บทที่ 41: พลังประหลาดนี้คืออะไรกัน? เขายังคงฝังตัวอยู่ภายในกายของเธอชั่วครู่ ทั้งคู่โชกไปด้วยเหงื่อ แผ่นหลังของเธอขยับขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจรุนแรง นิ้วมือของเธอจิกเกร็งเบาๆ ลงบนท่อนแขนของเขาที่ยังคงโอบรัดเอวเธอไว้อย่างแน่นหนา โซลหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาขบเม้มที่ติ่งหูของเธอพลางถอนกายออกอย่างเชื่องช้า กล้ามเนื้อภายในช่องทางรักของเธอบีบรัดความว่างเปล่าอย่างสิ้นหวัง เสียง "ป๊อก" อันแสนลามกดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบเมื่อแก่นกายของเขาหลุดออกมา ของเหลวข้นคลั่กปนเปไปกับน้ำรักหยดไหลออกมาจากปากทางที่กำลังเผยอค้าง ก่อนจะเจิ่งนองอยู่ระหว่างต้นขา เธอส่งเสียงครางแผ่วเมื่อรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ ร่างกายสั่นกระตุกราวกับปลาที่ถูกควักไส้บนผืนหนังสัตว์ เขาก้มลงมองผลงานของตัวเอง ร่างกายของเธอนอนแผ่หลาอยู่อย่างไม่เป็นท่า ผิวพรรณแดงระเรื่อและเต็มไปด้วยรอยจ้ำ สีหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุขสมที่ถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ส่วนหนึ่งในใจของเขาปรารถนาจะทำอะไรให้มากกว่านี้ ภาพของท่วงท่าอื่นๆ ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุดหย่อน... ไม่ว่าจะเป็นการจับเธอโก้งโค้งบนโต๊ะแฟลทไอรอน การซัดเข้าจากด้านหลังในท่าสุนัขที่แสนดิบเถื่อน หรือการมองเธอกระเด้งตัวอยู่บนร่างของเขา ทว่า น่าเสียดายที่ความเป็นจริงกระแทกใส่เขาเข้าเต็มเปา เขาหมดแรงโดยสมบูรณ์ หน้าอกของเขากระเพื่อมรุนแรง ขาสองข้างรู้สึกอ่อนปวกเปียกเหมือนเยลลี่ สองยกที่ผ่านมาสูบพลังงานไปจนหมดสิ้น ร่างกายนี้ยังคงอ่อนแอ ขาดสารอาหาร และเพิ่งฟื้นตัวจากการถูกซ้อมมา จิตใจนั้นอยากจะไปต่อ แต่สังขารกลับสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า เขาทิ้งตัวลงบนผืนขนสัตว์ข้างกายเธอ สายตามองขึ้นไปบนเพดานมุงหญ้าอันมืดมิดของกระท่อม "เฮ้" เขาพึมพำพร้อมกับสะกิดไหล่เธอเบาๆ "เธอชื่ออะไร?" ไม่มีเสียงตอบรับ โซลขมวดคิ้ว เขาเขย่าตัวเธอแรงขึ้น "ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง" เธอยังคงนอนแน่นิ่ง ศีรษะพับเอียงไปด้านข้าง ความตระหนกแล่นเข้ามาในชั่วพริบตา เขาทำเธอพังไปจริงๆ หรือเปล่า? เขารีบยื่นมือไปกดนิ้วสองนิ้วลงบนลำคอเพื่อเช็กชีพจร แล้วเอามือไปอังที่ใต้จมูกของเธอ เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นหนักแน่นมั่นคง และไออุ่นของลมหายใจที่กระทบฝ่ามือ เธอไม่ได้ตาย เธอแค่หลับลึก... หมดสติไปเพราะความสุดยอดของกามารมณ์และความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา เขาปล่อยตัวนอนหงายหลังพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก สายตาจ้องมองเข้าไปในความมืด พยายามเรียบเรียงพายุแห่งข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาในหัว ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับความทรงจำของโซลคนเดิมมา แต่พวกมันก็ไม่ได้ถูกจัดระเบียบเหมือนห้องสมุดที่ดี มันเป็นเพียงกองขยะที่สับสนวุ่นวาย เขาไม่ได้มีความจำแบบภาพถ่าย เขาไม่สามารถเรียกแผนที่หมู่บ้านหรือลำดับเครือญาติของเผ่าออกมาได้ตามใจชอบ ความทรงจำจะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อถูกกระตุ้นด้วยใบหน้า กลิ่น หรือคำพูด ซึ่งมักจะปะปนกับความรู้สมัยใหม่ของเขาเองจนกลายเป็นหมอกควันที่น่าสับสน ทว่า ท่ามกลางหมอกควันนั้น สิ่งหนึ่งกำลังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ: พลังนี้ เขานอนวิเคราะห์สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาเคยอ่านนิยายแฟนตาซีและการ์ตูนมามากมายในชาติก่อน ดังนั้นเขาจึงมีกรอบแนวคิดที่จะเข้าใจปรากฏการณ์เหนือธรรมชาตินี้ แม้ว่านี่จะเป็นความจริงก็ตาม เขามองดูหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เธอเชื่อฟังเขาทุกอย่าง แต่มันไม่ใช่การเชื่อฟังแบบหุ่นยนต์ที่ตาขวางเหมือนการสะกดจิตทั่วไป เธอไม่ใช่ซอมบี้ เธอรักษาบุคลิกภาพ สติสัมปชัญญะ ความกลัว และความปรารถนาของเธอเอาไว้ได้ "มันไม่ใช่การครอบงำอย่างแน่นอน" โซลครุ่นคิดในใจ "แต่มัน... เหมือนการเขียนทับมากกว่า" เมื่อเขาออกคำสั่ง มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังบังคับฝืนใจเธอ แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังเปลี่ยน 'สามัญสำนึก' ของเธอ ราวกับว่าเขาได้แก้ไขกฎพื้นฐานของความเป็นจริงในตัวเธอ ในใจของเธอ การแก้ผ้าให้เขาไม่ใช่เรื่องแปลก... แต่มันเป็นเรื่องธรรมชาติพอๆ กับการหายใจ การปรนเปรอให้เขาไม่ใช่เรื่องต้องห้ามสำหรับสตรีที่มีสามีแล้ว... แต่มันคือสิ่งที่ควรจะทำตามตรรกะ เขาตระหนักได้ว่าพลังของเขาใกล้เคียงกับการบิดเบือน 'ความจริง' หรือ 'สัจพจน์' ของโลกสำหรับเป้าหมายที่เฉพาะเจาะจง เขากำลังทำให้คำพูดของเขาเป็น 'กฎธรรมชาติ' บทใหม่สำหรับผู้ฟัง "ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง นี่มันก็น่ากลัวจริงๆ" เขาพึมพำพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยๆ เผยออกมาบนใบหน้า "และมันสมบูรณ์แบบมาก" ทันทีที่เขาคิดได้ดังนั้น ความรู้สึกบางอย่างก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะความคิด มันเริ่มจากประกายไฟเล็กๆ ในใจกลางหน้าอก... กระแสความอบอุ่นแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งสัมผัสได้ชั่วครู่หลังจากเสร็จสมกับอาของเขาเมื่อช่วงเช้านี้ แต่คราวนี้ ความรู้สึกนั้นไม่ใช่แค่หยดเล็กๆ แต่มันคือสายน้ำที่ทะลักทลาย มันรู้สึกราวกับเขื่อนในซี่โครงของเขาได้แตกออก ความร้อนที่เข้มข้นและทรงพลังพุ่งพล่านออกมาจากกระดูกหน้าอก มันไม่ได้เจ็บปวด แต่มันให้ความรู้สึกที่สุดยอด เหมือนกับการแช่น้ำพุร้อนหลังจากต้องเผชิญกับหิมะอันหนาวเหน็บ พลังงานไหลผ่านร่างของเขา เข้าสู่แขนที่เหนื่อยล้า ลงไปยังขาที่สั่นเทา และโอบล้อมกระดูกสันหลัง ทุกเส้นใยกล้ามเนื้อที่พลังนั้นสัมผัสดูเหมือนจะสั่นไหวและเชื่อมประสานเข้าด้วยกัน ขจัดความเหนื่อยล้าและความปวดเมื่อยออกไปในทันที จากนั้นกระแสพลังก็พุ่งขึ้นไปข้างบน มันกระแทกเข้ากับสมองของเขาเหมือนค้อนที่หุ้มด้วยกำมะหยี่ หัวใจของเขาว่างเปล่า ในชั่ววินาทีหนึ่งมีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนสีขาว จากนั้น เขาก็กลับมามีความกระจ่างชัดอีกครั้ง โลกดูเหมือนจะคมชัดขึ้นทันตา ความมืดในกระท่อมไม่ใช่ความมืดอีกต่อไป เขาสามารถมองเห็นรายละเอียดของฟางแต่ละเส้นบนหลังคามุงจาก ลวดลายของเนื้อไม้บนคานรับน้ำหนัก เสียงอู้อี้ของยามค่ำคืนกลายเป็นเสียงที่แยกชั้นกันชัดเจน... เสียงจิ้งหรีดที่ร้องอยู่ห่างไปสามหลัง เสียงลมหวีดหวิวในแมกไม้ จังหวะหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอของหญิงสาวข้างกาย แม้แต่กลิ่นของอากาศก็แยกแยะส่วนประกอบได้: กลิ่นสาบ กลิ่นฝุ่น ควันไฟที่จางหาย หญ้าที่ถูกบดขยี้ และกลิ่นคาวเหล็กของเลือดจากโรงฆ่าสัตว์ที่อยู่ไกลออกไป เขาหอบหายใจพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองดูมือของตัวเอง มันหยุดสั่นแล้ว เขาขยำกำปั้นแน่น สัมผัสถึงความมั่นคงและทรงพลังมากกว่าครั้งไหนๆ ร่างกายของเขารู้สึกเบาหวิวราวกับแรง