บทที่ 39: เติมเต็มเธอจนหมดสิ้น คำสาปแช่งของเธอพรั่งพรูอยู่ในอากาศที่นิ่งสนิทและอบอวลไปด้วยกลิ่นสาบสางภายในกระท่อม เป็นถ้อยคำที่สั่นเครือและสิ้นหวังที่สะท้อนไปมากับผนังไม้ แต่โซลไม่ได้ถอยห่าง เขาไม่ได้เสนอความปลอบประโลมหรือยอมล่าถอย ตรงกันข้าม เขาใช้ความรุ่มร้อนในน้ำเสียงของเธอเป็นสัญญาณ การหยอกเย้าจบลงแล้ว ช่วงเวลาแห่งเกมการเล่น ช่วงเวลาของการเต้นรำอันโหดร้ายระหว่างการปฏิเสธและการเข้าหาได้ผ่านพ้นไป ความหิวกระหายภายในตัวเขา... สัตว์ร้ายที่ถูกเลี้ยงดูด้วยความอดอยากมานานปีและถูกจุดชนวนด้วยการได้มาซึ่งอำนาจอย่างกะทันหัน... มันเติบโตใหญ่เกินไปและรุนแรงเกินกว่าจะถูกกักขังไว้ด้วยสายจูงแห่งความอดทนที่เปราะบางได้อีกต่อไป เขาปรับตำแหน่งมือที่จับสะโพกของเธอ นิ้วทั้งห้าจิกลึกลงไปในเนื้อนุ่มที่ยืดหยุ่นเพื่อยึดร่างของเธอให้แน่นกับกองขนสัตว์ เขาสัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างของเธอ และวิธีที่ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อการขัดขืนของตัวเอง ช่องทางรักของเธอกำลังเต้นตุบอย่างรุนแรงกับส่วนที่บอบบางใต้แกนกายของเขา หลั่งของเหลวร้อนจัดที่ไหลรินลงมาเคลือบลูกอัณฑะของเขา เป็นการเบิกทางให้กับสิ่งที่กำลังจะตามมา "ได้โปรด—" เธออ้อนวอนอีกครั้ง ศีรษะสะบัดไปมาข้างกาย เสียงของเธอแตกพร่าด้วยความต้องการอันบริสุทธิ์ สะโพกของเธอกระตุกเข้าหาเขาอย่างไร้ผล เพื่อเสาะหาแรงเสียดสีที่เขาไม่ยอมมอบให้ เป็นความรู้สึกเติมเต็มที่ไม่มีอยู่จริงที่เธอปรารถนาจะทำให้มันเกิดขึ้นจริง "ฉันจะ—ฉันจะตาย... ฉันรับไม่ไหวแล้ว...!" โซลหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย แรงสั่นสะเทือนนั้นแล่นผ่านกระดูกสันหลังของเธอในขณะที่เขาก้มลงต่ำ ฟันของเขาขบเม้มใบหูที่ไวต่อสัมผัสของเธอเบาๆ "ถ้าอย่างนั้นก็ตายซะ" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเย้าหยอก เขาถอยห่างออกมาเป็นครั้งสุดท้าย เลื่อนกายออกมาเกือบพ้นจากทางเข้า ปล่อยให้อากาศเย็นสัมผัสกับส่วนหัวที่ชุ่มฉ่ำของแกนกาย เธอสะอื้นฮักเมื่อต้องสูญเสียความรู้สึกนั้น ร่างกายของเธอแอ่นโค้งเพื่อไขว่คว้าเขาเอาไว้ จากนั้น ด้วยเสียงครางต่ำจากการออกแรงและแรงกระแทกจากสะโพก เขาก็พุ่งเข้าใส่เธออย่างจัง ไม่มีความลังเลในครั้งนี้ ไม่มีการถอยห่างอย่างโหดร้าย ไม่มีการหยั่งเชิงใดๆ ทั้งสิ้น เขาฝ่าความต้านทานที่คับแน่นของทางเข้าที่บวมเป่ง บังคับให้ประตูนั้นเปิดออก และฝังตัวตนของเขาเข้าไปในช่องทางรักที่ชุ่มแฉะของเธอจนมิดในคราวเดียวด้วยแรงกระแทกอันหนักหน่วงและป่าเถื่อน