บทที่ 88: ล่วงรู้ข่าวกรองสำคัญและไอ้งั่งจอมหยิ่งยโส โซลจ็อกกิ้งกลับเข้ามาในจัตุรัส ถุงน้ำหนังใบใหญ่แกว่งกระทบหลังเป็นจังหวะ ครั้งนี้หน้าอกของเขาหอบโยนจากการออกแรงจริงๆ เหงื่อเม็ดโตทำให้เส้นผมเปียกชุ่มปรกหน้าผาก ตัวเขาทั้งชื้นแฉะ มอมแมม และมีกลิ่นโคลนแม่น้ำจางๆ... ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจทำเพื่อกลบกลิ่นคาวกามและกลิ่นเหงื่อที่ยังคงติดอยู่ตามผิวหนัง “น้ำมาแล้ว!” เขาประกาศพลางวางถุงน้ำลงข้างหม้อต้มด้วยเสียงดังตุบ “สดๆ จากลำธารเลย” เวย์ร่าเงยหน้าขึ้นจากกองกระดูกที่กำลังคัดแยก ตัวเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยไขมันและคราบเลือด ผมชี้โด่เด่ดูเหมือนคนอารมณ์ไม่ดี เธอจ้องมองเสื้อตัวบางที่เปียกชื้นและรอยโคลนที่เปื้อนบนแก้มของเขา “ไปนานเกินไปแล้วนะ” เธอพึมพำ ดวงตาหรี่ลงด้วยความสงสัยอย่างจับผิด “นายไปฟัดกับวิญญาณแม่น้ำมาหรือไง? แล้วทำไมถึงตัวเปียกโชก? ตกลงไปในน้ำมาเหรอ?” “ตลิ่งมันลื่นน่ะ” โซลโกหกอย่างลื่นไหลพลางคว้ากระบวยมาจากลีโอร่าที่ดูเหนื่อยล้า “โคลนเต็มไปหมดเลยต้องล้างตัว ไม่ต้องห่วงหรอก” เวย์ร่าอ้าปากจะซักไซ้ต่อ... เธอรู้จักเขาดี ยิ่งเห็นสภาพร่างกายที่ดูอิ่มเอิบของเขา เธอก็ยิ่งรู้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เธอก็ระบุไม่ได้ และสัมผัสได้ว่าเขามีความลับซ่อนอยู่... แต่เธอก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงตะโกนเรียกร้องดังมาจากหัวแถว “ขอซุปเพิ่ม! ชามนี้มันว่างเปล่าแล้ว!” “เราไม่มีเวลามานั่งสนใจความซุ่มซ่ามของนายหรอก” เวย์ร่าฮึดฮัด ตัดสินใจว่าผลกำไรสำคัญกว่าการสอบสวน “ตักไปซะ แขนฉันจะหลุดอยู่แล้ว” โซลพยักหน้าอย่างสดใสแล้วกลับไปเข้าที่ จังหวะการทำงานของเขากลับมาเป็นปกติในทันที ตัก ราด อัธยาศัยดี คนในครอบครัวพยักหน้ารับและไม่ได้สงสัยอะไรอีก ความวุ่นวายของฝูงชนเป็นเครื่องกำบังที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทว่าสิ่งที่โซลไม่รู้... สิ่งที่ประสาทสัมผัสของเขาพลาดไปในจังหวะที่รีบร้อนจะกลับมา... ก็คือเงามืดนั้นมีดวงตา ลึกลงไปด้านหลังที่ซ่อนตัวอยู่หลังราวตากของที่ขอบจัตุรัส ร่างหนึ่งกำลังเฝ้ามองอยู่ ดวงตาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยการคำนวณคู่หนึ่งได้ติดตามโซลไปที่ลำธาร พวกมันเห็นเขารอ เห็นเนียโผล่ออกมาจากพงหญ้าด้วยอาการสั่นเทาและสิ้นหวัง พวกมันเห็นคนทั้งสองหายเข้าไปในเงามืดของรั้วไม้ และเห็นสภาพที่ยุ่งเหยิงแต่ดูเต็มอิ่มตอนที่เขากลับมา