Chapter 704: Aunt Jasmine’s Decision

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:34

Chapter 704: การตัดสินใจของน้าจัสมิน “พวกเขาเลือกเสรีภาพ” ผมปล่อยให้ประโยคนั้นซึมลึกเข้าไป “เสรีภาพจากการเสแสร้งว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการสิ่งที่สังคมบอกว่าไม่ควรต้องการ เสรีภาพจากความรู้สึกผิดต่อความปรารถนาที่ไม่ได้ถูกตีกรอบอยู่ในกล่องใบเล็ก ๆ เช่น การอ้อนวอนให้หลานชายของตัวเองช่วยเติมเต็มร่างกายให้” “เสรีภาพที่จะเป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องขอโทษใคร เสรีภาพที่จะแยกขาออกและคว้าสิ่งที่โหยหามาโดยไม่ถูกโซ่ตรวนใด ๆ รั้งไว้ เสรีภาพที่จะปลดปล่อยความดิบเถื่อนได้มากเท่าที่ต้องการ และเสรีภาพที่จะพูดปฏิเสธในสิ่งที่อยากปฏิเสธโดยไม่ต้องรับผลตามมาใด ๆ ทั้งสิ้น” มือของเธอเอื้อมขึ้นมา—ชะงักค้างอยู่ในอากาศระหว่างเราด้วยอาการสั่นเทา—ก่อนจะวางลงบนหน้าอกของผม ฝ่ามือแนบสนิทอยู่เหนือหัวใจ สัมผัสถึงจังหวะเต้นที่หนักแน่นและมั่นคง นิ้วของเธองุ้มลงเล็กน้อย ปลายเล็บครูดไปกับผิวหนังของผม “แล้วเธอได้อะไรล่ะ?” “ทุกอย่างที่ผมต้องการ” ผมวางมือทับลงบนมือของเธอ กุมไว้ที่นั่นพร้อมกับใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามข้อมือตรงจุดที่ชีพจรของเธอกำลังเต้นรัว “โดยไม่ต้องโกหกเกี่ยวกับความต้องการของตัวเอง ไม่ต้องฝืนบังคับ แค่รับเอาสิ่งที่ถูกหยิบยื่นให้” “แต่เหนือสิ่งอื่นใด... จัสมิน ผมได้รับความรักจากผู้หญิงที่น่าทึ่งที่สุด ได้รับความไว้วางใจจากพวกเธอ ผมได้รับเกียรติอันล้ำค่าจากการที่พวกเธอเลือกที่จะเป็นผู้หญิงของผมแทนที่จะเป็นใครคนอื่น ผมได้รับสิทธิ์เรียกเทพธิดาเหล่านั้นว่า ‘ของผม’ พลังและเซ็กซ์ที่มาพร้อมกับสิ่งนั้นเป็นเพียงผลพลอยได้จากการที่พวกเธอเลือกเด็กหนุ่มที่ไม่คู่ควรกับพวกเธอเลย เด็กหนุ่มที่พวกเธอสร้างให้กลายเป็นเทพเจ้าอย่างที่เป็นอยู่นี้! เป็นเพราะพวกเธอ ผมถึงได้เป็นแบบนี้... ผมคือตัวตนนี้!” “นั่นมัน...” เธอพูดตะกุกตะกัก มืออีกข้างเลื่อนต่ำลง นิ้วมือปัดผ่านชายเสื้อของตัวเอง พยายามเลิกขึ้นเพื่อเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของสะโพก “นั่นมันอาจจะเป็นคำพูดที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่ฉันเคยได้ยิน หรือไม่ก็เป็นการปั่นหัวที่ร้ายกาจที่สุดเลย” “มันเป็นได้ทั้งสองอย่างนั่นแหละ” ผมยิ้มในความมืด “ความจริงส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้น ขึ้นอยู่กับมุมมองของคนมองมากกว่า” ตัวเธอสั่นสะท้านในตอนนี้ อาการสั่นเล็ก ๆ ที่เริ่มจากมือลามไปทั่วร่าง ต้นขาของเธอเกร็งแน่น เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาในขณะที่เธอพยายามต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่จะบดเบียดร่างเข้ากับขาของผม “ฉันเป็นน้าของเธอนะ” “ในทางทฤษฎีนะ” “แม่ของเธอไม่มีวันยกโทษให้ฉันแน่” “แม่ของผมไม่จำเป็นต้องรู้” จนกว่าเราสามคนจะขึ้นเตียงเดียวกัน “นี่มันบ้าชัด ๆ” “น้าพูดคำนี้ซ้ำ ๆ ตลอดเลยนะ” ผมก้าวถอยหลัง ปล่อยให้มือของเธอตกลงไป เว้นระยะห่างระหว่างเราที่รู้สึกอันตรายยิ่งกว่าตอนอยู่ใกล้เสียอีก น้องชายของผมตอนนี้ตื่นตัวจนเห็นได้ชัดผ่านกางเกง “แต่สุดท้ายน้าก็ยังกลับมาหาผมอยู่ดี ในสภาพที่จุดซ่อนเร้นเปียกชื้น หัวนมแข็งขึง พร้อมที่จะเป็นผู้หญิงของผม” เธอโอบกอดตัวเองเอาไว้—ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะต้องการอะไรสักอย่างมาเกาะยึดที่ไม่ใช่ผม ทว่ามือของเธอกลับทรยศตัวเอง มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้เสื้อเพื่อกอบกุมหน้าอกและบีบเค้นหัวนมจนตัวเองต้องหลุดปากครางออกมา “ฉันมีชีวิตของฉันนะ ปีเตอร์ มีอาชีพที่ฉันสร้างมาด้วยความยากลำบาก มีความฝันที่ฉันทำให้มันกลายเป็นจริง ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ในมือฉันแล้ว ฉันไม่สามารถ...” เธอทำท่าทางไปมาอย่างจนใจ “ฉันไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ได้ ส่วนหนึ่งของ... กลุ่มดาวของเธอ ส่วนหนึ่งของฮาเร็มผู้หญิงของเธอ” ผมชอบน้านะ ถึงจะถูกครอบงำด้วยความปรารถนาที่จะมีเซ็กซ์กับผม แต่เธอก็ยังเป็นคนมีเหตุผล “ผมไม่ได้ขอให้น้าเป็น” ผมพิงโต๊ะทำงาน ท่าทางสบาย ๆ เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ แต่สายตาของผมกวาดมองไปทั่วร่างกายของเธอ ค้างอยู่ที่รอยเปียกชื้นตรงต้นขาด้านใน “ผมแค่ตอบคำถามของน้า น้าอยากเข้าใจว่าเรื่องนี้มันทำงานยังไง ตอนนี้น้าก็เข้าใจแล้ว” “แค่นั้นเหรอ? นั่นคือทั้งหมดที่เธอจะพูดเหรอ?” “น้าอยากให้ผมพูดอะไรอีกล่ะ?” ผมเอียงคอถามด้วยความสงสัยอย่างแท้จริง “ว่าผมต้องการน้า? น้าก็รู้อยู่แล้วนี่ รู้ว่าผมอยากจะจับน้ากดลงตรงนี้ อยากยัดเยียดความสุขให้จนน้าสำลัก ในขณะที่เมดิสันกำลังหลับอยู่? หรือที่ว่าผมสามารถได้น้ามาครอบครองถ้าผมรุกหนักกว่านี้? เราต่างก็รู้ดีทั้งคู่ รู้ว่าน้าจะยอมแยกขาออกและอ้อนวอนขอให้ผมทำ? หรือที่ผมไม่รุกหนักเพราะผมไม่จำเป็นต้องทำ? เพราะน้าจะกลับมาหาผมเอง พร้อมกับร่างกายที่โหยหาเชื้อของหลานชาย? หรือที่ว่าท่ามกลางความไร้เหตุผลทั้งหมด... ผมต้องการน้าในฐานะหนึ่งในผู้หญิงล้ำค่าของผม?” “จัสมิน! น้ารู้เรื่องพวกนี้ทั้งหมดและมากกว่าที่ผมต้องอ่านใจเสียอีกว่าน้าต้องการทั้งหมดนั้น!” เธอสะดุ้งเหมือนถูกตบหน้า แต่ทว่ามือของเธอกลับขยับรวดเร็วยิ่งขึ้นใต้เสื้อผ้า เสียงครางแผ่วดังออกมา “น้ามาที่ห้องผมตอนตีสาม เพื่อมาปฏิเสธผม” ผมพูดต่อ เสียงยังคงแผ่วเบาและระมัดระวังไม่ให้เมดิสันตื่น “ทั้งที่น้าจะรอถึงเช้าก็ได้ จะส่งข้อความมาก็ได้ จะดึงผมไปคุยหลังอาหารเย็นก็ได้ แต่น้ากลับมาที่นี่ ในเวลานี้ ในตอนที่แฟนสาวของผมหลับอยู่ข้าง ๆ ผม ในตอนที่บ้านมืดและเงียบสงัดและไม่มีใครรู้เรื่อง แต่งตัวแทบไม่มิดชิด ไม่ใส่กางเกงใน และเปียกแฉะรอคอยที่จะได้ลิ้มลอง” “เธอ...” เสียงของเธอสั่นเครือ “เธอจะไม่ทำให้มันง่ายขึ้นหน่อยเหรอ?” “ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ?” ผมยิ้มโดยไม่มีอารมณ์ขัน “น้าไม่ได้ต้องการความง่ายหรอก ถ้าอยากได้แบบง่าย ๆ น้าก็คงอยู่ในห้องน้าไปแล้ว น้าแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถ้าเลิกเสแสร้งว่าไม่ได้ต้องการสิ่งนี้—ไม่ได้ต้องการให้หลานชายของตัวเองกระแทกจนร่างกายแตกสลาย” “แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?” “แล้วแต่ที่น้าจะเลือก” ผมดันตัวออกจากโต๊ะ เดินผ่านเธอไปที่ประตูแล้วเปิดมันออก แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามา—สลัว ๆ พอให้มองเห็นทาง และเผยให้เห็นคราบเปียกชื้นบนต้นขาด้านในของเธอ “น้าจะจากไปก็ได้ กลับไปที่ห้องของน้า แสร้งทำเป็นว่าบทสนทนานี้ไม่เคยเกิดขึ้น หรือไม่ก็...” ผมหยุดนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เติมเต็มสิ่งที่ผมไม่ได้พูด อากาศรอบตัวหนาแน่นไปด้วยกลิ่นกายและความต้องการของเธอ “หรืออะไร?” เธอพึมพำ นิ้วของเธอตอนนี้กำลังวนเวียนอยู่กับจุดอ่อนไหวภายใต้เสื้อผ้าอย่างเปิดเผย สะโพกโยกไหวอย่างแผ่วเบา “หรือน้าจะอยู่ที่นี่” ผมหันกลับไปมองเธอ ปล่อยให้เธอเห็นชัด ๆ ในดวงตาของผมว่านั่นหมายถึงอะไร—การร่วมรักกับน้าจนถึงที่สุด ทำให้เธอแผดเสียงร้อง ทำให้เธอเต็มตื้นจนหลั่งล้น “แล้วพรุ่งนี้เช้า เราจะมาคุยกันว่าน้าต้องการอะไรกันแน่ แทนที่จะเป็นสิ่งที่น้าคิดว่าน้าควรจะต้องการ แล้วคุยกันว่าน้าจะอ้อนวอนให้ผมช่วยเติมเต็มร่างกายให้น้าอย่างไร ในฐานะน้าสาวแสนสกปรกอย่างที่น้าปรารถนาจะเป็น” ข้อเสนอทิ้งค้างอยู่ในอากาศระหว่างเราเปรียบเสมือนคำท้าทาย เสียงครางของเธอเบาบางในความเงียบ เมดิสันขยับตัวอีกครั้ง—ละเมอเป็นชื่อของผมในความฝัน เป็นการเตือนให้รู้ว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียว และผู้หญิงที่รู้ความลับของผมทุกอย่างกำลังหลับอยู่ห่างออกไปแค่สามฟุต ซึ่งเธอคงไม่แปลกใจเลยหากตื่นขึ้นมาเจอภาพนี้ สายตาของจัสมินเลื่อนไปที่เตียง ไปที่เมดิสัน แล้วกลับมาที่ผม นิ้วของเธอขยับเร็วขึ้น ลมหายใจติดขัด “เธอรู้” ผมยืนยัน “เธอรู้เสมอ นั่นคือส่วนหนึ่งของข้อตกลง” “ยังไง?” เสียงของจัสมินแทบจะหายไปในลำคอ “ทำไมเธอถึงโอเคกับเรื่องนี้? กับการที่ฉันอยากมีอะไรกับเธอในตอนที่เธอนอนหลับอยู่อย่างนั้น?” “เพราะเธอรู้ว่าผมเป็นของเธอ” เรียบง่ายและจริงแท้ “ทุกคนเป็นของผม แต่ผมเป็นของเธอก่อน นั่นคือลำดับชั้น นั่นคือคำสัญญา และผมไม่เคยทำลายคำสัญญาของตัวเอง” ผมรอคอย ให้เวลาเธอได้ประมวลผล