Chapter 132: ผู้อยู่เบื้องหลัง เชอร์ลี่ย์เบิกตากว้างขณะเงยหน้าขึ้นจ้องเขม็ง “การ์ท! นาย! นายรู้ไหมว่าการกระทำของนายจะนำไปสู่ผลลัพธ์อะไร!?” ร่างเงาอันน่าสยดสยองก่อตัวขึ้นจนกลายเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าสง่างาม เขาดูลุ่มลึกและมีเสน่ห์ดึงดูดใจ เขายิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วเอ่ยว่า “โอ้ ผมรู้อยู่แล้วล่ะ... หึหึ นอกเหนือจากการถูกพวกผู้อาวุโสและพ่อของเธอสั่งสอนนิดๆ หน่อยๆ แล้ว พรุ่งนี้ในงานเลี้ยง เธอจะต้องถูกหมั้นหมายให้กับผม!” “นาย!” เชอร์ลี่ย์ตะโกน แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายของเธออ่อนเปลี้ยและร้อนผ่าว แม้แต่การพูดก็เริ่มยากลำบากเมื่อรู้สึกว่าสติสัมปชัญญะเริ่มเลือนลาง ลมหายใจของเธอหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย เธอจ้องมองเฟลิเซียด้วยสายตาที่ร้อนแรงก่อนจะพึมพำอย่างเศร้าสร้อย “ทำไม?” เห็นได้ชัดว่าเธอรู้ดี หากไม่มีความช่วยเหลือจากเฟลิเซีย เขาก็ไม่มีทางบุกเข้ามาในตำหนักของเธอได้ การ์ทหัวเราะเบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้ม “เฟลิเซีย ทำไมเธอไม่บอกล่ะว่าทำไมถึงป้อนยาปลุกกำหนัดระดับปฐพีขั้นสูงสุดให้เธอ?” ทั้งที่น้ำตายังคงไหลรินอาบแก้มหยดลงบนพื้น เฟลิเซียตะคอก “แกกล้าดียังไง!? แกกล้าดียังไงถึงร่วมมือกับพี่ชายคนที่ยี่สิบเจ็ดของเรามาวางยาฉัน!? แก! แกทำแบบนี้ได้ยังไง!?” เชอร์ลี่ย์มองดูดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ เธอรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเอ่ยออกมา “ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร... และฉันก็ไม่ได้ร่วมมือ... กับพี่ชายคนไหนเพื่อวางยาเธอเลย...” เมื่อได้ยินดังนั้น เฟลิเซียก็กรีดร้องด้วยความเคียดแค้น “อย่ามาทำเป็นไขสือ! ฉันรู้แน่ชัดว่าเธอเป็นคนทำ! ฉันมีหลักฐาน! แก! พี่ชายคนที่ยี่สิบเจ็ดข่มขืนฉัน! ทำไมเธอถึงทำแบบนี้!? ฉันนึกว่าเราเป็นพี่น้องที่สนิทกัน! ฉันนึกว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน!” เธอสะอื้นไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นจนทรุดเข่าลงกับพื้น เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้น ทำให้ทั้งสองหันไปมองตามเสียงนั้น “ฮ่าฮ่าฮ่า นี่มันตลกสิ้นดี! ฮ่าฮ่าฮ่า!” การ์ทเอาแต่หัวเราะเหมือนคนบ้า “อะไรนะ?” เฟลิเซียรู้สึกกระวนกระวาย “พวกเธอเต้นอยู่บนฝ่ามือของฉันเหมือนตุ๊กตาจนฉันดูยังไงก็ไม่เบื่อ! ฮ่าฮ่าฮ่า!” การ์ทหัวเราะไม่หยุดขณะชี้ไปที่เธอ จู่ๆ เขาก็คว้ามือของเชอร์ลี่ย์แล้วยกตัวเธอขึ้น ปล่อยให้ร่างของเธอห้อยต่องแต่งในขณะที่หัวเข่าแตะพื้น “รู้ไหม! หลักฐานที่ฉันเอาให้เธอดูมันของปลอม! เธอเชื่อจริงๆ เหรอว่าคริสตัลภาพมายาที่ฉันให้ไปน่ะของจริง?” “...นายหมายความว่ายังไง?” เฟลิเซียรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงาน เธอสับสนงุนงงไปหมดในเวลานี้ “เชอร์ลี่ย์ที่เธอเห็นในคริสตัลภาพมายานั่น ก็แค่คนปลอมตัวมาเป็นเชอร์ลี่ย์เท่านั้นแหละ” การ์ทกระซิบข้างหูพลางยิ้มเยาะให้กับคนโง่ที่หลงกลอุบายซึ่งแม้แต่เด็กสิบขวบยังมองออก “...ไม่... ไม่...” เฟลิเซียพึมพำพลางส่ายหน้า แม้เขาจะคิดว่าเด็กสิบขวบก็มองออก แต่อุบายที่เขาใช้สร้างหลักฐานปลอมขึ้นมาในสถานการณ์และจังหวะที่เหมาะสมนั้น สามารถทำให้แม้แต่คนที่มีประสบการณ์ยังไม่กล้าสงสัยเลยทีเดียว การ์ทยิ้มเยาะเย้ยเธอด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยว “รู้สึกยังไงบ้างที่ทรยศพี่สาวที่สนิทที่สุดของตัวเอง? อ้อ เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอด้วยใช่ไหม? โปรดให้อภัยคนต่ำต้อยอย่างผมด้วยนะที่ต้องเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอแบบนี้” “ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่าแก!” เฟลิเซียคำรามพลางพุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง การ์ทกลับยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่ทันทีที่เธอพยายามจะฟันเขาให้ขาดเป็นชิ้นๆ เธอกลับรู้สึกว่าร่างกายกลายเป็นอัมพาต เธอทรุดตัวลงข้างๆ เขาแล้วมองดูเขาด้วยความเกลียดชังเมื่อตระหนักได้ “แกทำอะไรกับฉัน!?” การ์ทหัวเราะพลางกล่าวว่า “อ้อ ไม่ต้องห่วง ฉันแค่ป้ายยาชาไร้กลิ่นไว้ที่ถ้วยของเธอเท่านั้น ไม่มีอะไรมากหรือน้อยไปกว่านั้น หรอกนะ เพราะฉันไม่สนใจคนที่ไม่บริสุทธิ์แล้ว” เฟลิเซียขบฟันด้วยความแค้นที่ไม่มีสิ่งใดเปรียบเปรย เธอจ้องมองเขาด้วยความโกรธจัด หากสายตาฆ่าคนได้ สายตาของเธอคงสังหารเขาไปนับพันครั้งแล้ว “จะว่าไป ฉันนี่แหละที่เป็นคนวางยาสลบเธอ แถมยังเป็นคนที่วางยาพี่ชายคนที่ยี่สิบเจ็ดของเธอด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า เขาคงไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังข่มขืนน้องสาวตัวเองอยู่!!” ดวงตาของเฟลิเซียเบิกโพลงด้วยความคลุ้มคลั่ง เธอขบฟันแน่นจนเลือดไหลออกจากปากราวกับเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส เชอร์ลี่ย์ลืมตาขึ้นเล็กน้อยจ้องเขม็งไปที่เขาอย่างเดือดดาล “ไอ้สวะ...” การ์ทสังเกตเห็นลมหายใจที่หนักหน่วงของเธอแต่ก็ไม่ได้รีบร้อนจะทำอะไร “เชอร์ลี่ย์ เธอต่างออกไป ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอ ฉันก็หมายตาเธอไว้แล้ว! ไม่ต้องห่วงนะ ต่อให้เธอจะเสียความบริสุทธิ์ไป แต่ฉันจะดูแลเธอด้วยทุกอย่างที่ฉันมีเอง!” เขาหันไปมองเฟลิเซียแล้วแสยะยิ้ม “ตะโกนสิ! ร้องขอความช่วยเหลือสิ! ยาชาที่ฉันใช้กับเธอมันแค่ทำให้ร่างกายเป็นอัมพาต แต่ไม่ได้ทำให้เสียงของเธอหายไปนี่!” เฟลิเซียมองเขาด้วยความเกลียดชังสุดขีด เธอเหลือบมองเชอร์ลี่ย์แล้วรู้สึกโกรธแค้นอย่างที่สุดในสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป “ทำไมไม่ตะโกนล่ะ!? ฮ่าๆ! แน่นอนว่าเธอรู้อยู่แล้ว! ที่นี่มีผนึกป้องกันเสียงและค่ายกล แถมเธอยังเป็นคนพาฉันมาที่นี่ด้วยตัวเองเสียด้วย! ยิ่งไปกว่านั้น... ฮ่าๆ” เขาแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “ตอนนี้ ฉันจะให้เธอดูเพื่อนสนิทของเธอถูกฉันย่ำยี!” เขาอุ้มเชอร์ลี่ย์ขึ้นแล้วเหวี่ยงลงบนเตียง “ไม่ หยุดนะ! ฉันยอมทำทุกอย่างที่นายต้องการ ปล่อยเธอไปเถอะ!” เฟลิเซียร้องขอ ในสถานการณ์นี้ เธอรู้สึกเหมือนทำอะไรไม่ได้เลย จู่ๆ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นน่าสมเพชพลางพูดด้วยน้ำเสียงกังวลว่า “แน่ใจเหรอว่าอยากให้ฉันปล่อยเธอไป? ฉันไม่มีปัญหาหรอกนะ...” ใบหน้าของเฟลิเซียเปลี่ยนสีเมื่อตระหนักถึงความจริง เธอเริ่มสะอื้นและพึมพำออกมาอย่างสุดกลั้น “ขอโทษ... เชอร์ลี่ย์ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ...” การ์ทหัวเราะเบาๆ พลางถอดเสื้อผ้าออก ด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นเขาปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วจ้องมองร่างที่เย้ายวนใจของเธอ เชอร์ลี่ย์เริ่มสัมผัสร่างกายของตัวเอง ลูบไล้จุดอ่อนไหวตามร่างกาย ลมหายใจของเธอหอบหนัก ใบหน้าแดงก่ำเมื่อตัดกับผิวขาวซีด ทำให้เธอดูเย้ายวนและเซ็กซี่อย่างเหลือเชื่อ เห็นได้ชัดว่าเธอขาดสติเพราะฤทธิ์ราคะไปเสียแล้ว “เธอเป็นของฉัน!” เขาประกาศด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นและกำลังจะกระโจนเข้าใส่เธอ แต่แล้วเสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้น “หยุดไว้แค่นั้นดีไหม?” “ใคร!?”