่นกลางของเธอ จุดอ่อนไหวของเธอหลั่งรินออกมาด้วยความกำหนัดที่สดใหม่ นี่ไม่ใช่ความรู้สึกของความเป็นแม่ ไม่มีการเสแสร้งอีกต่อไป ไม่มีการโกหกตัวเองเกี่ยวกับสิ่งที่เธอกำลังทำหรือทำไปทำไม เธอกำลังสัมผัสเขาเพราะเธอต้องการ เพราะใบหน้าของเขานั้นงดงามและเธอต้องการรู้ว่ามันรู้สึกอย่างไรภายใต้ฝ่ามือของเธอ ต้องการจดจำมันไว้ เพราะการยืนใกล้เขาขนาดนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงสิ่งที่ไม่ได้รู้สึกมาหลายปี—ทำให้ร่างกายของเธอมีชีวิต เปียกชื้น และสิ้นหวัง—และเธอก็เหนื่อยเกินกว่าจะต่อสู้กับมันอีกต่อไป นิ้วโป้งของเธอไล้ผ่านริมฝีปากล่างของเขา—สัมผัสเพียงแผ่วเบา แค่กระซิบแห่งการแตะต้อง รู้สึกถึงความอ่อนนุ่ม ความอุ่นเต็มของมัน ทดสอบ สำรวจ จินตนาการว่ามันจะรู้สึกอย่างไรหากสัมผัสกับปากของเธอ กับยอดอกของเธอ หรือระหว่างขาของเธอ การสัมผัสนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด จุดอ่อนไหวบีบเกร็งแน่น ความชื้นแฉะไหลรินลงมาตามต้นขาด้านใน เขาไม่ขยับ ไม่ตอบสนอง เพียงแค่มองเธอด้วยดวงตาที่มืดมิดเกินไป รู้ทันเกินไป—เปลือกตาหนักอึ้ง เผาไหม้ด้วยความหิวกระหายที่ถูกสะกดกลั้น อดทนในขณะที่เธอทำลายทุกกฎเกณฑ์ที่เคยตั้งไว้ให้กับตัวเอง อากาศระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าในตอนนี้ เต็มไปด้วยความกำหนัดที่ดิบเถื่อนและเต้นเร่า หนาแน่นจนสามารถรับรู้ได้ถึงรสชาติ ทำให้ยอดอกของเธอปวดหนึบและจุดอ่อนไหวเต้นตุบเป็นจังหวะที่โหยหา "มันไม่เหมาะสม" เธอพึมพำ แต่มือของเธอกลับไม่หยุดเคลื่อนไหว—นิ้วมือยังคงประคองใบหน้าเขา นิ้วโป้งลูบไล้แก้มของเขาเป็นวงกลมที่แสนใกล้ชิด "อาจจะครับ" "เธอเป็นเพื่อนสนิทของทอมมี่" "ใช่ครับ" "เธออายุสิบเจ็ด" "เกือบสิบแปดครับ" เขายิ้มเล็กน้อย—ยิ้มที่เชื่องช้าและทำลายล้าง ทุกส่วนโค้งของริมฝีปากนั้นทำให้แก่นกลางของเธอหดเกร็ง "แต่ใครจะไปนับกันล่ะครับ?" "ฉันอายุมากพอที่จะเป็นแม่เธอได้" "แต่คุณก็ไม่ได้เป็นแม่ผม" เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว—ร่างกายเบียดเข้าหากันในตอนนี้ ความแข็งขึงของเขาที่กดแน่นกับหน้าท้องส่วนล่างของเธอ ทำให้เธอหลุดเสียงครางแผ่วเบาในขณะที่ความร้อนไหลท่วมจุดอ่อนไหวของเธอ "คุณคือคุณเชน แม่ของทอมมี่ เพื่อนของลินดา และเป็นผู้หญิงที่คอยดูแลทุกคนมานานจนลืมไปว่าควรจะมีใครสักคนมาดูแลคุณบ้าง—ควรจะสัมผัสคุณ ลิ้มรสคุณ และทำให้คุณเสร็จสมจนลืมกฎทุกข้อไปซะ"