บทที่ 157: สู่รอยแยก [III] ตามที่เมดูซ่าบอก พวกเขาอยู่กันเพียงลำพัง พวกแมงมุมที่เธอเรียกออกไปได้กระจายกันไปคนละทิศคนละทาง แต่เมื่อพวกมันกลับมาก็ไม่มีข่าวดีติดมาสักนิด “หลังจากลานหิมะนี่ไป จะเป็นป่าเย็นจัดกว้างใหญ่” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ตึงขึ้น “ข้างในเต็มไปด้วยพวกมอนสเตอร์... ตัวที่แข็งแกร่งทั้งนั้น ฉันตามรอยพวกมันได้ไม่หมด แต่มีตัวหนึ่งแข็งแกร่งพอจะจัดการลูกน้องสอดแนมของฉันได้อย่างง่ายดาย” เธอกัดริมฝีปากแน่น ปลายเขี้ยวโผล่ออกมาให้เห็นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าความคิดนั้นทำให้เธอไม่สบายใจ เพราะมีสัตว์อสูรไม่มากนักที่ทำได้ถึงขนาดนั้น “เหมือนว่าตัวป่าเองจะรบกวนสัมผัสของฉันด้วย ฉันเอื้อมไปได้ไม่ไกล มองอะไรไม่ชัดเลย ฉัน... ฉันขอโทษที่ช่วยได้ไม่มากพอ” อาเซลก้าวเข้าไปใกล้ สีหน้าของเขาสงบนิ่ง แม้ในใจจะมีความไม่สบายใจคืบคลานอยู่ เขายกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ ท่าทางนั้นทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเผลอส่งเสียงครางต่ำในลำคอราวกับแมวที่เอนตัวรับความอุ่น “ขอบใจนะ เมดา” เขาพูดเสียงเบา “เธอช่วยได้มากพอแล้ว” แต่ดวงตาสีแดงของเขากลับเลยผ่านเธอไป จ้องเข้าไปยังแนวต้นไม้ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ป่านั้นรออยู่ราวกับปากอ้ากว้าง เงามืดไหววูบอยู่ระหว่างกิ่งไม้แหลมคม ความเย็นยะเยือกที่ลึกยิ่งกว่าพายุหิมะรอบด้านเหมือนแผ่ซ่านออกมาจากที่นั่น อาเซลสะท้านไปทั้งสันหลัง ‘คิโอเน่’ เขาเรียกในใจ ‘คิดว่าไง?’ ความเงียบตอบกลับมา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วรอ ตามปกติแล้วเสียงของเธอมักจะลื่นไหลเข้ามาในความคิดของเขาได้อย่างง่ายดาย บางครั้งก็ง่ายเกินไปจนชวนรำคาญด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ไม่มีอะไรเลย มีเพียงสัญญาณรบกวนว่างเปล่า ‘เนียล่า?’ เขาลองเรียกอีกครั้ง ก็ยังไม่มี จากนั้นเสียงเตือนแหลมคมคล้ายโลหะก็ดังขึ้นในหูของเขา [ดิง] [การเชื่อมต่อของคุณกับระนาบของเหล่าเทพธิดาถูกตัดขาดแล้ว] ดวงตาของอาเซลหรี่ลง นี่เป็นเรื่องใหม่ สถานที่แบบไหนกันแน่ถึงได้เป็นแบบนี้? ไม่เพียงแต่ขัดขวางการชี้นำของเทพธิดาของเขาเท่านั้น แต่มันยังตัดการเชื่อมต่อทิ้งไปโดยสิ้นเชิงอีกด้วย จากนั้นก็มีการแจ้งเตือนอีกครั้งดังขึ้น [คุณได้เข้ารับการทดสอบแห่งฤดูหนาว] [คุณได้รับเควสต์ใหม่] อาเซลอ้าปากนิดๆ ‘การทดสอบ?’ มันก็พอเข้าใจได้ นั่นยืนยันสิ่งที่เขาเคยคิดไว้ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งเข้าสู่เขตชานขอบนอกเหนือรอยแยกเป็นครั้งแรก บางทีบรรพบุรุษอาจพิชิตที่นี่ไปแล้ว และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นบททดสอบ [เควสต์ใหม่] [การทดสอบแห่งฤดูหนาว [I]: เบื้องหน้าคือป่าแห่งฤดูหนาวอันตายด้าน ซึ่งเต็มไปด้วยอสุรกายแห่งฤดูหนาว จงปกป้องตัวเองและพวกพ้องของเจ้า พร้อมกับสังหารมอนสเตอร์ระดับ 3 จำนวน 20 ตัว] [รางวัล: ทางผ่านสู่การทดสอบครั้งที่สอง] “หึ” อาเซลถอนหายใจช้าๆ พลางกอดอก “แค่นี้สินะ?” อย่างน้อยก็ตรงไปตรงมา ฆ่าพวกมอนสเตอร์ เอาชีวิตรอด แล้วเดินหน้าต่อ แต่คิ้วของเขาก็ย่นลง ถ้าผู้ล่าคนอื่นๆ ถูกแยกกระจายออกไปอย่างที่เขาสงสัย พวกเขาแต่ละคนก็จะได้รับเควสต์ของตัวเองงั้นหรือ? นั่นหมายความว่าทุกกลุ่มถูกแยกออกจากกันอยู่ภายใน “บททดสอบ” ของตัวเองใช่ไหม? ความคิดนั้นทำให้ความไม่สบายใจก่อตัวขึ้น แต่ก็ยังไม่มากพอให้เขาเอาใจไปจดจ่อกับมันนานๆ สิ่งเดียวที่เขาใส่ใจจริงๆ คือคนใกล้ตัวของเขาจะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่ แต่กระนั้น... ‘ตาเฒ่าคนนั้น...’ อาซาเรียห์ คนที่จัดการการพิชิตครั้งนี้ได้อย่างสะดวกสบายเกินไป อาเซลจิ๊ปาก อาซาเรียห์ไม่ได้กระตือรือร้นแค่จะขยายอาณาเขตเท่านั้น เขากังวลเรื่องที่อาเซลอาจอยากกลับไปจักรวรรดิ เลยทำให้เรื่องทั้งหมดเป็นไปได้ เพื่อที่เขาจะได้ใช้พลังและความศักดิ์สิทธิ์ของอาเซล เขาเป็นพ่อที่ดี แต่ถึงอย่างนั้น... ‘บางครั้งเขาก็เป็นคนแย่ได้เหมือนกัน’ อาเซลคิดอย่างมืดมน จากนั้นความคิดของเขาก็เลื่อนไปยัง Executioners พวกนั้นยังคงอยู่ในอาการโคม่า ยังไร้ประโยชน์เหมือนเดิม อาวุธที่เปราะบางจนแม้แต่จะชักออกมาใช้ยามจำเป็นก็ยังทำไม่ได้ จะมีประโยชน์อะไร? เขาสะบัดความคิดนั้นทิ้งไป นั่นไม่ใช่เรื่องของเขา เขาหันกลับไปหาพวกผู้หญิง “ไปกันเถอะ” น้ำเสียงของเขาแน่วแน่ ปราศจากความหวาดกลัว สายตาของเขายังค้างอยู่ที่แนวต้นไม้ “อะไรก็ตามที่ขวางทางเรา เราจะฟันมันให้หมด” เมดูซ่าขบกรามแน่น แต่ก็พยักหน้า แววตาที่เปล่งประกายของเธอมีประกายมุ่งมั่นวาบขึ้นมา เวราห์หมุนเคียวเล่นอย่างสบายๆ มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนหิวกระหายเกินไปนิด ทั้งสามก้าวเข้าสู่เงามืดของผืนป่าไปพร้อมกัน ทันทีที่พวกเขาข้ามเส้นเขตแดน ความหนาวเย็นก็ไหลวาบลงมาตามสันหลังของอาเซล ไม่ใช่เพราะอากาศหนาว แต่มันเป็นบางสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นมาก ป่าแห่งนี้เหมือนมีชีวิต กิ่งไม้แต่ละกิ่งดูราวกับกำลังก้มเข้าหาพวกเขา ใบไม้แต่ละใบสั่นไหวราวกับกำลังกระซิบความลับ อากาศกดทับลงบนผิวของเขาเหมือนสายตาคู่หนึ่ง ทิ่มแทงด้วยความรับรู้ที่แปลกประหลาด