ร่างนั้นกระตุกยิ้ม สีหน้าบ่งบอกว่ารู้ซึ้งถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เขาปลีกตัวหายเข้าไปในฝูงชน พร้อมกับความลับที่มีค่ามากกว่าซุปชามไหนๆ โดยที่โซลไม่รู้ตัวถึงดาบที่แขวนอยู่เหนือหัว เขากลับเข้าสู่การทำงานหนักอีกครั้ง ร้านของเขากำลังไปได้สวย ไม่ใช่แค่พวกคนเก็บของป่าหรือหญิงชราอีกต่อไป กลิ่นหอมนั้นได้ดึงดูดเหล่านักล่าเข้ามาด้วย นักล่าผู้หยิ่งทะนง คนที่ปกติไม่ชายตามองพวกคนชั้นต่ำ ตอนนี้กลับมายืนต่อแถว และด้วยความทะนงตัวที่คิดว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่น พวกเขาไม่ได้นำขยะมาแลก แต่พวกเขานำเนื้อส่วนดีๆ มาด้วย... ไม่ว่าจะเป็นเนื้อส่วนสีข้าง ซี่โครงชิ้นโต ก้อนไขมัน... เพื่อแลกกับน้ำซุปรสเผ็ดร้อนที่ช่วยอบอุ่นท้องได้ดีกว่าอะไรทั้งหมด โซลตักซุปให้พวกเขาด้วยรอยยิ้ม หูของเขาคอยเงี่ยฟังอยู่ตลอด จัตุรัสคือหัวใจของชนเผ่า และวันนี้กระแสเลือดกำลังสูบฉีดไปด้วยข่าวซุบซิบ เขาตักซุปไปฟังไป คัดกรองเสียงรบกวนเพื่อหาข้อมูลที่มีประโยชน์ “ทีมสองน่าจะกลับมาในอีกสองสามวัน” นักล่าหน้าบากพึมพำกับเพื่อนร่วมทางระหว่างซดซุปเสียงดัง “ได้ยินว่าการซุ่มโจมตีใช้เวลานานมาก กำลังไล่ล่าฝูงไอรอนไฮด์อยู่” “อย่างน้อยพวกเขาก็ยังได้กลับมา” เพื่อนร่วมทางครางรับ “ทีมสามต่างหากที่ใช้ชีวิตอย่างราชา สัตว์ร้ายตัวมหึมาที่ถูกนำมาในวันฉลองนั่นไง? ตัวที่เลี้ยงคนทั้งเผ่าได้น่ะ? นั่นเป็นผลงานของโทรัคเลยนะ หอกปักทะลุตาแม่นๆ” กระบวยในมือของโซลชะงักไปครู่หนึ่ง โทรัค พี่ชายของวูร็อค หัวหน้าทีมล่าสัตว์ที่สาม โซลค้นความทรงจำอันวุ่นวายของร่างเดิม เขาตระหนักว่าชนเผ่านี้มีทีมล่าสัตว์ระดับหัวกะทิอยู่สามทีม พวกเขาปฏิบัติหน้าที่ต่างจากพวกกลุ่มนักล่ารายวันทั่วไปที่ล่าแค่แถวๆ ใกล้ที่พัก พวกเขาจะออกไปนานหลายสัปดาห์ ลึกเข้าไปในป่าเพื่อไล่ล่าสัตว์นักล่าระดับสูง นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่ค่อยเห็นหน้าพวกเขานัก พวกเขาใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดอย่างแท้จริง และโทรัคก็เป็นหนึ่งในยอดฝีมือ นักล่าระดับสูง สัตว์ร้ายตัวมหึมาที่ถูกนำมาในวันที่โซลตื่นขึ้นมา... ตัวที่เป็นจุดเริ่มต้นของงานฉลอง... นั่นคือถ้วยรางวัลของโทรัค “ตอนนี้เขาอยู่ในกระท่อมสภา” นักล่าคนนั้นกล่าวต่อ พลางเช็ดน้ำมันพริกออกจากเครา “กำลังปรึกษาหารือกับหัวหน้าเผ่าอยู่ ได้ยินมาว่าเขาอาจจะได้เป็นหัวหน้านักล่าในเร็วๆ นี้ถ้ายังล่าสัตว์พวกนั้นมาได้เรื่อยๆ” โซลเก็บข้อมูลเหล่านั้นไว้ในหัว พลางครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว นี่เป็นทั้งข่าวร้ายและข่าวดี ข่าวร้าย: ผู้คุ้มครองของวูร็อคคือพี่ชายของเขา และดูเหมือนว่าเขาจะสนิทสนมกับหัวหน้าเผ่าด้วย ถ้าวูร็อคไปฟ้องเขา โทรัคอาจจะบดขยี้โซลได้ด้วยคำสั่งเดียว ข่าวดี: โทรัคเป็นคนทะเยอทะยาน เขายุ่งอยู่กับการเมืองและชื่อเสียง เขาคงไม่สนใจการทะเลาะวิวาทระหว่างน้องชายกับคนขายซุปแน่ หากมันไม่ส่งผลต่อชื่อเสียงของเขา วูร็อคที่ยังไม่ลงมือก็คงเป็นเพราะโทรัคสั่งให้เขาอยู่นิ่งๆ เพื่อไม่ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลในช่วงเวลาแห่งชัยชนะนี้ “งั้นพี่ชายคนโตก็คือวีรบุรุษของชั่วโมงนี้สินะ” โซลคิดพลางตักซุปให้นักรบคนหนึ่ง “สถานะสูง ส่งผลให้ความเย่อหยิ่งสูงตามไปด้วย จัดการได้ยากกว่า แต่ว่า...” เขามองนักล่าที่กำลังดื่มซุปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ฉันต้องการแต้มต่อ ต้องการความแข็งแกร่งมากกว่านี้ โซลตัดสินใจ ฉันจะฝากชีวิตไว้กับอารมณ์หรือความเมตตาของคนอื่นไม่ได้ เขายังคงขายซุปต่อไป ใจก็คิดวางแผนไปด้วย บางครั้งก็ต้องจัดการกับพวกงกที่น่ารำคาญซึ่งพยายามเอาหินก้อนหรือใบไม้แห้งมาแลกซุป เขาจัดการไล่พวกนั้นออกไปอย่างเด็ดขาดและเลือดเย็นสมกับเป็นพ่อค้า ทันใดนั้น ฝูงชนก็แยกออกจากกัน ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณหน้าแถว เหมือนกับระลอกคลื่นในบ่อน้ำที่สงบลง ชายหนุ่มร่างกำยำก้าวออกมา เขาดูไม่เหมือนนักล่าคนอื่นๆ อุปกรณ์ของเขาขัดจนเงาวับ ชุดขนสัตว์เป็นของชั้นดีและย้อมเป็นสีแดงเข้ม เขาถือหอกที่ปลายไม่ใช่หิน แต่เป็นกระดูกสีขาวขัดเงา... ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององครักษ์ส่วนตัวของหัวหน้าเผ่า และถ้าเขาจำไม่ผิด ชายคนนี้ชื่อว่าโรวาน ผู้คนมองเขาด้วยความเคารพและหวาดกลัว ต่างพากันถอยห่างเพื่อเปิดทางให้ เขาคือหนึ่งในยอดฝีมือ เป็นมือขวาของผู้ใช้อำนาจ เขาหยุดลงตรงหน้าโต๊ะหิน จ้องมองลงมาที่โซลด้วยความเบื่อหน่ายอย่างหยิ่งยโส เขาไม่ได้เอาเศษเนื้อหรือกระดูกมาแลก แต่เขากลับล้วงเข้าไปในถุงที่เอวแล้วโยนเนื้อก้อนหนึ่งลงบนโต๊ะ มันเป็นเนื้อส่วนที่ดีที่สุด สีแดงเข้ม สด และมีไขมันแทรกเป็นลายหินอ่อน มันมีค่าอย่างน้อยสองหรือสามเท่าของซุปหนึ่งชาม “ตักไอ้สิ่งที่เรียกว่า ‘ซุป’ นั่นมาให้ฉันที” องครักษ์สั่ง เสียงของเขาเรียบเฉยและราบเรียบ “มาดูกันหน่อยว่าไอ้ที่เสียงดังโวยวายกันน่ะ มันมีดีอะไรนักหนา”