บทที่ 419: ช่างเป็นคนใจร้ายนัก! หลิวเจี๋ยกลับเข้าห้องไปก่อนหลินหยวนหนึ่งก้าว ในตอนที่หลินหยวนกำลังเตรียมตัวจะกลับเข้าห้องของตัวเองเช่นกัน หูเฉวียนก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเจ้าคิดไอเดียพวกนี้ออกมาได้อย่างไร คนอื่นที่ได้ครอบครองไม้พะยูงเหลืองลายหยกเนื้อดีขนาดนี้ต่างก็กลัวที่จะทำมันเสียหายแม้เพียงนิดเดียว” “แต่เจ้ากลับให้ข้าสกัดเอาเส้นใยทองคำที่ตกผลึกออกมาจากไม้พะยูงเหลืองนั่นจนหมดสิ้น” เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหยวนก็เกาหลังศีรษะแล้วถามหูเฉวียนว่า “ท่านลุงหู การสกัดเส้นใยทองคำออกจากไม้พะยูงเหลืองลายหยกเนื้อดีนั้นมีความยากลำบากอะไรหรือเปล่าครับ?” หูเฉวียนหัวเราะหึๆ แล้วตอบว่า “ถ้าข้าไม่มีเจ้าแมลงตะขาบถักไม้ระดับแฟนตาซีตัวนี้ ข้าก็คงจัดการกับเส้นใยทองคำที่ตกผลึกพวกนี้ไม่ได้หรอก” “ต่อให้ข้าสามารถแยกเส้นใยทองคำที่ตกผลึกออกมาจากไม้พะยูงเหลืองลายหยกเนื้อดีได้ ก็คงไม่สามารถทำได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้” “อย่างไรก็ตาม ไม้พะยูงเหลืองลายหยกเนื้อดีชุดที่เจ้าให้ข้ามานั้นมีปริมาณมากจริงๆ” “คงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 13 ถึง 14 วัน ถึงจะสกัดเอาเส้นใยทองคำที่ตกผลึกทั้งหมดออกมาได้” หูเฉวียนกลอกตาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมเจ้าไม่บอกให้เหวินอวี้อนุญาตให้ข้าอดนอนทำงานในช่วงนี้ล่ะ?” “อีกอย่าง อย่าให้หลิวเจี๋ยทำซุปตับหมูมาให้ข้าอีกนะ” พอได้ยินแบบนั้น หลินหยวนก็ตอบกลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด “ท่านลุงหู ไม่ต้องรีบร้อนครับ ทำในช่วงกลางวันไปเถอะ ถึงผมจะบอกเหวินอวี้เรื่องที่ท่านอดนอนไป มันก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ” หลินหยวนเองก็คัดค้านเรื่องที่หูเฉวียนจะอดนอนตลอดทั้งคืนเช่นกัน สำหรับหลินหยวนแล้ว เขาอยากให้หูเฉวียนได้สร้างสรรค์ผลงานในสภาพร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์มากกว่าต้องมาอดหลับอดนอนจนเสียสุขภาพเพื่อเร่งงานให้เสร็จ หลินหยวนไม่เคยคิดกับหูเฉวียนเหมือนเครื่องมือหรือต้องการใช้ประโยชน์จากแรงงานของเขาในทุกช่วงเวลา เมื่อภาพลักษณ์ของหูเฉวียนถูกนำมาประกอบเข้าด้วยกันบนผนังประดับด้านหลังตัวเขา หูเฉวียนก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์ไปแล้ว เมื่อหูเฉวียนเห็นว่าแผนของตนไม่ได้ผล เขาก็พูดว่า “เอาเถอะ ข้าจะไปทำงานแล้ว เจ้าก็รีบกลับห้องไปได้แล้ว อย่าปล่อยให้หลิวเจี๋ยต้องรอนาน” หลินหยวนเข้าใจแล้วว่าคำว่า “ใช้เสร็จแล้วโยนทิ้ง” มันเป็นอย่างไร! ไม่สิ ควรจะพูดว่าเขาถูกโยนทิ้งทั้งที่ยังไม่ได้ใช้งานเลยเสียมากกว่า! ช่างเป็นคนใจร้ายนัก! เมื่อหลินหยวนล็อกอินเข้าสู่สตาร์เว็บในครั้งนี้ เขาได้สวมหน้ากากที่มีลวดลายเมืองลอยฟ้าอันสง่างามที่หูเฉวียนทำขึ้นจากเส้นใยไหมไม้พะยูงลายหยกเนื้อดีเอาไว้บนใบหน้าล่วงหน้าแล้ว เมื่อหลินหยวนมาถึงหน้าร้าน ‘ซื้อแบบไม่มีขาดทุน’ เขาก็บังเอิญเจอคนรู้จัก เขาเห็นหญิงสาวที่มีนิสัยใจร้อนคนนั้นจึงเอ่ยทักทาย ทันทีที่หลินหยวนเป็นฝ่ายเริ่มทักทายก่อน นางถึงจำเขาได้ ต้องยอมรับว่าหลินหยวนดูมีอายุและสุขุมขึ้นเล็กน้อยเมื่อสวมหน้ากากของหูเฉวียนที่เผยให้เห็นเพียงแค่ปากและคางของเขาเท่านั้น เมื่อหญิงสาวใจร้อนเห็นหลินหยวน นางก็รีบพูดขึ้นว่า “ท่านคะ ทำไมช่วงนี้ที่ร้านถึงเลิกขายหญ้าเคราเงินกับปลาทองดูดวิญญาณระดับหัวกะทิไปล่ะคะ?” เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหยวนก็ตอบด้วยรอยยิ้มว่า “มันเพิ่งจะหยุดขายเมื่อวานนี้เองครับ และก็ยังไม่แน่ชัดว่าจะกลับมาขายเมื่อไหร่ หากคุณต้องการหญ้าเคราเงิน คุณสามารถส่งข้อความหาผมโดยตรงได้เลยครับ” หลินหยวนเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับผู้คนที่เขารู้จักตั้งแต่สมัยที่เขายังอ่อนแอ เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวใจร้อนก็รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องลำบากท่านหรอกค่ะ แค่ได้ผลประโยชน์จากกลุ่มแฟนคลับของท่าน ดิฉันก็ได้รับมากพอแล้ว!” นางรู้สึกขอบคุณหลินหยวนเป็นอย่างมาก ในขณะที่หลินหยวนเคยช่วยรักษาอาการบาดเจ็บที่รากเหง้าของอสูรพันธสัญญาของลูกสาวนาง เขายังช่วยส่งเสริมคุณภาพให้มันอีกด้วย ซึ่งนับเป็นพระคุณอันยิ่งใหญ่ ในช่วงเวลานี้ หญิงสาวใจร้อนได้พบกับผู้ทรงอิทธิพลมากมายในกลุ่มแฟนคลับของร้าน ‘ซื้อแบบไม่มีขาดทุน’ การได้รับฟังข้อมูลที่เหล่าผู้ทรงอิทธิพลแบ่งปันกันในแชท ทำให้หญิงสาวใจร้อนสามารถแลกเปลี่ยนวัตถุดิบทางจิตวิญญาณได้หลายอย่าง ซึ่งทำให้นางได้รับเงินเรเดียนซ์มามากมาย จำนวนเงินเรเดียนซ์ที่นางได้รับในเดือนนี้มากกว่าสิ่งที่นางหาได้จากการตรากตรำทำงานรับภารกิจในพันธมิตรกิลด์ตลอดสองปีเสียอีก หลินหยวนตั้งใจจะเชิญหญิงสาวใจร้อนเข้าไปนั่งเล่นในร้านสักพัก แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก นางก็พูดขึ้นว่า “ท่านคะ ท่านไปทำธุระของท่านเถอะค่ะ ไก่ย่างของดิฉันรสชาติดีมาก เดี๋ยวจะส่งไก่ย่างไปให้ทานนะคะ!” หลังจากหญิงสาวใจร้อนเดินจากหน้าร้าน ‘ซื้อแบบไม่มีขาดทุน’ ของหลินหยวนไป นางก็โพสต์ข้อความลงในกลุ่มแฟนคลับของร้านตามปกติ แต่ก็เผลอหลุดปากบางอย่างออกมา