บทที่ 106: วอนขอการสืบพันธุ์ นิ้วของโซลจิกแน่นลงบนกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงและไม่เป็นทรงของเธอ ใช้มันเป็นจุดยึดเหนี่ยวเพื่อตรึงเอวาร่าให้อยู่กับที่ในขณะที่เธอกำลังขยับศีรษะขึ้นลง ภาพที่เห็นช่างน่าเหลือเชื่อ—แม่หม้าย "จอมขี้เกียจ" ประจำเผ่า ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฉื่อยชาและเอาแต่บ่นพึมพำ บัดนี้กลับกำลังปรนเปรอความเป็นชายของเขาด้วยความหิวกระหายที่เดือดพล่าน ซึ่งเผยให้เห็นถึงความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานหลายปี "ดูดเข้าไป" โซลออกคำสั่ง เสียงของเขากลายเป็นเสียงคำรามต่ำในลำคอ เขาขยับสะโพกกระแทกเข้าไปตื้นๆ สัมผัสได้ถึงความร้อนชื้นของลำคอเธอที่บีบรัดรอบส่วนหัวของความเป็นชาย เอวาร่าไม่ถอยหนี ปีกจมูกของเธอขยายกว้างสูดดมกลิ่นอายแห่งอารมณ์ของเขา เธอส่งเสียงครางอู้อี้อย่างท้าทายใส่ผิวเนื้อของเขา เธอไม่ได้ยอมจำนนเพราะความกลัว แต่เธอยอมจำนนเพราะความโลภ สองมือที่หยาบกร้านจากการจับเครื่องมือ (หรือการพยายามหลีกเลี่ยงงาน) จิกเกร็งลงบนต้นขาของเขา เล็บของเธอจมลึกลงไปในกล้ามเนื้อไม่ใช่เพื่อผลักเขาออก แต่เพื่อยึดตัวเองไว้กับเขา เธอถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ สร้างเสียงดูดดึงที่ชวนวาบหวิวขณะที่ส่วนหัวหลุดออกมา น้ำลายและน้ำหล่อลื่นยืดเป็นสายใยราวกับใยแมงมุมเชื่อมโยงระหว่างกัน ทว่าโซลคำรามและกระชากศีรษะของเธอให้โน้มเข้ามา บังคับให้เธอรับเขาเข้าไปลึกกว่าเดิม ลำคอของเธอเกร็งกระตุกรอบตัวเขา และเธอก็ไม่ยอมถอยออก... ในทางกลับกัน นิ้วของเธอกลับจิกแน่นลงบนต้นขาของเขาขณะที่เธอทำแก้มตอบ ดูดดึงอย่างรุนแรงจนการมองเห็นของเขาเริ่มพร่าเลือน "แม่หม้ายจอมซ่า" เขาขู่ฟ่อพร้อมกับกระแทกเข้าไปในปากของเธอ "นึกว่า 'หลัง' ของเธอเป็นปัญหาไม่ใช่เหรอไง?" เอวาร่าถอนปากออกด้วยเสียงฉ่ำแฉะชวนกำหนัด พลางฉีกยิ้มให้เขาด้วยริมฝีปากที่ชุ่มไปด้วยน้ำลาย "โอ้ มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ" เธอหอบหายใจพลางใช้มือลูบไล้ทรวงอกของตัวเองด้วยเสียงคราง "แต่ตอนนี้ฉันกลับมีความเจ็บปวด 'อีกอย่างหนึ่ง' ระหว่างขา... และมีเพียงวิธีเดียวที่จะรักษาได้" เธอกลิ้งตัวนอนหงาย อ้าต้นขาหนาของเธอออกอย่างไม่อายใคร กลีบกุหลาบที่บวมเป่งของเธอกำลังฉ่ำวาว "เว้นเสียแต่ว่าเธออยากจะให้ฉันจัดการมันเอง?" ดวงตาที่ปกติมักจะปรือและดูง่วงนอน บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยตัณหา ม่านตาขยายจนแทบไม่เหลือสีน้ำตาลให้เห็น