บทที่ 87: มีความสุข (ตอนพิเศษ) “ฉันเกลียด… ไม่สิ ฉันเกลียดไอ้กราคเข้าไส้เลย” เธอพ่นชื่อนั้นออกมาประหนึ่งคำสาปแช่ง “แต่ตามกฎของเผ่า ฉันทำอะไรไม่ได้เลย เขาเป็นนักล่า เขาเป็นคนหาเนื้อมาให้ และเขามีสิทธิ์ที่จะอ้างสิทธิ์ในตัวผู้หญิงคนไหนก็ได้ในเผ่าตราบเท่าที่พ่อของเธอเห็นชอบ แต่ว่า…” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเงินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโซลด้วยความรู้สึกที่รุนแรงและแน่วแน่จนแทบจะทะลุผ่านความมืดมิดนั้นออกมา “…ตั้งแต่คุณโผล่มาคืนนั้นแล้วตะโกนไล่มันไป แถมยังแสดงสิทธิ์ในตัวฉันอย่างเต็มที่… ฉันมีความสุขมากจริงๆ ค่ะ และถึงแม้ว่ามันจะเจ็บนิดหน่อย… แต่มันก็รื่นรมย์มากเช่นกัน” “ฉันชอบมันนะคะ” เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านคราบฝุ่นบนแก้ม “ได้โปรด… อย่าขอโทษที่ช่วยฉันไว้เลยค่ะ” โซลผ่อนลมหายใจยาวที่เขาไม่รู้ตัวว่ากลั้นเอาไว้ ความตึงเครียดจางหายไปจากร่างกาย แทนที่ด้วยความรู้สึกโล่งใจและสายใยที่ลึกซึ้ง เขาโอบกอดเธอแน่นขึ้นพลางจูบลงบนเรือนผม เขาไม่ได้ทำลายเธอ แต่เขาได้หล่อหลอมเธอขึ้นมาใหม่ “ผมจะไม่ทำแบบนั้น” เขาพึมพำกับเส้นผมของเธอ “พักเถอะเนีย คุณปลอดภัยแล้ว” “กราค” โซลลองลิ้มรสชื่อนั้นในปาก มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเป้าหมาย เขาเพิ่งตระหนักได้ในตอนนี้ว่าพลังของเขา… อิทธิพลสีเทาเถ้าถ่านนี้… ไม่ใช่แค่เครื่องมือสำหรับความสุขสม แต่มันคืออาวุธที่ใช้ต่อกรกับลำดับชั้นที่แข็งทื่อและโหดร้ายของโลกใบนี้ กราคใช้กฎของเผ่าขังเธอไว้ แต่โซลใช้กฎของธรรมชาติ… ความเหนือกว่าของเจตจำนงที่แข็งแกร่งกว่า… เพื่อปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ “มันจะไม่มีวันแตะต้องคุณอีก” โซลให้คำมั่น น้ำเสียงของเขาต่ำและเต็มไปด้วยอันตราย “ผมไม่คิดว่ามันจะกล้ากลับมาอีกหรอก” เขาใช้ความคิดอย่างหนัก คำนวณความรุนแรงของคำสั่งที่ตนเองใช้ไป หากเขาบอกให้ชายคนนั้น “ไสหัวไปให้พ้น” แล้วชายคนนั้นได้ยอมรับความจริงที่ถูกเขียนขึ้นใหม่จริงๆ… “ถ้ามันจะกลับมา มันควรจะกลับมานานแล้ว แต่มันก็ไม่กลับมา” แม้เนียจะไม่เข้าใจคำพูดหรือที่มาของความมั่นใจของเขาอย่างถ่องแท้ แต่เธอก็ยังคงจ้องมองเขาด้วยความหวังที่สู้รบกับความหวาดกลัวในดวงตา “เขาแข็งแกร่งนะคะโซล” เธอเตือนเขา มือที่กุมแขนเขาแน่นขึ้น “เขาเป็นหนึ่งในคนที่ขว้างหอกได้แม่นที่สุด ถ้าเขากลับมา…” “งั้นเขาก็ต้องกลับมาให้ได้ก่อน” โซลแสยะยิ้ม ความเย่อหยิ่งหวนกลับมาบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง “และความแข็งแกร่งไม่ได้วัดกันแค่การขว้างไม้หรอกนะ ใครบอกว่าผมอ่อนแอกว่าเขากันล่ะ?” เขากล่าวในขณะที่สัมผัสได้ถึงพลังงานสีเทาเถ้าถ่านที่เต้นเร่าอยู่ในหน้าอก มันหมุนเวียนไปตามแขนขา ซ่อมแซมและเสริมสร้างเส้นใยในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง เนียมองความมั่นใจที่แปลกประหลาดของเขาด้วยความงุนงง แต่เมื่อเห็นไฟในดวงตาของเขา เธอก็เลือกที่จะเชื่อเขา เธอส่งเสียงครางรับในลำคอด้วยความพอใจ พลางซบหน้าลงกับอกของเขา “เดี๋ยวคุณก็รู้” เขาเสริมเบาๆ เขาสลัดตัวออกจากเธออย่างช้าๆ แม้จะยังคงวางมือข้างหนึ่งไว้บนเอวของเธออยู่ก็ตาม “เราควรกลับกันได้แล้ว” เขากล่าวอย่างนุ่มนวล “หม้อนั่นมันไม่คนตัวเองหรอกนะ และคุณก็ต้องกินอะไรบ้าง คุณสูญเสีย… พลังงานไปเยอะเลย” เนียหน้าแดงก่ำ เหลือบมองสภาพที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง แต่เธอกลับไม่ได้ดูละอายใจ เธอดูเหมือนผู้หญิงที่เพิ่งได้รับการสวมมงกุฎเป็นราชินี เธอจัดเสื้อผ้าที่ห่อหุ้มตัวให้แน่นขึ้นอีกนิด แต่ทว่ายังคงปล่อยช่วงบนไว้หลวมๆ… สัญญาณจากจิตใต้สำนึกที่สื่อว่าเธอเป็นของเขาเพียงผู้เดียว “ฉันจะตามไปที่แผงขายของทีหลังนะคะ” เธอกล่าวพร้อมกับตั้งหลักยืน “ดีมาก” โซลตอบ เขามองดูเธอเดินออกจากพุ่มหญ้าสูงไปก่อน ฝีเท้าของเธอเบาลง และเชิดหน้าขึ้นสูง เธอไม่ใช่เหยื่อที่สั่นสะท้านคนเดิมที่เดินเข้ามาในลานโล่งนี้อีกต่อไป เธอคือผู้หญิงที่รู้ดีว่าตนเองเป็นของใคร โซลรออยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นๆ ทำให้เหงื่อบนผิวแห้งลง เขามองไปยังต้นไม้ใหญ่ และรอยหญ้าที่ราบเรียบซึ่งพวกเขาเพิ่งปลดปล่อยอารมณ์กันไป เขาหยิบถุงน้ำที่ว่างเปล่าจากโคนต้นไม้ขึ้นมาเหวี่ยงพาดบ่าอย่างสบายอารมณ์ เขารู้สึกเหมือนเป็นยักษ์ใหญ่ เขาเพิ่งพิชิตผู้หญิงคนหนึ่ง ท้าทายนักล่า (ในเชิงจิตวิญญาณ) และประกาศศักดาเหนือห่วงโซ่อาหารในท้องถิ่นนี้ “กราค” เขาพึมพำชื่อนั้นกับความมืดอีกครั้ง ทดสอบน้ำหนักของชื่อนั้น เขาไม่รู้หรอกว่านักล่าคนนี้เป็นใคร แต่เขารู้สิ่งหนึ่งแน่ๆ กราคจะต้องไม่พอใจอย่างมากเมื่อรู้ว่าของรางวัลของมันถูกฉกไปต่อหน้าต่อตา และโซลจะสนุกกับทุกวินาทีที่ได้เห็นมัน เขาหมุนตัวและก้าวเดินกลับไปยังจัตุรัสของหมู่บ้าน หน้าอกเชิดขึ้น ท่วงท่ามั่นคงและเต็มไปด้วยความมั่นใจ พ่อค้าซุปมีธุรกิจที่ต้องดูแล และตอนนี้เขาก็มีผู้หญิงที่ต้องปกป้อง เพื่อการนั้น เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น เขาต้องฝึกฝน เขาต้อง— โซลชะงักฝีเท้ากึก เขามองลงไปที่ถุงน้ำซึ่งแกว่งไกวเบาๆ อยู่ข้างสะโพก มันแบนราบ มันแห้งสนิท มันว่างเปล่าอย่างปฏิเสธไม่ได้เลย สมองของเขาหมุนย้อนกลับอย่างช้าๆ และเจ็บปวด “รับช่วงต่อที” โซลพูด… “ฉันต้องไปเอาน้ำเพิ่มจากแหล่งสำรอง” เขาบอกลิโอร่า… และชาวบ้านทุกคนที่กระหายข่าวซุบซิบ… ว่าเขาจะออกไปตักน้ำ ถ้าตอนนี้เขาเดินกลับเข้าไปในจัตุรัสด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง กลิ่นกายเต็มไปด้วยกามารมณ์ และถือถุงน้ำที่แห้งสนิทสองใบกลับไป ต่อให้ลิโอร่าใสซื่อแค่ไหนก็คงไม่เชื่อหรอก ส่วนเวย์ร่าล่ะก็… ได้ฉีกเขาเป็นชิ้นๆ แน่ “ซวยแล้ว” โซลพึมพำ ออร่า “นักล่าระดับสูงสุด” ของเขาแตกโพละเหมือนฟองสบู่ เขาเงยหน้ามองฟ้า เขาหายไปนานเกินไปแล้ว หม้อซุปคงกำลังงวดได้ที่ ลิโอร่าคงกำลังขูดก้นหม้ออยู่แน่ๆ “ชิบหายแล้ว!” เขาหมุนตัวกลับทันที ท่วงท่าสง่างามหายวับไปกับตา เขาไม่ได้ก้าวเดิน แต่เขาวิ่งสุดชีวิต เป็นครั้งที่สองของวันที่โซลต้องวิ่งหน้าตั้งผ่านป่า เขาไม่ได้หนีสัตว์ประหลาด แต่เขากำลังวิ่งไปทำงานบ้าน เขาพุ่งตรงไปตามทางสู่ลำธาร รองเท้าแตะตบกระทบพื้นดินรัวๆ ถุงน้ำเปล่าๆ พลิ้วสะบัดอยู่ข้างหลังราวกับผ้าคลุมของซูเปอร์ฮีโร่ที่ห่วยแตกที่สุดในโลก “ฉันคือผู้ควบคุมความเป็นจริง!” เขาหอบหายใจพลางกระโดดข้ามรากไม้ “ฉันคือจ้าวแห่ง… อึก—รสชาติ! ฉันกำลัง… จะไปสายแล้ว!”