บทที่ 133: คำขอของคนเขลา หลังจากเดวิสออกจากโรงเตี๊ยม เขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังพระราชวังไบรท์สตาร์ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากพระราชวังหลวงของจักรพรรดิ เดวิสรู้ตำแหน่งที่ตั้งของพระราชวังหลวงอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่มีปัญหาในการค้นหาพระราชวังไบรท์สตาร์ เมื่อมาถึงหน้าพระราชวัง เขาพบว่าที่นี่มีการรักษาความปลอดภัยและค่ายกลที่แน่นหนามาก เขาครุ่นคิดว่าควรจะแอบเข้าไปข้างในหรือจะเดินเข้าไปอย่างเปิดเผยดี 'อืม... เชอร์ลีย์ส่งจดหมายมาหาฉันอย่างลับๆ... นั่นหมายความว่าฉันต้องเข้าไปอย่างลับๆ งั้นเหรอ? เดี๋ยวก่อน! แล้วถ้าเธอกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ล่ะ? นั่นแปลว่าฉันต้องเดินเข้าไปแบบเปิดเผยหรือเปล่า? อ่า! ช่างหัวมันเถอะ! ต่อให้ฉันถูกใส่ร้าย ฉันก็ยังมีจดหมายของเธออยู่ อีกอย่าง ต่อให้พวกเขาพยายามฆ่าฉัน พวกเขาก็ทำไม่ได้ มีอะไรต้องกลัวถ้าถูกจับได้? ไม่มีเลย!' เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะลอบเข้าไป เดวิสก็อาศัยความรู้เรื่องค่ายกลที่มีเพียงหางอึ่งบวกกับวิชาพรางตัวของเขา ลัดเลาะผ่านค่ายกลเหล่านั้นเข้าไป ในตอนที่เขาเห็นเชอร์ลีย์ เธอผู้นั้นกำลังพูดคุยอยู่กับร่างที่งดงามในชุดคลุมสีแดงรัดรูป เดวิสมองไปที่เธอแล้วคิดว่า 'บางทีฉันควรจะรออีกสักพักจนกว่าเธอจะออกไป ท้ายที่สุดแล้วเชอร์ลีย์ก็อยากจะคุยกันแบบลับๆ...' ความคิดของเขาขาดช่วงไปเมื่อเขาสังเกตเห็นเงาร่างที่ดูน่ากลัวกำลังซ่อนตัวอยู่ข้างเตียง 'ให้ตายเถอะ! ฉันว่าแล้วเชียว! เธอกำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรบางอย่างอยู่!' เขาอุทานในใจและมองเชอร์ลีย์ด้วยสีหน้าผิดหวัง 'ไปกันเถอะ...' ในตอนที่เขากำลังคิดจะจากไปพร้อมกับความรู้สึกหดหู่ในใจ เขาก็ได้ยินหญิงสาวที่ไม่คุ้นหน้าตะโกนออกมาด้วยความโกรธ 'หืม?' เขาเฝ้ามองเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินไป และความสนใจของเขาก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที ทันใดนั้น เขาก็เห็นเชอร์ลีย์ทรุดตัวลงและเกาะโต๊ะเอาไว้ ปากของเขาอ้าค้างเป็นรูปตัว 'โอ' ขณะจ้องมองละครที่พวกเธอแสดง 'คนเราสามารถทำได้ถึงขนาดนี้เพื่อใส่ร้ายใครสักคนเลยงั้นเหรอ? ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนขี้เล่น แต่ไม่คิดว่าจะบิดเบี้ยวขนาดนี้...' การคาดเดาของเขาไม่ใช่เรื่องผิด เพราะเขาสันนิษฐานไปแล้วว่าเธอกำลังวางแผนใส่ร้ายเขา เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มรู้สึกว่านี่มันแปลก และรู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูสมจริงขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อชายที่ชื่อการ์ทเผยแผนการชั่วร้ายออกมา เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริง ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงกังขาเล็กน้อยกับเหตุการณ์อันน่าเศร้านี้ และเมื่อการ์ทขึ้นไปบนเตียง แววตาของเดวิสก็เย็นเยียบลง เพราะเขาไม่อาจทนดูฉากนี้ต่อไปได้อีกแล้ว 'ช่างมันสิ! ถ้ามันเป็นแผนการใส่ร้ายฉันจริงๆ งั้นก็ช่างมโนธรรมของฉันด้วย!' เดวิสตัดสินใจและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หยุดแค่นั้นดีไหม?" "ใคร!?" การ์ทดูราวกับถูกผีหลอก สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบใครเลย ปัง! เดวิสเตะเข้าที่ใบหน้าของมันโดยไม่ยั้งแรงแม้แต่น้อย การ์ทกระเด็นออกไปราวกับว่าวที่สายป่านขาด เลือดพุ่งออกมาจากปากของมันดั่งน้ำพุขณะที่ร่างลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับมุมห้อง กลิ้งไปกับพื้นในสภาพดูไม่ได้ "ใคร?" คราวนี้เป็นเฟลิเซียที่เอ่ยถาม ใบหน้าของเธอยังคงดูระแวดระวังแม้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเพิ่งได้รับความช่วยเหลือ เธอนอนอยู่บนพื้นพลางจ้องมองร่างในชุดคลุมสีดำที่ปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า เดวิสถอดฮู้ดออกและมองไปที่เธอ "องค์ชายรัชทายาทเดวิส!" เมื่อเห็นใบหน้าของร่างในชุดคลุมสีดำ เฟลิเซียก็ตะโกนออกมาด้วยความดีใจอย่างเหลือล้น "องค์ชายเดวิส! ฝ่าบาท! หม่อมฉันขอวิงวอน..." ก่อนที่เธอจะพูดจบ เดวิสก็ยืนอยู่ตรงหน้าและยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าปากเธอทันที อึก! ทันใดนั้น เฟลิเซียรู้สึกราวกับตกลงไปในห้วงเหว เธอคิดว่าตัวเองถูกป้อนยาปลุกกำหนัดเข้าให้แล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เธอก็รู้สึกว่าพละกำลังของตนค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอลุกขึ้นยืนและมองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกละอายใจที่เข้าใจเขาผิดไป ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกผิดมหาศาลก็เข้าครอบงำหัวใจของเธอเมื่อเหลือบไปมองเชอร์ลีย์ที่กำลังถูกความต้องการครอบงำ "มันสลบไปแล้ว คอคงหักไปแล้วล่ะ จากนี้ก็ดูแลตัวเองให้ดี ฉันไปล่ะ" เดวิสกล่าวและในตอนที่เขาหันหลังจะเดินจากไป ชายเสื้อของเขาก็ถูกมือเรียวงามคว้าเอาไว้ "อะไร?" เดวิสถามพลางหันกลับไปมอง เขาไม่ต้องการให้เรื่องเป็นแบบนี้เลย โดยเฉพาะเมื่อเขาทิ้งเอเวอลินเอาไว้ที่โรงเตี๊ยม "ได้โปรด..." เฟลิเซียก้มหน้า แขนของเธอสั่นเทาขณะที่กำชายเสื้อของเขาไว้แน่น "..." เขาสามารถเดาได้ว่าเธอจะพูดอะไร แต่เขาก็มีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว "ได้โปรด... นอนกับเธอเถอะ..." เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงสะอื้นที่แทบไม่ได้ยิน "..." เดวิสนิ่งเงียบด้วยสีหน้ามึนงง การคาดเดาของเขาแม่นยำจริงๆ ในครั้งนี้ ผ่านไปไม่กี่วินาที เฟลิเซียก็รวบรวมความกล