เธอแผดเสียงร้อง เสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมาจากลำคอ... เป็นเสียงแหบพร่าและดิบเถื่อนที่กึ่งหอบกึ่งกรีดร้อง... ในยามที่เขาเติมเต็มความว่างเปล่าที่เธอถวิลหาอย่างรุนแรง ร่างกายของเธอแอ่นโค้งราวกับคันธนูที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ผนังภายในตัวเธอหดเกร็งรอบตัวเขาด้วยความโกลาหลเพื่อโอบรับการรุกล้ำนั้น ศีรษะของเธอทิ้งไปด้านหลังกระทบกับไหล่ของเขาดังตุบ ร่างกายเกร็งค้างแนบชิดกับหน้าอกของเขาเมื่อความรู้สึกอัดแน่นที่ถาโถมเข้ามานั้นขยายเธอออกจนถึงขีดสุด เธอครางเบาๆ เป็นเสียงที่สูงและขาดห้วง ร่างกายทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เหงื่อไหลซึมลงมาตามแผ่นหลังเป็นสาย ผสมปนเปไปกับเหงื่อของเขา หลอมรวมพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกันภายใต้ความตรากตรำนี้ "คุณ... คุณ... ใหญ่เกินไป..." เธอหอบหายใจ พยายามเค้นคำพูดออกมาท่ามกลางความมึนงงจากแรงกระแทก หน้าอกของเธอสั่นสะเทือนปะทะกับแขนของเขา "คุณกำลังจะทำให้ฉันฉีกขาด..." โซลอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มที่ไหล่ชื้นเหงื่อของเธอ ริมฝีปากของเขาแตะแต้มไปบนผิวหนังที่เปียกชื้น ลิ้มรสความเค็มของเหงื่อ "ผ่อนคลายซะ" เขาพึมพำ แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเต็มไปด้วยความกำหนัดที่แทบจะเก็บงำไม่อยู่ เป็นน้ำเสียงแหบพร่าที่ทรยศต่อความพยายามในการควบคุมของตนเอง "รับมันไปซะ เธอถูกสร้างมาเพื่อรองรับสิ่งนี้" แต่เธอไม่สามารถผ่อนคลายได้ ร่างกายของเธอหดเกร็งรอบตัวเขาตามสัญชาตญาณ บีบรัดแน่นด้วยความตื่นตระหนกกับสัมผัสที่ได้รับ โซลครางต่ำ ฟันขบเข้าหากันแน่น นิ้วมือจิกกดลงบนสะโพกของเธอจนฝากรอยนิ้วมือเอาไว้ เขาต้องต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่จะโถมตัวเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่งจนกว่าเธอจะแตกสลาย แต่สัมผัสนั้นมันรุนแรงเกินไป "บ้าเอ๊ย" เขาขู่ฟ่อ คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปอด "เธอมันคับแน่นชะมัด" แผ่นหลังของเธอกระตุกอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อบีบรัดรอบแกนกายของเขาประหนึ่งงูเหลือมที่กำลังรัดเหยื่อ รีดเค้นเขาด้วยจังหวะบีบตัวที่ไม่อาจควบคุมได้จนเธอต้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวดจากการถูกขยายและความบ้าคลั่งที่พร่าเลือน เสียงสะอื้นลึกๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอขณะที่เล็บมือข่วนลงบนขนสัตว์ใต้ร่าง