ให้เวลาเธอได้ตัดสินใจ อาการถึงจุดสุดยอดของเธอกำลังก่อตัว ต้นขาสั่นระริก เวลาผ่านไปหลายวินาที มือของเธอเอื้อมไปเกาะขอบประตู ยึดมันไว้ราวกับเป็นหลักยึดเหนี่ยว ข้อนิ้วขาวซีดในขณะที่เธอปลดปล่อยออกมาอย่างเงียบเชียบ กัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงร้อง ของเหลวไหลซึมลงมาตามเรียวขา จากนั้นเธอก็ก้าวถอยหลัง ออกไปสู่โถงทางเดิน ห่างจากห้องและทุกสิ่งที่มันเป็นตัวแทน ยังคงสั่นสะท้านจากห้วงอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น “ฉันทำไม่ได้” เธอพึมพำ “ยังไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ในสภาพนี้” “ยังไม่ใช่ตอนนี้” ผมเห็นด้วย “แต่สักวันหนึ่ง” เธอส่ายหัว—การปฏิเสธที่ดูเหมือนการยอมจำนนเสียมากกว่า “เธอมั่นใจจังนะ” “ผมมั่นใจ” ผมยิ้ม ช้า ๆ และหนักแน่น “เพราะน้ากำลังคิดถึงเรื่องของพรุ่งนี้เช้าแล้วไง เกี่ยวกับบทสนทนานั้น เกี่ยวกับสิ่งที่น้าจะพูดเมื่อน้าเลิกวิ่งหนีความต้องการของตัวเอง—เลิกหนีจากการยอมแยกขาให้หลานชาย” ดวงตาของเธอเบิกกว้าง เหมือนถูกจับได้ไล่ทัน “ราตรีสวัสดิ์ครับน้าจัสมิน” ผมเริ่มปิดประตู “หลับให้สบายนะ” “ปีเตอร์—” “พรุ่งนี้” ผมพูดเบา ๆ “เราจะคุยกันพรุ่งนี้” หากเธออยู่ที่นี่ตอนนี้ เธอจะตัดสินใจอย่างรีบร้อนและจบลงด้วยการเป็นของผมทันที ผมไม่ได้ต้องการความรีบร้อน แต่ต้องการการตัดสินใจที่มีสติ ประตูปิดลงเบา ๆ ผมยืนอยู่ในความมืดครู่หนึ่ง ฟังเสียงฝีเท้าของเธอที่ค่อย ๆ ห่างออกไปในโถงทางเดิน แผ่วเบาและระมัดระวัง เป็นเสียงของคนที่มาถึงหน้าผาแล้วตัดสินใจ—ในตอนนี้—ว่าจะไม่กระโดดลงไป แต่กลิ่นอายของเธอยังคงอบอวลและเสียงครางของเธอยังดังก้อง ผมกลับไปที่เตียง สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม เมดิสันขยับเข้ามาซุกตัวในอกผมทันที แขนของเธอพาดกลับมาบนหน้าอกผมราวกับไม่เคยปล่อยไปไหน จุดซ่อนเร้นของเธอเปียกชื้นแนบชิดกับต้นขาของผม ราวกับเธอแค่ฝันไป “เธอไปแล้วเหรอ” เมดิสันพึมพำ ยังไม่ตื่นเต็มตาแต่ก็ไม่หลับสนิทนัก เธอบดเบียดร่างเข้าหาผมอย่างแผ่วเบา “เธอได้ยินเหรอ?” “อืม” รอยยิ้มงัวเงียปรากฏบนริมฝีปาก “เธอจัดการได้ดีนี่ ไม่บีบบังคับ ปล่อยให้เธอเลือก ปล่อยให้เธอสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองในขณะที่คิดถึงเธอ” “เธอไม่โกรธเหรอ?” “เรื่องที่น้าของเธอต้องการเธอ? อยากจะควบหลานชายตัวเองน่ะเหรอ?” เธอหัวเราะเบา ๆ เสียงอู้อี้อยู่กับไหล่ของผม มือของเธอเลื่อนลงมาลูบไล้ผมผ่านกางเกงบ็อกเซอร์ “ที่รัก ถ้าเธอไม่ต้องการสิถึงจะน่าประหลาดใจ เธอออกจะเร่าร้อนจนปฏิเสธไม่ได้ มันน่าหงุดหงิดจะตาย ตอนนี้มีเซ็กซ์กับฉันให้ฉันหลับต่อได้แล้ว” ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ผมจะทำให้เธอหลับฝันดีเอง” “เธอจะกลับมาไหม?” “ใน

React

พูดคุย