หญิงสาวใจร้อน: “ฉันเห็นแอดมินกลุ่มของร้านในสตาร์เว็บที่หน้าร้านค่ะ ดูเหมือนเขาจะเตรียมตัวเข้าไปในร้านเพื่อทำอะไรสักอย่าง” ข้อมูลที่หญิงสาวใจร้อนโพสต์ทำให้ดวงตาของผู้ทรงอิทธิพลหลายคนเป็นประกาย แอดมินคนนี้มีความลึกลับมาโดยตลอด หลังจากที่นางและคนอื่นๆ เข้ากลุ่มมา พวกเขาก็เคยเห็นเขาเพียงแค่นำไข่มุกดอกไม้ประดับออกมาประมูล 30 เม็ดผ่านกิจกรรมสวัสดิการของกลุ่มแฟนคลับเท่านั้น พวกเขาไม่เคยเห็นเขาพิมพ์ข้อความฟุ่มเฟือยอื่นๆ เลย และมักจะไม่สามารถติดต่อเขาได้ด้วยซ้ำ นั่นเป็นเพราะแอดมินกลุ่มที่ลึกลับผู้นี้มีความเย่อหยิ่งจนแทบไม่ตอบข้อความใดๆ เลย ในตอนนี้เมื่อได้ยินว่าแอดมินกลุ่มปรากฏตัวที่ร้าน ผู้ทรงอิทธิพลหลายคนที่เห็นโพสต์ของหญิงสาวใจร้อนต่างก็เริ่มเคลื่อนไหว หลินหยวนยืนรออยู่หน้าร้านไม่ถึงไม่กี่นาที เขาก็เห็นหลิวเจี๋ยเดินตรงมาโดยสวมหน้ากากของหูเฉวียน โดยปกติแล้วหลิวเจี๋ยจะสวมชุดรบเรเดียนซ์ร้อยลำดับในสตาร์เว็บซึ่งเป็นชุดที่หอศักดิ์สิทธิ์เรเดียนซ์ผลิตขึ้นมาเพื่อสมาชิกโดยเฉพาะ แต่ครั้งนี้เขาเปลี่ยนมาสวมชุดเกราะครึ่งตัวสีแดงทองแทน หลิวเจี๋ยดูองอาจผิดปกติภายใต้หน้ากากที่เผยให้เห็นเพียงคางที่คมกริบดุจใบมีด หลิวเจี๋ยเห็นหลินหยวนที่ยืนอยู่หน้าร้านและกำลังไขกุญแจเปิดร้านในสตาร์เว็บที่ปิดอยู่ เมื่อเห็นดังนั้น หิวเจี๋ยจึงรู้ว่าที่เขาคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้ถูกต้องจริงๆ หลินหยวนคือเจ้าของลึกลับของร้าน ‘ซื้อแบบไม่มีขาดทุน’ หลังจากหลินหยวนและหลิวเจี๋ยพบกัน ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในร้าน ร้าน ‘ซื้อแบบไม่มีขาดทุน’ ของหลินหยวนไม่ได้มีการวางชั้นวางของไว้ เนื่องจากหลินหยวนเพิ่งจะนำหญ้าเคราเงินและปลาทองดูดวิญญาณระดับหัวกะทิออกไป ร้านจึงดูว่างเปล่า นอกจากนี้ โต๊ะยาวที่สตาร์เว็บมอบให้ตอนที่หลินหยวนเปิดร้านก็ยังคงวางอยู่ที่เดิม ทำให้ร้านอสูรพันธสัญญา ‘ซื้อแบบไม่มีขาดทุน’ ดูเหมือนร้านอาหารที่มีโต๊ะตัวเดียวมากกว่าจะเป็นร้านขายอสูรพันธสัญญาและวัตถุดิบทางจิตวิญญาณ หลินหยวนนัดกับหลิวเจี๋ยไว้ก่อนล่วงหน้าครึ่งชั่วโมง คือเวลา 9.30 น. ที่ร้าน แต่หลังจากทั้งคู่นั่งลงได้ไม่ถึงห้านาที พวกเขาก็เห็นชายรูปร่างผอมเพรียวเดินเข้ามา เมื่อหลินหยวนเห็นชายผอมแห้งคนนี้ เขาจึงถามว่า “คุณคือโจวลั่วใช่ไหม?” ข้อมูลของยอดฝีมือระดับราชาทั้งสองคนที่หลินหยวนได้รับมาก่อนหน้านี้ล้วนมีภาพลักษณ์ระบุไว้ ดังนั้นหลินหยวนจึงจำได้ทันทีว่าโจวลั่วคือยอดฝีมือระดับราชาที่มีรูนเจตจำนงถึงสามรูน แต่อสูรพันธสัญญาหลักของเขากลับอ่อนแออย่างยิ่ง