เธอมองขึ้นไปที่เขา ประกายความหยิ่งผยองหวนกลับมาอีกครั้งเมื่อเธอสามารถทำให้เขาหลุดจากลำคอของเธอไปได้ชั่วขณะ "มีแค่นี้เองเหรอพ่อหนุ่ม? ฉันนึกว่าเธอจะทำลายฉันได้เสียอีก นี่ฉันแทบไม่ได้รู้สึกสำลักเลยนะ" ดวงตาของโซลหรี่ลง พลังงานสีเทาเถ้าถ่านในหน้าอกของเขาสั่นไหว เธออยากลองดีงั้นหรือ? เธออยากเล่นบทราชินีงั้นหรือ? "ระวังตัวหน่อยแม่หม้าย" โซลเตือน เสียงของเขาลดต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบอันตราย "อย่าได้ร้องขอความลึกที่เธอไม่มีทางจะว่ายผ่านไปได้" เขาไม่รอให้เธอโต้ตอบ เขากระชากท้ายทอยของเธอด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพุ่งสะโพกกระแทกเข้าไปทันที คราวนี้เขาไม่หยุดแค่ที่โคนลิ้นของเธอ แต่เขารุกคืบผ่านเพดานอ่อน ลึกเข้าไปในอุโมงค์เนื้อที่คับแน่นของหลอดอาหาร เอวาร่าตาเบิกโพลง น้ำตาไหลทะลักออกมาทันที ขากรรไกรของเธอตอบสนองด้วยการสำลักอย่างรุนแรง ลำคอของเธอหดรัดรอบตัวเขาเป็นจังหวะโดยอัตโนมัติ อึก... อึก... อึก... สำหรับโซล ความรู้สึกนี้เหนือคำบรรยาย ความคับแน่นของลำคอเธอ ผสมผสานกับความร้อนผ่าวที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นในปากของเธอ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่นั่นคือ 'พลังชีวิต' ที่ทำให้เขาตะลึง แม้ผ่านการสัมผัสนี้—จากเยื่อบุเมือกสู่ผิวหนัง—เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ถาโถมเข้ามา มันอาจจะไม่รุนแรงเท่าการร่วมเพศเต็มรูปแบบ แต่มันกลับทรงพลัง การดิ้นรนและการต่อสู้เพื่ออากาศหายใจของเธอได้สร้างพลังชีวิตที่เข้มข้น ซึ่งร่างกายของเขากำลังดื่มด่ำอย่างหิวกระหาย เอวาร่าพยายามถอยหนี มือของเธอตบลงบนขาของเขาอย่างอ่อนแรง แต่โซลยังคงตรึงไว้แน่น เขาไม่ได้ทำร้ายเธอ—ไม่เชิงอย่างนั้น—แต่เขากำลังสยบเธออย่างสมบูรณ์แบบ เขาขยับกายรุกรานริมฝีปากของเธอด้วยจังหวะที่ช้าและตั้งใจ บังคับให้เธอต้องปรับการหายใจ บังคับให้เธอยอมรับเขาเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ หลังจากผ่านไปนานนับนาที เขาก็ถอนตัวออกมา ปล่อยให้เธอนอนหอบหายใจและไอค่อกแค่ก มีสายน้ำลายเชื่อมโยงจากคางของเธอมาถึงตัวเขา "แก..." เธอหอบแห้ง พลางเช็ดใบหน้าด้วยหลังมือ เธออยู่ในสภาพที่ดูยับเยิน ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำ ใบหน้าของเธอแดงซ่าน แต่แล้วเธอก็หัวเราะ มันเป็นเสียงที่ขาดห้วงและสั่นเครือ "ตกลง" เธอพึมพำ มองไปยังความเป็นชายที่ฉ่ำวาวของเขาด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความเกลียดชังและความหลงใหล "แก... มีขนาดที่ไม่เลวเลย ยอมรับเลยว่าเรื่องนี้แกทำได้ดี" เธอคืบคลานเข้ามาใกล้ด้วยหัวเข่า หน้าอกอันหนักอึ้งสั่นไหวไปมาใต้ร่างเธอและเสียดสีกับหน้าแข้งของเขา เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้าเปลี่ยนจากความหยิ่งผยองเป็นสิ่งที่ดูดิบเถื่อนยิ่งกว่า... เหมือนครูที่กำลังประเมินนักเรียนที่เพิ่งทำให้เธอประหลาดใจ "แต่แกน่ะไร้ระเบียบ" เธอตำหนิ เสียงของเธอแหบพร่า เธอเอื้อมมือไปคว้าความเป็นชายของเขาไว้อีกครั้ง "ดูนี่สิ แกทำตัวเองเลอะเทอะไปหมดแล้ว" ครั้งนี้เธอไม่ได้แค่เลียเขา เธอเริ่มปฏิบัติกับเขาราวกับเป็นอมยิ้ม ใช้ลิ้นแบนๆ วนรอบสันส่วนหัวที่อ่อนไหว เธอส่งเสียงฮัมในลำคอ แรงสั่นสะเทือนนั้นแล่นลงไปถึงแกนกลางและระเบิดความรู้สึกในไข่ของโซล "ฉันรู้อะไรหลายอย่างนะพ่อหนุ่ม" เธอพึมพำใส่ผิวหนังของเขา ช้อนตาขึ้นมองผ่านขนตาที่เปียกชื้น "ฉันอาจจะเป็นแค่แม่หม้าย แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอดหรอกนะ" เธอเลื่อนมือข้างหนึ่งลงไป นิ้วของเธอกดผ่านถุงอัณฑะลงไปที่จุดสำคัญ—ฝีเย็บ เธอวดนิ้วเป็นวงกลมในขณะที่ยังคงดูดส่วนหัวของเขาอย่างหนักหน่วง เข่าของโซลทรุดลง ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาทั้งสองทางไปกระตุ้นจุดประสาทที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่ในร่างใหม่นี้ "บ้าเอ๊ย" เขาคำราม มือของเขาคว้าเข้าที่ไหล่ของเธอแน่นจนแทบจะกลายเป็นรอยช้ำ "นั่นแหละที่ฉันอยากเห็น" เอวาร่าครางอย่างพอใจ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของเธอ เธอถอนปากออกพร้อมเสียงดังฉ่ำ "เห็นไหม? ฉันก็ทำให้แกสั่นได้เหมือนกัน" เธอนั่งลงบนส้นเท้าอย่างภาคภูมิใจ อกของเธอสะท้อนขึ้นลง จุกอกชูชันขึ้นในอากาศที่เย็นจัด เธอดูเหมือนเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ในยุคบรรพกาล... เลอะเทอะ ฉ่ำแฉะ และไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย "เอาล่ะ" เธอออกคำสั่ง พลางชี้ไปที่กองขนสัตว์ "แกได้รับความสำราญไปแล้ว ปากฉันเริ่มล้า แล้วก็นะ... จิ๋มของฉัน..." เธออ้าขาออกกว้าง เผยให้เห็นพุ่มขนสีเข้มที่เปียกชุ่มจนน้ำหยดลงบนพื้น "จิ๋มของฉันมันร่ำร้องจะขาดใจแล้วโซล จัดการมันซะ" โซลจ้องมองเธอ... หญิงสาวผู้เรียกร้อง หยิ่งผยอง และไม่อาจเติมเต็มผู้นี้ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานสีเทาเถ้าถ่านที่กำลังหมุนวน ร้องขอให้เขาลงโทษเธอ และสัมผัสได้ถึงสัญชาตญาณดิบในร่างกายที่กำลังร่ำร้องจะสืบพันธุ์กับเธอ