ราวกับว่าทั้งสถานที่แห่งนี้มีตา และกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่ อาเซลสบถใส่ตัวเองในใจที่รับรู้ได้ไวเกินไป คราวนี้มันไม่ใช่พร แต่เป็นคำสาป แม้แต่เมดูซ่าก็ยังชะงัก เธอผ่านแดนพิสดารและสถานที่ต้องสาปมานับศตวรรษ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกถึงอะไรแบบนี้มาก่อน เธอกำชายเสื้อคลุมขนฟูของตัวเองแน่นขึ้น ความไม่สบายใจฉายชัดบนใบหน้า ส่วนเวราห์กลับต่างออกไป เคียวในมือของเธอวับวาวขณะเธอจับมันเตรียมพร้อม ดวงตาแคบลง แต่กลับฉายแววตื่นเต้น อาเซลเดาว่าเธอคงจะเสียสติไปจริงๆ แล้ว ก้าวแล้วก้าวเล่า พุ่มไม้ก็เหมือนจะยื่นกรงเล็บมาขัดขวางขาของพวกเขา ทุกเสียงกิ่งไม้หัก ทุกเสียงหิมะบดใต้ฝ่าเท้า ถูกขยายให้ดังขึ้นราวกับมีลำโพงเปิดอยู่ แล้วจากนั้น— แกร็ก เสียงนั้นสะท้อนก้องผิดธรรมชาติอย่างดัง ทั้งสามคนหยุดนิ่งพร้อมกัน อาเซลหันขวับไปทางต้นเสียง ดวงตาสีแดงของเขาแทงทะลุม่านหิมะ มุ่งไปยังต้นตอของเสียงนั้น สิ่งมีชีวิตตัวเล็กตัวหนึ่งนั่งอยู่ใกล้กิ่งไม้ กำลังใช้ขาเล็กๆ อุ้มไม้ที่หักไว้แน่น กระต่ายตัวหนึ่ง ขนของมันระยิบระยับเป็นสีเงิน ราวกับผลึกแก้ว เปล่งแสงจางๆ ใต้แสงซีดๆ หูของมันกระดิกอย่างน่ารัก จมูกเล็กๆ กระดิกสูดกลิ่นอากาศไปมา “อ๊า~ น่ารักจังเลย~” เวราห์พึมพำอย่างเอ็นดู พลางลดอาวุธลงเล็กน้อย ภาพตรงหน้าดูไร้พิษภัย กระต่ายตัวนั้นดูไม่มีอันตรายเลยสักนิด แทบจะงดงามราวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ราวกับเป็นพรเล็กๆ ในสถานที่บิดเบี้ยวแห่งนี้ แต่ดวงตาของอาเซลกลับหรี่ลง เขาสาบานได้ว่าเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน... กระต่ายตัวนั้นกระตุกอีกครั้ง แล้ว... ร่างของมันก็ชักกระตุกอย่างรุนแรง ผิวขนสีเงินลอกหลุดออกไปเหมือนหนังที่กำลังลอกคราบ สะบัดแฉะลงบนหิมะ โครงร่างเล็กๆ ของมันยืดยาวอย่างผิดธรรมชาติ กระดูกแตกหักและขยายยาวขึ้นพร้อมเสียงกรอบแกรบสยอง จากรูปร่างที่เคยเล็กจิ๋ว ร่างของมันพองโตขึ้นอย่างน่าสะอิดสะเอียน เนื้อหนังบวมพองดันออกมาจากใต้ผิว ดวงตาของมัน จากที่เคยนุ่มนวลและกลมโต ก็ปูดโปนและกลายเป็นหลุมแดงฉาน “กระต่าย” ตัวนั้นสูงขึ้น สูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันสูงตระหง่านเหนือแม้แต่ร่างอันน่าเกรงขามของอาซาเรียห์ ผิวหนังของมัน ที่ครั้งหนึ่งเคยงดงามและเป็นสีเงิน บัดนี้ห้อยย้อยเป็นแผ่นน่าสยดสยอง ฉีกขาดและถลอกเหมือนซากศพที่กำลังลอกคราบ การแปรสภาพสิ้นสุดลงพร้อมเสียงคำรามต่ำสั่นสะเทือนแผ่นดิน แล้วเลือดก็พุ่งกระเซ็น... สาดลงบนหิมะจนย้อมมันเป็นสีแดงฉาน