บทที่ 70: ผลที่ตามมา ลิโอร่าน้องคนสุดท้องเดินตามหลังเข้ามา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอหยุดยืนตรงหน้าโซลแล้วเอียงคอ “งั้นเหรอ...” เธอส่งเสียงจิ๊บจ๊อย พลางสูดดมอากาศอย่างไร้เดียงสา “การยกหินทำให้ห้องนี้มีกลิ่นเหมือน... ความอบอุ่น? แล้วก็แปลกๆ ด้วย?” โซลฝืนยิ้มเกร็ง “มันเป็นเทคนิคที่เข้มข้นมากน่ะ ลิโอร่า มันช่วยทำให้อุณหภูมิในเลือดสูงขึ้น กลิ่นที่ว่านั่นก็คือ... ความอ่อนแอที่กำลังหลุดออกจากร่างกายไงล่ะ” เวร่าซึ่งเดินเข้าเป็นคนสุดท้ายพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหยียดหยามขณะปิดประตูตามหลัง เธอเป็นคนที่ตัวเล็กที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง แต่กลับมีนิสัยที่ดื้อรั้นที่สุด... รูปร่างเพรียวบางแต่แข็งแรง และแววตาที่ดูเหมือนพร้อมจะหาเรื่องใครอยู่ตลอดเวลา “ความอ่อนแอหลุดออกจากร่างกายงั้นเหรอ?” เธอเยาะเย้ยพลางโยนฟืนกองหนึ่งลงข้างเตาไฟ “ฟังดูเหมือนข้ออ้างของคนไม่อาบน้ำมากกว่า นายตัวเหม็นเหมือนสัตว์ที่กำลังติดสัดเลยนะ โซล” โซลยักไหล่ สายตาของเขาเหลือบมองไปที่เอวของเวร่าโดยไม่ได้ตั้งใจในจังหวะที่เธอก้มตัวลง แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าแบบคนป่า... หนังสัตว์หยาบๆ กับผ้าทอ... แต่สัดส่วนของร่างกายพวกเธอก็ยังคงชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ จัดการไปหนึ่งคนแล้ว เขานึกในใจ สายตาไล่มองจากส่วนโค้งเว้าอันแหลมคมของเวร่าไปยังรูปร่างที่ดูเป็นแม่คนและนิ่งเฉยของอาเรเลีย ยังเหลืออีกสาม “ฉันก็กำลังจะไปชำระล้างตัวพอดี” โซลตอบอย่างราบรื่น “รอให้อาเสร็จก่อน” ราวกับถูกเรียกขาน แผ่นหนังที่กั้นส่วนหลังของกระท่อมก็ถูกผลักเปิดออก ไลร่าเดินออกมา เสียงพูดคุยในห้องเงียบกริบลงทันที เธอขัดผิวจนทั่วจนแดงก่ำ ผิวพรรณของเธอดูกระจ่างใสและเปียกชื้นจากการล้างด้วยน้ำเย็นและการขัดถูอย่างหนัก เธอสวมเสื้อตัวใหม่ แต่เส้นผมของเธอยังเปียกชื้นและปล่อยสยายลงมาปรกไหล่ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนนิ่งเงียบไม่ใช่ความสะอาดสะอ้านนั้น แต่เป็นออร่าที่แผ่ออกมาต่างหาก หญิงสาวผู้เหนื่อยล้าและหลังค่อมที่เคยแบกตะกร้าดินกลับบ้านได้หายไปแล้ว แทนที่ด้วยหญิงสาวที่ดู... ปลอดโปร่ง ไหล่ของเธอผ่อนคลายและท่าทางดูอ่อนระทวย ดวงตาที่เคยเฉียบคมและเต็มไปด้วยความเครียดจากการดิ้นรนเอาชีวิตรอด กลับดูอ่อนโยน พร่ามัว และปรือปรอยไปด้วยความสุขสมที่ยังหลงเหลืออยู่ เธอดูเด็กลงไปสิบปี ดูเหมือนผู้หญิงที่เพิ่งผ่านการปรนเปรอมาอย่างหนักหน่วง “ท่านแม่?” อาเรเลียถาม พลางชะงักมือที่ถือหัวพืชเอาไว้ “ท่านดู... เปลี่ยนไปนะ” ไลร่ากะพริบตาช้าๆ สายตาของเธอกวาดไปรอบห้อง เธอไม่ได้มองลูกสาวก่อน แต่ดวงตาของเธอตรงไปที่โซล ความสั่นสะท้านแห่งความลับอันใกล้ชิดแล่นผ่านระหว่างคนทั้งสอง... เป็นแววตาของความเข้าใจที่เปื้อนคาวซึ่งมีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้ โซลเห็นรอยเลือดฝาดบนแก้มของเธอเมื่อนึกถึง “ยาพิษ” ที่กระเซ็นลงบนลำคอของเธอเมื่อครู่นี้ “แม่สบายดี” ไลร่าพึมพำ เสียงของเธอกังวานและแหบพร่ากว่าปกติ เธอเดินตรงไปที่เตาไฟด้วยจังหวะการเดินที่พลิ้วไหวและเย้ายวนอย่างที่เธอไม่เคยเป็น “สบายดีกว่าเดิมเสียอีก โซล... เขาช่วยแม่เอาไว้” เวร่าเงยหน้าขึ้นทันควัน “ช่วยอะไร?” “ไหล่ของแม่ไง” ไลร่ากล่าวด้วยท่าทางเพ้อฝัน