บทที่ 3218 พ่อของพวกเขา ลีโอเนลพูดไม่ออกจริงๆ กับสิ่งที่เขาสัมผัสได้ ยิ่งเขาทำความเข้าใจมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตกตะลึงมากขึ้นเท่านั้น เขากับภรรยาต่างก็เป็นอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ใครเคยเห็นมา แม้แต่ตอนที่พวกเขามายังแดนเทพ ทุกอย่างก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก พวกเขาอยู่เหนือระดับของคนทั่วไปเพียงลำพัง แต่ในตอนนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกๆ ของตัวเอง กลับรู้สึกว่าความคิดเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องตลกไปเสียสนิท ถึงอย่างนั้น สิ่งเดียวที่ทำให้ลีโอเนลมีความสุขคือความจริงที่ว่า ลูกๆ ของเขาจะไม่ต้องถูกถ่วงรั้งด้วยสายเลือดแห่งดรีมอาซูร่าที่เคยไหลเวียนอยู่ในกายของเขาอีกต่อไป ปีศาจสาวตนนั้นได้พรากมันไปจากเขาและสังหารเขาในกระบวนการนั้น ก่อนจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่ของเขาไม่อยู่ที่นี่แล้ว แต่ท้ายที่สุด อย่างน้อยในวินาทีนี้ นางก็ได้ทำสิ่งที่นับเป็นคุณต่อเขา ลูกๆ ของเขาจะไม่มีวันต้องเห็นกิโยตินเช่นนั้นแขวนอยู่เหนือหัวของพวกเขา และเขาคงจะมีความสุขไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว แม้ในขณะที่เขากำลังตกตะลึงกับลูกน้อย เขาก็ยังคงฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู เขาไม่รู้เลยว่าลูกๆ จะใช้ประโยชน์จากจุดกำเนิดพลังอาวุธ (Weapon Force Innate Nodes) จำนวนมากมายมหาศาลนั้นอย่างไร แต่พวกเขาจะหาทางออกได้เอง เขามีความเชื่อมั่นในตัวพวกเขาเช่นนั้น ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็คือลูกของเขานี่นา ความคาดหวังในใจของลีโอเนลพุ่งสูงขึ้นเมื่อแสงเริ่มจางหายไป แรงกดดันโดยรอบสงบลง และแม้เขาจะมั่นใจว่าลูกๆ ของเขาน่าจะมีพรสวรรค์ที่น่าตกใจอื่นๆ ที่เขายังไม่ได้ตรวจสอบ แต่เขาก็ไม่สนใจที่จะใส่ใจมันในตอนนี้ ลูกๆ ของเขาอาจเป็นคนที่มีพรสวรรค์แย่ที่สุดในโลก และเขาก็ไม่สนหรอก สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้คือการได้เห็นใบหน้าเล็กๆ ของพวกเขา ไอน่าขี้โกงชะมัด เธอต้องเห็นหน้าพวกเขามาก่อนแล้วแน่ๆ เธอเฝ้าสังเกตการเติบโตของพวกเขามาตลอด และเธอยังปิดบังเรื่องที่เธอกำลังตั้งครรภ์แฝดไว้จากเขาอีก เขาต้องสั่งสอนเธอเสียหน่อยแล้วในภายหลัง แต่ตอนนี้ ถึงตาของเขาที่จะได้เห็นพวกเขาบ้างแล้ว และในที่สุด เขาก็ได้เห็น แสงสุดท้ายจางหายไป หยาดน้ำตาเริ่มร่วงหล่นจากดวงตาของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกั้นมันเอาไว้ แต่เขาก็ตระหนักได้ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่ามันเปล่าประโยชน์ ห่อแห่งความสุขตัวน้อยยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด แต่เขาก็ยังมองเห็นเค้าโครงของพวกเขาได้ชัดเจน พวกเขาดูเหมือนทารกที่มีอายุได้หนึ่งเดือนแล้ว ดวงตาสีทองคู่โตจ้องมองมาที่เขาอย่างอยากรู้อยากเห็น และมีเส้นผมสีม่วงจางๆ ที่ดูเหมือนกึ่งตัวตนกึ่งหนึ่งก่อตัวขึ้นจากพลังที่เต้นระบำอยู่ ทั้งคู่มีจมูกรั้นๆ และริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มที่สั่นไหวด้วยความสงสัย ลูกชายของเขายื่นแขนป้อมๆ เล็กๆ มาหาเขา ลีโอเนลอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหา แต่เจ้าตัวเล็กกลับคว้าเข้าที่ริมฝีปากล่างของเขาแล้วดึงอย่างสุดแรง ลีโอเนลหัวเราะทั้งน้ำตาในขณะที่ลูกสาวของเขาใช้เท้าถีบลูกชายราวกับพยายามจะให้เขาหยุด