บทที่ 2724 ความอิ่มตัว ความคิดของลีโอเนลจดจ่ออยู่กับการดูดซับไมน์คอร์ ทุกเม็ดที่เขากลืนกินลงไปดูเหมือนจะไม่เพียงพอ การดูดซับของเขาพุ่งทะลุหลักล้านอย่างรวดเร็วและกำลังมุ่งหน้าสู่หลักสิบล้านในเวลาไม่นาน เขาละทิ้งขีดจำกัดเดิมของตัวเองไปไกลจนพลังของเขากลายเป็นเครื่องยนต์ในตัวมันเอง มันสั่นสะท้านด้วยอำนาจและพลังงานมหาศาลจนอากาศรอบตัวเขาสั่นไหว ลีโอเนลตระหนักว่าก่อนหน้านี้เขาละเลยสิ่งนี้ไปมาก เขาหมกมุ่นอยู่กับการพัฒนาไดเมนชันของตนเองจนลืมไปว่านั่นไม่ใช่หนทางเดียวที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ไม่สิ... ไม่ใช่ว่าเขาลืม ความจริงแล้วคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะลืมเรื่องส่วนใหญ่ได้ ปัญหาหลักคือเขามีเวลาในแต่ละวันจำกัด และทุกสิ่งที่เขาต้องทำมันทั้งสูบพลังงานและกินเวลาชีวิตไปจนหมดสิ้น เขาหันไปให้ความสำคัญกับเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับภรรยาแทน และเขาไม่ต้องการใช้เวลาทั้งหมดบนโลกไปกับการพัฒนาตนเองเพียงอย่างเดียว ดังนั้น ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเขามีช่องทางในการพัฒนาเมทัลบอดี้อยู่ตรงหน้า แต่การมานั่งกลืนกินไมน์คอร์นับล้าน โดยเฉพาะในตอนที่มันไม่ได้ช่วยให้เขาทำลายศัตรูที่เขาต้องการจะกำจัดจริงๆ ให้สิ้นซากได้นั้น เขากลับรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่สามารถผลัดวันประกันพรุ่งออกไปก่อนได้ แต่ในตอนนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอันมหาศาล มันก็เหมือนกับมีท้องฟ้าผืนใหม่เปิดออกตรงหน้า จากเดิมที่เคยเกิน 700,000 เม็ด เขาทะลุผ่านหนึ่งล้าน สองล้าน แล้วสี่ล้าน เขาแทบจะไม่เห็นขีดจำกัดของตัวเองเลยจนกระทั่งก้าวข้ามผ่าน 6,000,000 เม็ดไปแล้ว และแม้กระทั่งตอนนั้นเขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะชะลอตัวลงจนกระทั่งทะลุหลักแปดล้าน ปัญหาคือถึงแม้เขาจะสามารถแยกประสาทสัมผัสได้ แต่ร่างกายของเขาก็มีขีดจำกัดในการดูดซับพลังงานพร้อมกัน ในส่วนของผิวหนังนั้นทำได้ง่ายเพราะเป็นส่วนภายนอก แต่หากเขาต้องการมุ่งเน้นไปที่เซลล์แต่ละเซลล์ภายในร่างกาย เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้วิธีที่ซับซ้อนกว่านี้... จนกระทั่งบางอย่างคลิกขึ้นมาในใจ หลังจากดูดซับไมน์คอร์ไปมากมาย ลีโอเนลรู้สึกราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป เขาเปิดรับความรู้สึกใหม่นั้นและสัมผัสได้ว่าเดสทรัคชันเวิลด์ของเขาแผ่ขยายซ้อนทับอยู่บนโลกที่รายล้อมรอบตัวเขา ในชั่วพริบตานั้น ไมน์คอร์รอบตัวเขาก็แตกสลายราวกับแก้วที่ถูกบดขยี้อยู่ภายใต้แรงกดดัน ปฏิกิริยาแรกของลีโอเนลคือความตื่นตระหนก เขาตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ แต่เดสทรัคชันเวิลด์ของเขาไม่ใช่ว่า... ทำลายหรอกหรือ? เขาคิดอะไรอยู่กันแน่? แล้วความรู้สึกนั้นมาจากไหน? แต่ทันทีที่ความคิดตื่นตระหนกเหล่านั้นปรากฏขึ้น เขาก็รีบปัดมันทิ้งไปด้วยความคิดอีกหลายอย่างที่ตามมาติดๆ เมื่อเขาตระหนักถึงบางสิ่งได้ในชั่วพริบตา ประการแรก เมื่อครู่เขาสอบสนองไปตามสัญชาตญาณ ราวกับว่าเขารู้วิธีที่ดีที่สุดในการทำบางสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ต่อตนเอง แต่นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ความรู้สึกที่ควรจะเกิดขึ้นมาตามธรรมชาติ นั่นหมายความว่ามันเป็นปรากฏการณ์ใหม่ และในแง่หนึ่ง มันเกี่ยวข้องกับสถานะใหม่ของเขาในฐานะกวาซีเวิลด์สปิริต อนาสตาเซียไม่เคยต้องเรียนรู้วิธีการใช้กาลเวลาและมิติ เพราะมันเป็นสิ่งที่มาพร้อมกับเธอโดยธรรมชาติ มีเหตุผลว่าทำไมเซกเมนเต็ดคิวบ์ถึงสามารถกักเก็บสมบัติที่เปลี่ยนแปลงกาลเวลาไว้ได้มากมาย และในทำนองเดียวกัน เมื่อครู่เขาก็สัมผัสได้โดยธรรมชาติว่าเขาสามารถทำบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเดสทรัคชันเวิลด์ของเขาได้ ไม่ว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร มันไม่ควรจะนำพาเขาไปในทางที่ผิด และนั่นช่วยให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้ สิ่งที่สองที่เขานึกขึ้นได้คือความเข้าใจในเรื่องการทำลายและการสร้างของตัวเขาเองตั้งแต่แรก สการ์เล็ตสตาร์ฟอร์ซนั้นอยู่ในจุดที่สุดโต่งของการสร้างจนมันสำแดงออกมาสู่โลกในฐานะการทำลาย... แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่ตรงกันข้ามก็สามารถเป็นไปได้เช่นกันหรอกหรือ? ในตอนนี้ มันอาจจะถูกเรียกว่าเดสทรัคชันเวิลด์ แต่ในแง่หนึ่งเขากำลังสร้างมันขึ้นมาไม่ใช่หรือ? และในสถานการณ์นี้ ถึงแม้ว่าเขาจะ "ทำลาย" ไมน์คอร์เหล่านั้นไปแล้ว แต่มันไม่ได้ยังคงมีชีวิตอยู่ในรูปแบบอื่นที่พร้อมจะถือกำเนิดใหม่ในฐานะส่วนหนึ่งของเขาหรอกหรือ? มีเหตุผลที่ว่าทำไมหลังจากไฟป่าลุกลาม ผืนป่ามักจะเติบโตกลับมาอย่างสดใสกว่าเดิม หากจากการสร้างคุณสามารถรับมาจนเกินพอจนจบลงด้วยการทำลาย แล้วเหตุใดคุณถึงทำสิ่งเดียวกันจากทิศทางตรงกันข้ามไม่ได้? วินาทีที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ ทุกอย่างก็กระจ่างชัดสำหรับลีโอเนล ประโยชน์ของการปรับสภาพเซลล์แต่ละเซลล์ของเขาไม่เพียงแต่เปิดทางให้เขาใช้ฟอร์ซผ่านทุกเซลล์เหล่านั้นเท่านั้น แต่มันยังหมายความว่าเขาสามารถดูดซับฟอร์ซจากพวกมันทั้งหมดได้เช่นกัน ในขณะที่เป็นความจริงที่ [ไฟนอลเดสทรัคชัน] เป็นวิธีเสริมความแข็งแกร่งและพัฒนาไดเมนชัน... แต่ใครล่ะจะบอกว่ารากฐานที่มันวางไว้จะไม่ช่วยให้เขาพัฒนาเมทัลบอดี้ได้ด้วย? หลังจากความคิดนี้ วิธีการของลีโอเนลก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แก่นแท้ของไมน์คอร์รอบตัวเขาแตกออกเป็นกระแสเล็กๆ นับไม่ถ้วน ปรับสภาพเซลล์แต่ละเซลล์ของเขาแยกจากกันและก่อร่างสร้างเมทัลบอดี้ที่ครอบคลุมในระดับที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่ทำให้ลีโอเนลประหลาดใจคือเขาไม่จำเป็นต้องใช้ไมน์คอร์เพิ่มขึ้นในการทำเช่นนี้ ในความเป็นจริง เขาใช้มันน้อยลงเสียด้วยซ้ำ ในขณะที่เขาทำเช่นนั้น กระแสอื่นๆ ของแก่นแท้ไมน์คอร์ที่เคยสูญเปล่าก็ถูกดึงออกมาและนำไปใช้ปรับสภาพเซลล์ของเขาจนร่างกายของลีโอเนลเกือบจะเปล่งประกาย ประกายแสงสีทองและสีทองเข้มเต้นระบำอยู่ทั่วร่าง แสงนั้นเลื่อนไหลไปบนผิวสีแทนราวกับว่าเขากลายเป็นประติมากรรมแก้วที่ตั้งอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยแสงสว่างจ้า ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด และเขาก็ได้ตระหนักว่าพ่อของเขาเป็นคนตระกูลโมราเลสอย่างแท้จริง เวลาสโกดูเหมือนจะแยกตัวออกจากเส้นทางปกติของสายเลือดตนเอง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้ดึงเอาความสามารถจากสายเลือดมาใช้ในทางใดทางหนึ่ง เมื่อเขาสร้าง [ไฟนอลเดสทรัคชัน] เขาต้องคำนึงถึงความเข้ากันได้กับวิธีการที่ลีโอเนลกำลังฝึกฝนอยู่แล้วอย่างแน่นอน และในสถานการณ์เช่นนั้น พวกมันจะส่งเสริมซึ่งกันและกันได้อย่างไรถ้าไม่ใช่การทำงานสอดประสานกัน เมทัลบอดี้ของลีโอเนลเริ่มสร้างสมดุลกับเดสทรัคชันเวิลด์ มั่นคงและหยั่งรากลึกมากยิ่งขึ้น ในที่สุด เมทัลบอดี้ระดับโฟร์ทไดเมนชันของเขาก็มาถึงจุดที่อิ่มตัวอย่างสมบูรณ์