บทที่ 3216 ช่วยฉันด้วย เลออนเนลปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความโกลาหล อีเลนและลูกสะใภ้ของนางกำลังวุ่นวายกันไปหมด พยายามทำทุกวิถีทางที่ทำได้ แต่ดูเหมือนว่าไอน่าจะมาถึงขีดจำกัดของเธอแล้ว ตัวของเลออนเนลเองก็อยู่ในสภาพดูไม่ได้ ร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่อย่างน้อยลำตัวของเขาก็ไม่ได้ขาดเป็นสองท่อนอีกต่อไป และเขาก็ได้แขนกลับคืนมาแล้ว หนึ่งในประโยชน์มากมายของกายาสภาวะหอกและธนู (Spear and Bow Body) คือเขาสามารถดูดซับพลังอาวุธเพื่อรักษาตัวเองได้ และเมื่อครู่นี้เขาก็ได้ดูดซับพลังระดับสูงเข้าไปมหาศาล และนั่นคือก่อนที่เขาจะปลดการระงับมิติของตัวเองเสียอีก ดังนั้นการรักษาตัวจึงง่ายกว่าปกติมาก อย่างไรก็ตาม แม้จะดูสกปรกและอาบไปด้วยเลือด แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดเขาจากการก้าวเข้าไปข้างหน้าและประคองศีรษะของภรรยาไว้อย่างทะนุถนอม ศีรษะของเธอตกลงไปในอ่างไม้ที่เต็มไปด้วยเลือด ดูราวกับว่าเธอหมดสติไปโดยสมบูรณ์ ใครก็ตามที่เห็นภาพนี้คงคิดว่าเธอตายไปแล้ว และเมื่อพิจารณาจากน้ำตาของเหล่าผู้หญิงรอบข้างที่ไม่มีใครพยายามห้ามเขา พวกเธอก็คงคิดว่าเธอสิ้นใจไปแล้วเช่นกัน เลออนเนลเมินเฉยต่อเสียงร้องไห้เหล่านั้น พยายามผ่อนคลายกรามที่ขบแน่นแต่ก็ไม่เป็นผล นี่คือความโกรธเกรี้ยวที่เขาดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้เลย... แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เขาจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของไอน่า ประกายเล็กน้อยของพลังแห่งความฝัน (Dream Force) ปลุกจิตสำนึกของเธอให้ตื่นขึ้น ภรรยาของเขาเข้มแข็ง เขารู้ดี เธอพยายามยื้อไว้สุดกำลัง และจิตสำนึกของเธอยังคงตื่นอยู่อย่างเลือนราง เขาสัมผัสได้แม้กระทั่งกล้ามเนื้ออุ้งเชิงกรานของเธอที่กำลังหดตัว แม้จะอ่อนแรงอย่างมาก เพียงเพื่อให้ลูกของพวกเขามีโอกาสรอดชีวิตแม้เพียงน้อยนิดโดยไม่ต้องพึ่งพาเธอ ไอน่าเงยหน้าขึ้นพบกับสามีที่อาบไปด้วยเลือดซึ่งยืนอยู่เหนือเธอ เมื่อเห็นเลือดที่แห้งกรังอยู่บนคางของเขา เธอเอื้อมมือที่อ่อนแรงขึ้นไปสัมผัสมัน ผ่านสัมผัสที่แผ่วเบานั้น เธอราวกับสามารถมองเห็นทุกสิ่งที่เลออนเนลต้องเผชิญ... ว่าเขายอมกลายเป็นปีศาจเพื่อเห็นแก่เธอและลูกของพวกเขา เธอโน้มตัวไปข้างหน้า แนบหน้าผากเข้ากับศีรษะของเลออนเนลในขณะที่รู้สึกว่าเรี่ยวแรงค่อยๆ หวนคืนสู่ร่างกาย "ฉันรักคุณ..." ทั้งคู่พูดขึ้นพร้อมกัน คำพูดของพวกเขาหลอมรวมกันเป็นท่วงทำนองที่ผสมผสานระหว่างน้ำเสียงของหญิงและชาย ซึ่งไม่รู้ทำไมถึงฟังดูราวกับเป็นเสียงเดียวกัน แสงในดวงตาของไอน่าสว่างไสวขึ้นเมื่อเรี่ยวแรงหวนคืนมาในที่สุด เธอสัมผัสได้ว่าเลออนเนลได้เขียนกฎของโซนทับไปแล้ว ทำให้มันไม่สามารถระงับพลังของเธอได้อีกต่อไป และในเมื่อเธอได้รับความสามารถทั้งหมดกลับคืนมาแล้ว... ยังมีปัญหาอะไรอีกหรือ? ไอน่าเอนตัวพิงสามีและเริ่มเบ่งอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้จดจ่ออยู่แค่การพยายามให้ลูกออกมาและให้รอดชีวิตเท่านั้น เธอยังมีสมาธิมากพอที่จะช่วยทำให้ประสบการณ์นี้ราบรื่นและสบายขึ้นสำหรับเด็กๆ ด้วย เธอทุ่มเทหัวใจและจิตวิญญาณลงไปในกระบวนการนั้นราวกับว่ากำลังโอบกอดลูกของเธออยู่แล้ว "รับเขาให้ฉันที" ไอน่ากล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ "เขา?" เลออนเนลดูเหมือนจะกลายเป็นคนโง่ไปชั่วขณะ เพราะเขามัวแต่หลงใหลในคำพูดของไอน่าจนลืมงานที่เธอสั่ง เมื่อนึกขึ้นได้ เขาก็รีบคลานไปยังอีกฝั่งของอ่างเลือด เขาดูเก้งก้างเหมือนคนโง่ไม่มีผิด ไอน่าปล่อยเสียงหัวเราะที่งดงามในขณะที่น้ำตาไหลรินออกมา มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าหรือความเจ็บปวด... แต่เป็นความสุขที่บริสุทธิ์และไม่มีสิ่งใดมาปิดกั้น เธอไม่เคยมีวันที่สุขใจที่สุดในชีวิตเช่นนี้มาก่อน เลออนเนลเอื้อมมือลงไปและนำลูกของพวกเขาขึ้นมาจากอ่างเลือด เสียงร้องไห้ก้องกังวานไปทั่วอากาศ และมันมาพร้อมกับพลังที่สั่นสะเทือนไปทั้งโซน หากรากฐานของโซนเคยสั่นคลอนมาก่อน ครั้งนี้มันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก เลออนเนลไม่มีโอกาสแม้แต่จะตรวจสอบว่ามีสายสะดือหรือรกที่ต้องจัดการหรือไม่ เพราะทารกของพวกเขาเริ่มเปล่งแสงออกมา ราวกับว่าเขากำลังอุ้มระเบิดนิวเคลียร์ไว้มากกว่าลูกชายของตัวเอง ลูกชายของเขา เป็นคำที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของเขา มากเสียจนเขามองดูห่อแสงนี้ด้วยความรู้สึกงุนงง เขาเองยังไม่เห็นหน้าลูกด้วยซ้ำ แต่กลับรู้สึกถึงความภาคภูมิใจที่เอ่อล้นมาพร้อมกับภาระที่หนักอึ้งบนบ่า เสาแห่งแสงทำลายหลังคาบ้านหลังเล็กจนพังทลาย และเลออนเนลต้องทำลายเศษซากที่เหลือทิ้งอย่างไม่ใส่ใจนัก เพื่อไม่ให้อีเลนและคนอื่นๆ ที่ยังคงอยู่ในอาการช็อกต้องมาบาดเจ็บหรือเสียชีวิตโดยไม่จำเป็น นี่คือความรู้สึกของการเป็นพ่อคนอย่างนั้นหรือ? ไม่หรอก... เขารู้สึกถึงมันไปก่อนหน้านี้แล้ว ภาระที่อยู่บนบ่านั้น มันจะไม่มีวันหายไปไหน แต่สำหรับเด็กน้อยในอ้อมแขนนี้ เขาขอสาบานด้วยทั้งหมดที่มีว่าเขาจะแบกรับภาระนั้นไว้ ไม่สิ เขาจะแบกมันเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า หรือร้อยเท่าเลยก็ได้หากจำเป็น จะไม่มีใครทำให้ลูกชายของเขาต้องเจ็บปวด... นอกจากตัวเขาเอง แน่นอนว่าต้องเป็นแบบนั้น เลออนเนลฉีกยิ้มโง่ๆ ออกมา น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาในขณะที่เขายังทำตัวไม่ถูก และนั่นคือตอนที่ภรรยาของเขาทิ้งระเบิดลูกที่สองใส่เขา "รับเขาอีกคนด้วย" เธอกล่าวแผ่วเบา เลออนเนลเงยหน้าขึ้นจากห่อแสงในอ้อมแขนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขารับลูกชายมา แสงนั้นสว่างจ้ามากเสียจนคนส่วนใหญ่คงตาพร่าไปแล้ว แต่ดวงตาของเขากลับดูเหมือนจะมองทะลุผ่านมันไปเห็นสายตาที่ขบขันและเต็มไปด้วยความรักที่ภรรยามองมายังเขา "ฉันตัดสินใจไม่ได้น่ะค่ะ..." เธอกล่าวด้วยเสียงน่ารักที่ทำให้เลออนเนลอยากจะขอเธอแต่งงานใหม่อีกครั้ง หรือไม่ก็... บางทีพวกเขาควรเริ่มทำลูกคนที่สามกันเลยดีไหมนะ เลออนเนลหลุดจากภวังค์แล้วรีบพุ่งเข้าไปช้อนตัวเด็กน้อยห่อที่สองขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เขากอดไว้ข้างละคน รู้สึกราวกับหัวใจกำลังจะระเบิดออกมา