บทที่ 63: นวด (หลอก) ท่านอา แค้ก แค้ก แค้ก จู่ๆ โซลก็ไอออกมาอย่างรุนแรงจนตัวโยน เขาใช้มือปิดปากเอาไว้ “โซล?” ไลร่าถามด้วยความตกใจ “ควันครับ!” โซลพูดเสียงแหบพร่าพลางโบกมือไปมา “ผมเผลอสูดควันจากกองไฟเมื่อกี้น่ะ แค่ระคายคอนิดหน่อย” เอวาร่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มอย่างรู้ทัน เธอเพียงแค่ยักไหล่ปล่อยผ่านไป “เอาเถอะ ยังไงเขาก็รักษาฉันแล้ว นั่นแหละที่สำคัญที่สุด ฉันไม่ได้รู้สึกดีขนาดนี้มาหลายปีแล้ว” ไลร่ายิ้มกว้างโดยไม่รับรู้ถึงนัยยะแฝง เธอถูไหล่ตัวเองพลางนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อความเหนื่อยล้าจากทั้งวันเริ่มถาโถมเข้ามา “ฟังดูวิเศษไปเลยนะ” ไลร่าพูดพลางหมุนคอ “ช่วงนี้ปวดหลังจะแย่ ต้องแบกตะกร้าพวกนี้ขึ้นมาจากป่าตลอด ถ้าเธอ... ถ้าเธอไม่เหนื่อยเกินไป วันหลังช่วยฉันบ้างได้ไหม?” โซลมองท่านอาของเขา... ผู้ซึ่งยังดูเยาว์วัยและงดงามในแบบฉบับหญิงแกร่ง แต่กลับต้องโรยราไปเพราะโลกที่โหดร้ายใบนี้ เขาพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ซึ่งเขารีบก้มหน้าซ่อนมันเอาไว้อย่างรวดเร็ว “ได้สิครับท่านอา” เขาตอบอย่างว่าง่าย “ผมยินดีที่จะดูแลท่าน จะเมื่อไหร่ก็ได้ บรรพบุรุษคงอยากให้ผมดูแลคนในครอบครัวก่อนอยู่แล้ว” ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว เขานึกในใจ พลังเถ้าสีเทาในอกเต้นเร่าด้วยความคาดหวัง ร้านซุปคงจะดึงดูดผู้หญิงในหมู่บ้านให้เข้ามา แต่ดูเหมือน “ร้านนวด” กำลังจะเปิดให้บริการที่บ้านของเขาเองเสียแล้ว “เอาล่ะ” เอวาร่าหาวพลางเดินกลับไปที่กระท่อมของเธอ ผ้าห่อตัวเลื่อนหลุดลงมาต่ำจนน่าหวาดเสียวอีกครั้ง “ฉันจะนอนให้เหมือนตายเลย ขอบใจนะโซล แวะมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้นะ... ทั้งเรื่องทำอาหารแล้วก็นวดนั่นแหละ” เธอขยิบตาให้เขาอย่างโจ่งแจ้งและหยอกเย้า ก่อนจะมุดตัวเข้าไปข้างในแล้วปิดประตู โซลถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รอดไปที “นี่” ไลร่าครางพลางหยิบตะกร้าหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้งแล้วส่งให้เขา “ช่วยถืออันนี้หน่อยสิ ด้วยพรจากวิญญาณ ปีนี้ผลผลิต... ดีมากเลย แต่มันก็หนักเอาการ” โซลรับตะกร้ามาจากเธอ ข้างในเต็มไปด้วยของป่าตามมาตรฐาน มีหัวมันสีม่วงที่เต็มไปด้วยคราบดิน กองผักใบเขียวที่มีกลิ่นกำมะถันจางๆ ผลไม้ป่าที่ดูช้ำเล็กน้อย และที่ก้นตะกร้ามีซากสัตว์ขนฟูสามตัว ดูเหมือนจะเป็นแบดเจอร์หิน “เนื้อมีไม่ค่อยเยอะหรอก” ไลร่าถอนหายใจพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “แต่พอกินคู่กับหัวมัน ก็น่าจะประทังชีวิตพวกเราไปได้” เขาพยักหน้า ทั้งคู่เดินไปที่กระท่อมด้วยความเงียบ โดยมีโซลเป็นคนแบกตะกร้าสานใบหนัก เขาเฝ้ามองจังหวะการเดินของสะโพกไลร่าไปตลอดทาง เธอผลักประตูเปิดออกแล้วพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก พลางปาดเหงื่อที่ซึมอยู่บนหน้าผาก โซลมองไปรอบๆ พื้นที่เล็กๆ ที่ค่อนข้างมืดสลัว มันว่างเปล่า เขาจึงวางของลงด้วยเสียงดังปัง “พวกเด็กๆ ไปไหนกันหมดครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “ผมคิดว่าพวกเธอควรจะกลับมากันแล้วนะ” ไลร่ายืดตัวตรงและแอ่นหลังเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อย “พวกเธอแวะที่แม่น้ำเพื่อล้างหัวมันน่ะ” เธออธิบายด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า “เดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะ” เดี๋ยวก็มา... แต่ไม่ใช่ตอนนี้ คำพูดนั้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศ พร้อมกับนัยยะที่หนักอึ้ง โซลมองท่านอาของเขา ความเหนื่อยล้าจากงานหนักตลอดทั้งวันทำให้เธอดูโรยรา แต่ในแสงสลัวนั้น มันกลับยิ่งส่งเสริมความงดงามตามธรรมชาติของเธอให้โดดเด่นขึ้น เสื้อคลุมของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นหลังและส่วนโค้งเว้าของเอว ราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง เส้นผมที่เปียกชื้นแนบไปกับต้นคอ เธอมีกลิ่นของดิน กลิ่นของความตรากตรำ และกลิ่นหอมเย้ายวนแบบสตรีที่พุ่งเข้าใส่โซลราวกับหมัดหนักๆ ความปรารถนาที่ถูกเก็บกดเอาไว้ ซึ่งเพิ่งจะถูกปลุกเร้าโดยเอวาร่า ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง พลังเถ้าสีเทาในอกเต้นตุบๆ ตอบสนองต่ออารมณ์ใคร่ของเขา ทำให้เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าว เขาจะปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด ในขณะที่ไลร่าก้มลงไปจัดการกับของในตะกร้า โซลก็ขยับตัว เขาเดินเข้าไปหาเธอจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวหนังของเธอ เขาไม่ได้เอ่ยถาม แต่ยื่นมือออกไปทันที เขาโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง ดึงร่างที่นุ่มนิ่มแต่แฝงด้วยความกระชับของเธอให้แนบชิดกับหน้าอก เขาซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ สูดดมกลิ่นเหงื่อไคลที่ชวนให้มึนเมานั้นอย่างลึกซึ้ง “ท่านอา” เขาพึมพำ เสียงของเขาสั่นสะท้านไปตามผิวหนังที่เปียกชื้นของเธอ “ไม่ได้บอกเหรอครับว่าร่างกายท่านกำลังเจ็บปวด? เมื่อกี้เห็นท่านยังบีบไหล่อยู่เลย” ไลร่าตัวแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจกับการกอดกะทันหัน มือของเธอหยุดชะงักเหนือตะกร้ามัน แต่เธอก็ไม่ได้ผลักเขาออก และไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เธอกลับโอนอ่อนไปตามอ้อมกอดของเขาและปล่อยเสียงหัวเราะแผ่วๆ ออกมา “โซล” เธอถอนหายใจพลางตบแขนของเขาที่พาดอยู่บนหน้าอกของเธอ “เธอใจดีเกินไปแล้ว แต่ไม่ต้องหรอกนะ เธอเพิ่งทำอาหารให้เรา แล้วยังต้องนวดให้เอวาร่าตั้งนาน... เธอคงหมดแรงแล้วแน่ๆ ความปวดของฉันมันสะสมมานาน รอไว้วันหลังก็ได้” เธอพยายามจะค่อยๆ แกะตัวออกเพื่อก้าวออกมาจากอ้อมกอดของเขา “ฉันสบายดี” เธอพยายามยืนยันเสียงเบา “จริงๆ นะ” โซลไม่ยอมปล่อย เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น โอบรัดรอบเอวของเธอจนรู้สึกถึงหน้าท้องที่แกร่งได้รูป เขาเบียดร่างกายเข้าหาจนแนบสนิท ให้เธอรู้สึกถึงความแข็งขึงของร่างกายเขา และความแข็งแกร่งที่เขาครอบครองอยู่ในขณะนี้ “ไม่ครับ” โซลกระซิบ ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านใบหูของเธอ “ไม่ต้องรอหรอก ผมไม่เป็นไร ผมรู้สึกแข็งแรง... แข็งแรงกว่าที่เคยเป็นมาตลอดชีวิต” เขาขยับเข้าใกล้กว่าเดิม มือของเขาลูบไล้อยู่บนหน้าท้องของเธอ รับรู้ได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวอยู่ใต้สัมผัส “ในเมื่อท่านกำลังเจ็บปวด ผมจะปล่อยไปได้ยังไงครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่โน้มน้าวและชวนให้เคลิบเคลิ้ม “ท่านคอยดูแลทุกคนมาตลอดท่านอา ให้ผมได้ดูแลท่านบ้างเถอะ ให้ผมได้รักษาท่านตอนนี้เลย” ไลร่าลังเล “แต่... ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ” เธอประท้วงอย่างอ่อนแรง ความตั้งใจของเธอพังทลายลงภายใต้ความอบอุ่นและความเด็ดขาดในน้ำเสียงของเขา “ฉันตัวมอมแมมเพราะขุดดินมา...” “ไม่สำคัญหรอกครับ” โซลกล่าวอย่างหนักแน่น “การรักษาจะได้ผลดีที่สุดตอนที่ร่างกายอบอุ่น” “มาเถอะครับ” เขาบอกอย่างนุ่มนวล ไลร่ามองเขา สำรวจใบหน้าของหลานชาย เธอเห็นเพียงความห่วงใยและความทุ่มเทของหลานที่ทำเพื่ออา เธอถอนหายใจออกมาเป็นการยอมจำนน “เธอนี่ดื้อจริงๆ” เธอพึมพำพร้อมรอยยิ้มจางๆ “ก็ได้ ถ้าเธออยากจะทำขนาดนั้น” โซลยิ้ม ประกายตาเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ในเงามืด “ผมอยากทำครับ” เขาจูงมือเธอไปยังที่นอน... ซึ่งเป็นกองขนสัตว์นุ่มๆ ตรงมุมกระท่อม “นอนลงสิครับ” เขาสั่ง “คว่ำหน้านะ” ไลร่าลังเลอยู่ชั่วครู่เพราะรู้สึกแปลกๆ กับท่านอนนี้ แต่เธอก็เชื่อใจเขา เธอทิ้งตัวลงบนกองขนสัตว์ เหยียดแขนขาที่เหนื่อยล้าออกไป เธอคว่ำหน้าลง