จิกทึ้งมันราวกับว่าเป็นสิ่งเดียวที่รั้งเธอไว้กับพื้นโลก ร่างกายของเธอกำลังต่อสู้กับตัวเอง... ปฏิเสธขนาดที่ใหญ่โตของเขาไปพร้อมๆ กับการโอบรับความเติมเต็มนั้นอย่างเต็มใจ ภายในกระท่อมตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นของเหงื่อและกลิ่นสาบสาง เป็นกลิ่นอายดิบเถื่อนที่อัดแน่นจนจุกในลำคอ ต้นขาของเธอชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำที่หยดลงบนลูกอัณฑะของเขาในทุกครั้งที่เธอสั่นสะท้าน ซึ่งเป็นบทพิสูจน์ว่าเธอต้องการสิ่งนี้มากเพียงใด ภายนอกนั้น เสียงกลองของชนเผ่าดูเหมือนจะแผ่วเบาลง จังหวะการตีค่อยๆ เลือนหายไปในความเงียบ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังกลั้นหายใจเพื่อเฝ้ามองการพิชิตครั้งนี้ โซลไม่อาจทนต่อความคับแน่นของเธอได้อีกต่อไป เขาหยุดนิ่ง ฝังตัวเข้าไปจนสุดทาง เขาหลับตาแน่น เสียงครางห้าวลึกสั่นสะเทือนอยู่ในอกเมื่อสัมผัสนั้นถาโถมเข้ามา มันรุนแรงจนน่ามืดตามัว ความร้อนจากตัวเธอโอบล้อมเขาไว้จนมิด เป็นถุงมือที่เปียกชื้นและคับแน่นที่กดทับด้วยแรงที่เกือบจะทำให้เจ็บปวด เขาได้รับรู้ถึงทุกสันนูนภายในตัวเธอ วิธีที่เธอบีบรัดเขา และจังหวะชีพจรที่เต้นตุบอยู่รอบแกนกาย "หายใจซะ" เขาพึมพำที่ข้างหู กัดลงบนผิวเนื้อนุ่มที่ลำคอเพื่อดึงสติของตัวเองไว้ นิ้วมือของเขาวาดเป็นวงกลมบนกระดูกสะโพกของเธอ หยอกเย้าผิวหนังที่เปียกชื้นขณะที่แกนกายเต้นเร่าอยู่ภายในตัวเธอ ดื่มด่ำกับความร้อนที่ชุ่มชื้น เขากอดเธอไว้แน่น รอคอยให้ความตกใจในช่วงแรกจางหายไป รอคอยให้ร่างกายของเธอยอมรับการรุกล้ำของเขา เขาสัมผัสได้ว่าหัวใจของเธอเต้นรัวอยู่ใต้แขนของเขาเหมือนนกที่ติดกรง กล้ามเนื้อภายในตัวเธอสั่นไหวไปมากับเขาด้วยจังหวะที่รวดเร็วและเร่าร้อน ช้าๆ อย่างเชื่องช้า ความเกร็งที่แข็งทื่อเริ่มจางหายไปจากร่างของเธอ เธอถอนหายใจยาวด้วยความสั่นสะท้าน ร่างกายผ่อนคลายและละลายไปกับเขา หลอมรวมเข้ากับขนาดของเขาอย่างลงตัว ความเจ็บปวดจากการถูกขยายเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอัดแน่นที่สั่นไหวและเติมเต็มซึ่งแผ่ออกมาจากช่องทางรักของเธอ "อ๊า..." เธอคราง เสียงนั้นลดระดับลงจนกลายเป็นความต้องการที่บริสุทธิ์และลึกซึ้ง สะโพกของเธอขยับไหวอย่างกล้าๆ กลัวๆ เป็นสัญญาณที่ไร้ถ้อยคำ เมื่อรับรู้ถึงการยอมรับของเธอ ในที่สุดโซลก็เริ่มขยับตัว เขาถอยออกมาช้าๆ ลากตัวผ่านความร้อนที่คับแน่น สัมผัสได้ถึงแรงเสียดสีทุกนิ้ว ทุกตารางนิ้วที่ร่างกายของเธอโ