บทที่ 1317 การเรียกคืน โถงปณิธานแห่งสถาบันจอมเวท มิติเริ่มบิดเบี้ยวจนเกิดรอยฉีกขาดที่เห็นได้ชัดเจน ร่างหญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากจุดนั้น ทันทีที่เท้าของเธอแตะพื้น มือที่ลากร่างชายผิวเข้มมาด้วยก็กระตุกอย่างแรง เหวี่ยงร่างที่ไร้ทางสู้ลงกับพื้น แม้จะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อร่างกระแทกกับพื้นอย่างแรง แต่ชายคนนั้นยังคงจ้องมองไปยังร่างของหญิงสาวด้วยสายตาเฉียบคม "เซโนเนีย... แก... จะต้องชดใช้... สำหรับ... เรื่องนี้..." "หุบปากแล้วตายไปซะ!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวก็ขยับมือเพียงเล็กน้อย ในทันทีนั้น แรงโน้มถ่วงมหาศาลก็กดร่างของจอมเวทกริฟฟิทที่บาดเจ็บสาหัสลงกับพื้น "อ๊ากกกกก!" ยังไม่จบเพียงแค่นั้น ร่างกายของเขาเริ่มถูกบดขยี้ตั้งแต่กระดูกจนถึงอวัยวะภายใน จนทุกอย่างกลายเป็นเพียงกองเนื้อและเลือดที่น่าสยดสยอง โดยมีเศษกระดูกที่แตกหักโผล่ออกมา ทันใดนั้น แสงสว่างเจิดจ้าในร่างมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นจากกองเศษเนื้อที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นจอมเวทกริฟฟิท มันคือร่างวิญญาณของมหาจอมเวท ทว่าในขณะที่เซโนเนียยื่นมือออกไปหมายจะจับตัวมัน ร่างวิญญาณนั้นกลับปล่อยกระแสไฟฟ้าที่รุนแรงจนเผาแขนของเธอที่ยื่นออกไปจนไหม้เกรียม ก่อนจะพุ่งออกจากโถงไปดุจสายฟ้า เซโนเนียเฝ้ามองแสงนั้นที่ห่างออกไปเรื่อยๆ โดยไม่มีท่าทีว่าจะไล่ตาม เธอยกยิ้มที่มุมปากพร้อมพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "หึ ยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่งั้นสินะ" กลุ่มบุคคลในชุดคลุมปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอ พวกเขาจ้องมองไปยังทิศทางที่ร่างวิญญาณของจอมเวทกริฟฟิทหายไป "ท่านผู้อาวุโส จะให้ข้าไล่ตามไปหรือไม่?" หนึ่งในสี่คนถามด้วยน้ำเสียงเคารพ แววตาของนางเต็มไปด้วยความคิดก่อนจะส่ายหน้า "ไม่จำเป็น เราเสียเวลามามากพอแล้ว" หลังจากพูดจบ เซโนเนียก็ลอยตัวไปยังแท่นที่อยู่เหนือโถงปณิธาน ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของสถาบันจอมเวท ที่นั่นมีห้องมืดแห่งหนึ่งที่มีหน้าต่างบานยักษ์หลายบาน ซึ่งสามารถมองเห็นภาพรวมของสถาบันขนาดใหญ่นี้ได้เกือบทั้งหมด เธอมุ่งหน้าไปยังวัตถุเวทมนตร์ในห้องนั้น มันคือคริสตัลสีฟ้าขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่บนแผงควบคุม ซึ่งมีเสาโลหะทอดยาวขึ้นไปบนท้องฟ้า นี่คือหนึ่งในอุปกรณ์ที่สำคัญที่สุดของสถาบันจอมเวท มันเป็นเครื่องควบคุมข้อความทั้งหมดที่ถูกส่งผ่านเข้ามา รวมถึงเป็นศูนย์กลางการเคลื่อนย้ายมวลสารสำหรับผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับสถาบัน โดยเฉพาะเหล่าผู้ติดตามและผู้สอน ทันทีที่ไปถึง จอมเวทในชุดคลุมคนหนึ่งก็มุ่งตรงไปยังแผงควบคุม เขาเริ่มปรับจูนมัน และไม่กี่อึดใจต่อมา เขาก็ประกาศผลงาน "ท่านผู้อาวุโส กุญแจถูกเปิดใช้งานแล้ว!" "ดีมาก ดำเนินการตามแผนต่อไป!" เซโนเนียตอบ "รับทราบท่านผู้อาวุโส! มีผู้ที่ถูกเลือกทั้งหมด 7,859 คน การเปิดใช้งานพวกเขาทั้งหมดด้วยระบบแลกเปลี่ยนต้องใช้เวลาสักพัก" คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ส่งผลต่อเธอแม้แต่น้อย เธอถามอย่างใจเย็น "นานแค่ไหน?" "ด้วยอัตราปัจจุบันที่ 30 คนต่อ 10 วินาที จะใช้เวลา 43 นาทีจนกว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น" เธอพยักหน้า "ตกลง บอกอีกฝั่งให้เตรียมตัว" เสียงตอบรับจากจอมเวทชุดคลุมอีกคนดังขึ้นทันที "รับทราบ พวกเขาพร้อมแล้วและกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ" "ดีมาก เริ่มจากกลุ่มที่อยู่กลางลานประลองก่อน" หลังจากพูดจบ เซโนเนียก็แตะไปที่คริสตัลสีฟ้า และมันก็เริ่มเปล่งแสงในที่สุด [การเรียกคืนถูกเปิดใช้งาน] ##### ในเวลาเดียวกัน เหล่าผู้ติดตามระดับท็อป 100 คนที่ยืนอยู่กลางลานประลองก็ได้รับแจ้งเตือนในจิตใจพร้อมกัน [อีก 5 นาทีจะทำการเรียกคืน] ท่ามกลางความสับสนของคนส่วนใหญ่จากการแจ้งเตือนที่ไม่คาดคิด เหล่าผู้ที่ชักอาวุธยืนอยู่แถวหน้ากลับมีสีหน้าที่แตกต่างออกไปจากสาเหตุที่หลากหลาย "เราต้องหยุดเขา! เดี๋ยวนี้!" คนที่ดูร้อนรนที่สุดในกลุ่มคือโอลิวิเยร์ เพราะเขาเคยเห็นมาแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อการนับถอยหลังห้านาทีสิ้นสุดลง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาเห็นและเผชิญในมิติที่เวลาบิดเบี้ยว โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาหยิบไพ่ตายออกมาแล้วปลดปล่อย [Temporal Swift] ด้วยความหวังว่าจะสามารถยับยั้งตัวตนที่เข้ายึดร่างของนักบวชผู้นี้ได้ ในขณะเดียวกัน แซคก็ลุกขึ้นยืนพร้อมคำรามก้อง เขาส่งสายตาไปที่อีชูแวบหนึ่งเพราะการโจมตีที่ได้รับจากอีกฝ่าย แต่เขาก็หันเหความสนใจกลับมาและเหวี่ยงดาบอีกครั้ง เข้าสู่พื้นที่ที่ได้รับผลจากทักษะของโอลิวิเยร์เพื่อรุมจัดการกับสัตว์ประหลาดตนนั้นร่วมกับยอดฝีมือดาบ ในทางกลับกัน คลีอาที่เพิ่งลงมาจากท้องฟ้า รีบเข้าไปหามหาจอมเวทอีเวอร์และอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้ชายชราที่ยังคงสับสนอยู่ฟัง "ท่านผู้อาวุโส ศัตรูเข้ายึดอุปกรณ์เคลื่อนย้ายมวลสารที่โถงปณิธานแล้วค่ะ พวกเขากำลังใช้ไม้เท้าของครูใหญ่เพื่อเริ่มการโจมตีสถาบัน" ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็ต้องตกใจกับเสียงดังกึกก้องไปทั่วอากาศ ปังงงง!!! ทั้งแซคและโอลิวิเยร์ถูกซัดกระเด็นไปด้วยหมัดของมาฮินเดอร์ที่ถูกเข้าสิง เพียงไม่กี่วินาที เหล่าอัจฉริยะทั้งสองก็ถูกนักบวชผู้นี้จัดการจนพ่ายแพ้อย่างยับเยิน ล้มลงกับพื้นพร้อมบาดแผลสาหัส เมื่อรับรู้ถึงสถานการณ์ที่เลวร้าย มหาจอมเวทอีเวอร์จึงรีบนำอาวุธคู่ใจออกมา มันเป็นไม้เท้าเช่นเดียวกับที่ได้รับมอบหมายมา แต่ของเขามีลักษณะเป็นไม้สีขาวบริสุทธิ์ ทันทีที่เขาร่ายเวทเสร็จ รากไม้สีขาวก็พุ่งออกมาจากพื้นลานประลองและเข้าพันธนาการแขนขาของมาฮินเดอร์อย่างรวดเร็ว โดยเริ่มจากเท้าของเขาก่อน นอกจากนี้ยังมีบางส่วนที่เลื้อยไปตามร่างกายเพื่อหมายจะแย่งไม้เท้าของครูใหญ่กลับคืนมา เขาทำทั้งหมดนี้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างใช้ร่ายเวทรักษาให้แก่ผู้ติดตามทั้งสอง ในขณะที่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างที่ถูกพันธนาการของมาฮินเดอร์ เนียเวส "หยุดสิ่งที่แกกำลังทำอยู่เดี๋ยวนี้!" อีเวอร์ตะโกน ขณะที่รากไม้สีขาวรัดแน่นขึ้น ทว่าคำตอบที่ได้รับจากนักบวชผู้ซึ่งถูกปกคลุมด้วยพลังวิญญาณอันร้อนแรง คือเสียงหัวเราะชั่วร้ายที่ทำให้ทุกคนต้องขนลุกซู่ "ฮ่าฮ่าฮ่า! แกเป็นใครถึงมาสั่งให้ข้าหยุด!? ข้าเตรียมตัวสำหรับเรื่องนี้มานานหลายปี ไม่สิ!" รอยยิ้มอัปลักษณ์ปรากฏบนใบหน้าของเขา "พวกแกทุกคนจะได้เห็นว่าสถาบันอันน่าภาคภูมิใจของพวกแกกำลังจะล่มสลายลง!" "แกเป็นใครกันแน่?!" ตัวตนที่อยู่ในร่างของมาฮินเดอร์หันสายตามายังมหาจอมเวทแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม "พวกแกทุกคนจงจำชื่อของข้าไว้ เพราะข้าผู้นี้จะเป็นผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ ข้าคือแอชครอฟต์ บุตรแห่งฟิงกอน เจ้าชายแห่งเอลฟ์ชั้นสูงแห่งซิลมาริลเลียน" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงแค่มหาจอมเวทอีเวอร์ แต่ทุกคนในพื้นที่วีไอพีต่างแสดงสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือร่างวิญญาณของราชวงศ์เอลฟ์ชั้นสูงที่มีชื่อเสียง ซึ่งอยู่ในระดับมหาจอมเวทสูงสุด ในขณะนี้ ผู้คุมกฎที่เป็นจอมเวทนับสิบคนได้พุ่งเข้าไปในลานประลองเพื่อช่วยมหาจอมเวทชราต่อสู้กับนักบวชผู้นี้ ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีมหาจอมเวทอาปีแห่งสถาบันอัคคี มหาจอมเวทโอไบรอันแห่งสถาบันปฐพี และมหาจอมเวทโอโรโรแห่งสถาบันสายฟ้าเข้าร่วมการต่อสู้ด้วย "ผู้ติดตามทุกคน ถอยออกไป!" มันคือการเผชิญหน้าระหว่างมหาจอมเวทสี่คนกับผู้ติดตามหนุ่มที่ถูกสิงร่าง เพียงแค่รู้ว่านี่จะเป็นการปะทะที่อันตราย นอกจากเหล่ายอดฝีมือ 8 อันดับแรกที่เข้าต่อสู้ก่อนหน้านี้แล้ว ผู้ติดตามคนอื่นๆ ในระดับท็อป 100 ทั้งหมดต่างเริ่มถอยร่นไปอยู่หลังแนวของผู้คุมกฎจอมเวท