ทั้งสองนัวเนียกันอยู่ในอ้อมแขนของเขา ความมีชีวิตชีวาของพวกเขาทำให้หัวใจของลีโอเนลรู้สึกเต็มตื้น ลีโอเนลก้าวเข้าไปในอ่างไม้ที่เปรอะเปื้อนเลือดพร้อมกับไอน่า ก่อนจะค่อยๆ วางเด็กๆ ลงระหว่างพวกเขา ทั้งสองกอดกันเงียบๆ โดยไม่สนใจความวุ่นวายของโลกภายนอก ขณะที่มองดูชีวิตที่พวกเขาสร้างขึ้นมาด้วยกัน ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่มีความสุขไปกว่านี้ในชีวิตของพวกเขาอีกแล้ว "คุณตัดสินใจชื่อของพวกเขาหรือยัง?" ลีโอเนลถามเบาๆ ไอน่ายิ้ม ดวงตาสีทองของเธอเป็นประกายด้วยแสงอันงดงามที่มาจากความเป็นแม่เท่านั้น "ลีโอ และ เลอา" ลีโอเนลรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ทันทีที่ได้ยินชื่อของพวกเขา เขาก็รู้สึกใกล้ชิดกับลูกๆ มากยิ่งขึ้นไปอีก ทั้งคู่ขยับกายอยู่ตรงนั้น ต่างก็อาบไปด้วยเลือดด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่กลับดูเหมือนไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ลูกๆ ของพวกเขาเล่นน้ำกระเซ็นไปมา ใช้เวลาครึ่งหนึ่งไปกับการต่อสู้เพื่อความเป็นใหญ่ และอีกครึ่งหนึ่งพยายามออดอ้อนขอความรักจากพ่อแม่ มันเป็นภาพที่ควรจะน่าขนลุก เป็นภาพที่ควรจะปรากฏอยู่เพียงในสนามรบที่นองไปด้วยเลือดและคมดาบเท่านั้น หยดเลือดที่กระเซ็นไปทั่วเพียงพอที่จะทำให้คนอื่นเกือบทุกคนรู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน ทว่าครอบครัวสี่คนนี้กลับรู้สึกสงบ ราวกับว่านี่คือสภาวะที่เป็นธรรมชาติของพวกเขา ราวกับว่าไม่มีสิ่งอื่นใดให้ต้องพิจารณานอกจากวินาทีนี้ที่อยู่ตรงหน้า ลีโอเนลไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาใช้เวลานานเหลือเกินกว่าจะตัดสินใจมีลูก ความสุขเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถบรรยายออกมาได้ในไม่กี่คำ และต่อให้เขามีเวลาทั้งชีวิต เขาก็ทำไม่ได้ ในขณะเดียวกัน เขารู้สึกถึงพลังที่เอ่อล้นขึ้นมาในร่างกาย ซึ่งบดบังทุกสิ่งที่เขาเคยสัมผัสมาก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น เขารู้สึกว่าแม้จะมีคนขอให้เขาตัดดาวเหนือออกเป็นสองส่วน เขาก็ทำได้ อาจไม่มีช่วงเวลาใดที่จะดีไปกว่าช่วงเวลานี้สำหรับเขาอีกแล้ว ลูกชายและลูกสาวของเขายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาแข็งแรง พวกเขาสดใสและเปี่ยมไปด้วยชีวิต พวกเขาคือห่อแห่งความสุขที่กำลังทะยานขึ้นสูง ซึ่งไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโลกใบนี้ และจะไม่ต้องรับรู้ตราบเท่าที่เขายังสามารถมอบอิสระนั้นให้พวกเขาได้ ไม่สิ... เขาจะมอบอิสระนั้นให้พวกเขาเอง บางทีอาจจะมีวันที่เขาต้องฝึกฝนพวกเขาอย่างหนัก วันที่เขาจะผลักดันพวกเขาให้ถึงขีดสุดเพื่อให้พวกเขาได้เป็นตัวของตัวเองในเวอร์ชันที่ดีที่สุด วันที่เขาจะสอนพวกเขาถึงคุณค่าของความเคารพและความมุ่งมั่น แต่วันนี้ไม่ใช่วันนั้น และวันพรุ่งนี้ก็เช่นกัน ศึกที่กำลังจะมาถึงนี้ เขาจะเป็นคนเคลียร์ความท้าทายให้พวกเขาเอง ศัตรูผู้นี้จะเป็นภาระที่เขาต้องจัดการด้วยตัวเอง เขาไม่สนหรอกว่าลูกชายและลูกสาวของเขาจะมีพรสวรรค์แค่ไหน... นี่ไม่ใช่ภาระที่พวกเขาต้องแบกรับ มันจะเป็นภาระของเขาในฐานะผู้สนับสนุน เป็นสมอเรือให้กับพวกเขา... ในฐานะพ่อของพวกเขา เมื่อมองดูลูกๆ ของเขา รอยยิ้มกว้างของลีโอเนลก็จางลงกลายเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจ ซึ่งออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