พลางแตะลงบนจุดที่โซลปลดปล่อยของเหลวลงบนผิวของเธอ แม้เธอจะล้างมันออกไปแล้ว แต่ความรู้สึกอบอุ่นที่ไร้ตัวตนนั้นยังคงชัดเจนอยู่ “เขามี... มือที่ทรงพลังมาก เขาแก้ปมที่ทำให้แม่ทรมานมาหลายฤดูกาลได้จนหมดสิ้น” เธอหันไปหาโซล พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนและยอมจำนนบนริมฝีปาก... รอยยิ้มที่ผิดแผกไปจากหญิงสาวผู้เคร่งขรึมคนเดิมโดยสิ้นเชิง “ขอบใจนะ โซล” เธอพึมพำ ความรู้สึกขอบคุณนั้นจริงใจและเจือด้วยกระแสของการยอมสยบซึ่งพลังงานสีเทาเถ้าถ่านได้เข้าไปฝังรากลึกในตัวเธอ “เธอ... เก่งเรื่องการซ่อมแซมสิ่งต่างๆ จริงๆ” โซลพิงหลังกับผนังพลางกอดอกเพื่อซ่อนอาการที่เขาเริ่มแข็งตัวอีกครั้งเมื่อได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอ “ถือเป็นหน้าที่ของผมครับท่านอา” เขาตอบ เสียงของเขาสงบนิ่ง ทว่าดวงตากลับเป็นประกายด้วยความพึงพอใจราวกับนักล่า “ครอบครัวต้องช่วยเหลือกัน” ลิโอร่าหัวเราะคิกคัก “เอาเถอะ ไม่ว่าท่านพี่จะทำอะไร แม่ดูเหมือนคนเพิ่งดื่มน้ำผลไม้หมักไปทั้งเหยือกเลยนะเนี่ย” “แม่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ” ไลร่ายอมรับขณะนั่งลงบนหนังสัตว์ใกล้กองไฟ ท่าทางของเธอโอนอ่อนและดูทิ้งน้ำหนักตัว “อาเรเลีย คืนนี้ลูกทำอาหารนะ แม่... แม่แค่อยากพัก ร่างกายของแม่รู้สึก... หนักอึ้งอย่างสบายตัวเหลือเกิน” อาเรเลียขมวดคิ้ว แลกเปลี่ยนสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลกับเวร่า ท่านแม่ไม่เคยละทิ้งหน้าที่การงาน เธอเป็นคนที่ทำงานหนักที่สุดในหมู่บ้าน การที่เธอนั่งพักแล้วสั่งให้คนอื่นปรนนิบัติถือเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “ท่านแน่ใจนะว่าไม่สบาย?” เวร่าถามพลางหรี่ตามองโซลอีกครั้ง “ก่อนหน้านี้โซลก็เหงื่อท่วมตัวทำตัวแปลกๆ แล้วตอนนี้ท่านก็ยัง... ละลายไปกับที่อีก” “แม่ไม่ได้ละลายสักหน่อย” ไลร่าถอนหายใจพลางเหยียดขาออก... ท่วงท่าที่ทำให้กางเกงที่เปียกชื้นแนบไปกับต้นขาของเธอ เธอไม่ได้สนใจเรื่องความเหมาะสมอีกต่อไป “แม่แค่ผ่อนคลาย เวร่า ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้เถอะ” โซลเฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความขบขันในใจ ค่าใช้จ่ายของพลังงานนั้นสูงมากจนทำให้เขารู้สึกอ่อนเพลีย แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นคุ้มค่า เขาไม่ได้แค่ปลดปล่อยความใคร่เท่านั้น แต่เขายังได้เปลี่ยนแปลงอำนาจการควบคุมภายในบ้านหลังนี้ไปโดยสิ้นเชิง ไลร่าไม่ใช่ผู้มีอำนาจสูงสุดแต่เพียงผู้เดียวอีกต่อไป เธอคือเป้าหมายแรกในการพิชิตของเขา และมันก็กำลังไปได้สวย และในขณะที่เขามองดูอาเรเลียก้มลงแขวนหม้อเหนือเตาไฟ ลิโอร่ากำลังกระโดดโลดเต้น และเวร่าที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาท้าทาย... เขารู้ดีว่าอีกไม่นานเขาก็จะ “ซ่อมแซม” คนที่เหลือได้ครบทุกคน “ผมจะไปล้างตัวแล้วนะ” โซลประกาศพลางดันตัวออกจากกำแพง “อย่าเพิ่งเริ่มกินก่อนล่ะ” เขาเดินผ่านไลร่าเพื่อไปยังด้านหลัง ในจังหวะที่เดินผ่าน เขาทิ้งมือให้เฉียดไหล่ของเธออย่างดูเหมือนไม่ตั้งใจ ไลร่าสะดุ้ง ไม่ใช่เพราะถอยห่าง แต่เป็นการขยับเข้าหาการสัมผัสของเขา เสียงครางเบาๆ ที่แทบจะไม่ได้ยินเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอ... เป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดย