บทที่ 1195 ถ้อยคำจากใจ (2) น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา แต่ในที่แห่งนี้มีผู้คนแข็งแกร่งอยู่มากมายเกินกว่าที่พวกเขาจะไม่ได้ยิน ทว่าไอน่ากลับทำราวกับว่าเธอไม่สนใจเรื่องนั้นเลย ปกติแล้วมักจะเป็นเลออนเนลที่คอยกางม่านพลังเสียงเพื่อทำให้ทั้งสองคนดูล่องหนจากคนรอบข้างเสมอ ไอน่าไม่รู้วิธีสื่อสารแบบเงียบๆ และเธอก็ไม่ได้ใส่ใจจะเรียนรู้ด้วย "ฉันรู้ว่าคำพูดพวกนี้อาจจะไม่มีความหมายอะไรมากนัก แต่ฉันก็ยังอยากจะพูดมันออกมา ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายคุณ ฉันมัวแต่กังวลกับการปกป้องตัวเองและสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อไม่ให้ต้องเจ็บปวดอีก จนสุดท้ายฉันกลับเป็นคนที่ผลักไสผู้ชายคนเดียวที่ฉันแคร์ให้ต้องตกอยู่ในอันตราย" "ไม่มีคำพูดไหนที่ฉันจะพูดเพื่อเปลี่ยนสิ่งที่ทำลงไปแล้วได้ แต่ฉันก็ยังอยากพูดสิ่งเหล่านี้ ไม่ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร สิ่งเดียวที่ฉันไม่อยากให้คุณคิดก็คือการที่ฉันไม่แคร์คุณ... อันที่จริง ฉันแคร์คุณมากเสียจนบางครั้งฉันก็ไม่รู้จะจัดการกับตัวเองยังไง มันเข้ามาควบคุมทุกวันเวลาของฉัน ยึดครองความคิดของฉันไปเกือบหมด แต่ฉันกลับไม่เคยบอกคุณจริงๆ เลยสักครั้ง..." ไอน่ากอดเลออนเนลแน่น ดวงตาของเธอหลับพริ้ม เธอจำได้ถึงช่วงเวลาทั้งหมดที่เลออนเนลคอยดูแลและแสดงความรักต่อเธอ เขาพยายามทุ่มเทมากแค่ไหนในการติดตามเธอมาตลอดระยะเวลาอันยาวนาน และเขายืนกรานที่จะทำให้แน่ใจว่าเธอจะมีความสุขอยู่เสมอ ไม่เคยมีสิ่งไหนที่เลออนเนลทำแล้วทำให้เธอเจ็บปวดโดยที่เขามีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า และถึงแม้กระทั่งสิ่งที่ทำให้เธอต้องแตกสลายไปบ้าง นั่นก็เป็นเพราะเขาตัดสินใจทำเพื่อประโยชน์ของเธอ ทั้งหมดก็เพราะเขาต้องการปกป้องเธอ แต่แล้วเธอล่ะ ได้ปกป้องเขาไปมากแค่ไหนกัน? ไอ่นึกถึงหลายต่อหลายครั้งที่ความห่วงใยของเลออนเนลที่มีต่อเธอนั้นชัดเจนและตรงไปตรงมา แต่เมื่อเธอลองมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง... ทำไมเธอถึงทำแบบเดียวกันไม่ได้? เธอให้อะไรเขาบ้าง? ร่างกายของเธอเหรอ? นั่นคือทั้งหมดที่เธอทำได้เพื่อแสดงความรักอย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นเธอกับผู้หญิงคนอื่นจะมีอะไรต่างกัน? แต่เมื่อไอ่น่าหวนนึกถึงความทรงจำ นึกถึงช่วงขึ้นๆ ลงๆ ของความสัมพันธ์ พวกเขา เธอก็ตระหนักได้ว่าไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรเลย... แต่เป็นเพราะเธอเอาแต่จดจ่อกับการปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก จนสิ่งที่เธอได้ทำไปนั้นมันอาจไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา "ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องการพูดความรู้สึกตัวเองเท่าไหร่... แต่ฉัน... ฉันอยากจะเป็นคนที่ดีกว่านี้ แม้ว่ามันจะน่าอายก็ตาม..." ไอ่น่าขบกรามแน่น นี่คือสิ่งต่างๆ ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะพูดกับเลออนเนล เป็นสิ่งที่เธอคิดว่าจะเก็บมันไว้จนวันตาย ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับความคิดที่จะต้องสูญเสียเลออนเนลไปตลอดกาล และตระหนักว่าบางทีเธออาจไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว เธอจึงตัดสินใจทำมันลงไป และไม่มีใครที่เธอจะพึ่งพาได้ดีไปกว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้อีกแล้ว เหตุผลที่เธอจู่โจมอย่างดุดันในช่วงแรก เหตุผลที่ทำให้มันดูเหมือนว่าเธอกำลังจะลงมืออย่างเต็มกำลัง ก็เพราะนั่นเป็นวิธีเดียวที่เธอจะทำให้มั่นใจได้ว่าเลออนเนลจะไม่หลบหลีกไปไหน ฟังดูงี่เง่ามากถ้าพูดแบบนั้น ในเมื่อเธอกำลังโจมตีเขา แล้วทำไมเขาจะไม่หลบ? แต่ไอ่น่ารู้จักเลออนเนลดีมาก เธอรู้จักเขาดีจนมั่นใจว่าเขาจะสามารถอ่านวิถีการโจมตีของเธอออก แม้ในขณะที่คนอื่นทำไม่ได้ก็ตาม ไอ่น่าเข้าใจดีว่าตอนนี้ในหัวของเลออนเนลกำลังคิดอะไรอยู่ เขาคงไม่อยากข้องเกี่ยวอะไรกับเธอแล้ว ถ้าเธอพยายามกอดเขาแบบปกติ มันคงไม่มีทางได้ผล เธอต้องทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว... มันช่างย้อนแย้งนัก แต่ทว่ามีเพียงการสนับสนุนจากเขาเท่านั้นที่ทำให้เธอพูดคำเหล่านี้ออกมาได้ เพราะถ้าไม่มีเขา... เธอก็รู้สึกหลงทางและเดียวดายเหลือเกิน "...ฉัน... ฉันชอบคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน... คุณมักจะมีรอยยิ้มที่สดใสและดูเหมือนทุกคนจะเข้าหาคุณ... ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เพราะ... เพราะสถานะของคุณต่ำกว่าพวกเขามาก เด็กพวกขุนนางเหล่านั้นชอบทำตัวถือดีมองข้ามทุกอย่าง แต่คุณดูเหมือนจะสามารถก้าวผ่านกำแพงเหล่านั้นได้เสมอ" "ตอนที่คุณสารภาพรักกับฉันในอีกไม่กี่วันต่อมา ฉันก็รู้สึกท่วมท้นในทันที ความอายไม่ใช่ความรู้สึกที่ฉันคิดว่าเคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตจนกระทั่งถึงตอนนั้น แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง การที่ได้สบตากับคุณเป็นครั้งแรกมันทำให้บางอย่างในตัวฉันเข้าที่เข้าทาง และดูเหมือนว่าในที่สุดฉันก็สัมผัสได้ถึงช่วงอารมณ์ปกติที่คนคนหนึ่งควรจะมี..." เมื่อไอ่น่าเริ่มพูด เธอดูยังคงลังเลและเชื่องช้า แต่เมื่อเธอพูดไปเรื่อยๆ ถ้อยคำของเธอก็ลื่นไหลและรวดเร็วขึ้น มันกลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นเมื่อเธอพูดต่อ ราวกับว่าตอนนี้มีแค่เธอกับเลออนเนลอยู่ตรงนั้นจริงๆ "...ฉันอยากจะตอบตกลงจริงๆ มันเป็นสัญชาตญาณแรกของฉัน ฉันไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลยและคำนั้นมันอยู่ที่ปลายลิ้นของฉันแล้ว แต่ร่างกายของฉันกลับหยุดชะงักและฉันก็ลืมวิธีคิดไปชั่วขณะ ฉันอายเกินกว่าจะตอบอะไรออกไปได้ ก็เลยเลือกที่จะวิ่งหนีแทน และหลังจากที่วิ่งหนีไปครั้งแรก ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะพูดคำที่ฉันอยากพูดมาตั้งแต่ต้น..." "ฉันเริ่มหาข้ออ้างและจดจ่ออยู่กับเป้าหมายเดียวที่ฉันมีมาตั้งแต่ต้น การแก้แค้นให้แม่สำคัญเกินกว่าจะไปคำนึงถึงเรื่องอื่น หรืออย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ฉันหลอกตัวเองเอาไว้ และบางทีมันก็อาจจะเป็นความจริงส่วนหนึ่ง แต่หลังจากที่ได้เห็นพรสวรรค์ของคุณ มันก็กลายเป็นแค่ข้ออ้างที่ฉันบอกตัวเองเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับมัน..." "แทนที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกตัวเอง ฉันกลับซ่อนมันเอาไว้ แล้วพวกมันก็เริ่มผุดขึ้นมาในทางที่เลวร้ายที่สุด บางครั้งมันก็ดูไม่เป็นไร แต่บางครั้งมันก็อันตรายมาก ฉันเกือบจะถึงจุดที่ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ตราบใดที่ฉันยังสามารถสนองความต้องการเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ที่ไม่มีใครรู้ได้..." "และ... ทั้งหมดมันเริ่มต้นที่ผมของฉัน"