บทที่ 108: การถ่ายโอนพลังชีวิต เขาขยับตัวขึ้นไปตามร่างกายของเธอ ลากคางที่เปียกชื้นผ่านหน้าท้อง ระหว่างเนินอกของเธอ และในที่สุดก็หยุดนิ่งอยู่เหนือใบหน้าของเธอ เขามอบจูบที่ลึกล้ำพร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปในปากของเธออย่างดุดัน เอวาร่าสัมผัสได้ถึงรสชาติของตัวเอง... กลิ่นสาบสาว ความเค็ม และความเป็นหญิงที่ดิบเถื่อน มันเป็นเรื่องน่าตกใจ เป็นสิ่งต้องห้าม แต่กลับกระตุ้นอารมณ์ได้อย่างเหลือเชื่อ เธอครางกระเส่าอยู่ในปากของเขา ลิ้นของเธอโต้ตอบกับลิ้นของเขาและดูดดึงริมฝีปากเขาเพื่อลิ้มรสชาติให้มากขึ้นไปอีก "ชอบงั้นเหรอ?" โซลถอนจูบออกจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ใช่" เธอสารภาพด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันชอบมัน ฉันมันน่ารังเกียจ" "ไม่หรอก" โซลแก้ต่าง "เธอก็แค่กำลังหิว" เขานั่งบนส้นเท้า ส่วนแข็งขึงของเขาชูชันอยู่ตรงหน้าใบหน้าของเธอ "เอาล่ะ แสดงให้ฉันเห็นสิว่าเธอรู้วิธีตอบแทนคืนอย่างไร" เอวาร่าจ้องมองแกนกายขนาดใหญ่ที่เห็นเส้นเลือดปูดโปน เธอลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ต้องการจะบูชาสิ่งที่มอบความสุขให้เธอเข้าครอบงำ เธอเอื้อมมือออกไปกอบกุมฐานของมัน เธอไม่รู้วิธีการที่ถูกต้องนักหรอก เธอเพียงแค่อ้าปากแล้วอมส่วนหัวของมันเข้าไป มันดูเก้ๆ กังๆ ฟันของเธอครูดไปมาและดูงุ่มง่าม แต่ความอุ่นชื้นจากปากและความรู้สึกที่แก้มของเธอพยายามดูดดึงเพื่อจะกลืนกินให้ได้มากกว่าเดิม ส่งกระแสความสุขแล่นพล่านไปทั่วร่างของโซลจนเขาแทบจะสติหลุด "ลึกกว่านี้" เขาสั่งพร้อมกับกระแทกสะโพกไปข้างหน้า เธอสำลักเล็กน้อย ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่เธอก็ไม่ถอยกลับ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความจงรักภักดีที่มืดมนและแปลกใหม่ เธอขยับศีรษะขึ้นลง อมเขาเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อจดจำรูปร่างของเขา โซลครางต่ำ รู้สึกได้ถึงการถ่ายโอนพลังชีวิตที่กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว "เด็กดี ทีนี้ พลิกตัวกลับไป" "ดูเธอสิ" โซลเยาะเย้ยเบาๆ "อ้อนวอนขอเรื่องสกปรกๆ แบบนี้" "ฉันเกลียดนาย" เอวาร่าพึมพำ ดวงตาของเธอเหลือกขึ้น "ฉันเกลียดนายเหลือเกิน เอาเข้ามาข้างในตัวฉัน เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะฆ่านาย" "ยังก่อน" โซลกล่าวพลางนั่งลงบนส้นเท้า เขามองไปยังช่องทางที่เปียกแฉะและเปิดกว้างของเธอ "เธอเปียกพอแล้ว แต่เธอเปิดกว้างพอหรือยัง?" เขาชูมือขึ้นและกางนิ้วออกสามนิ้ว ดวงตาของเอวาร่าเบิกกว้าง "โซล... ไม่นะ มันใส่เข้าไปไม่ได้หรอก" "เธอบอกเองว่าเธอเป็นผู้หญิงจริงๆ" โซลท้าทายพลางขยับมือเข้าไปใกล้ "ตอนนี้ถึงเวลาพิสูจน์แล้ว" เขาไม่รอการอนุญาต ซึ่งเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำในสถานการณ์นี้ เขาใช้น้ำรักของเธอเองชโลมลงบนนิ้วแล้วดันเข้าไป เขายัดนิ้วทั้งสามเข้าไปในช่องทางที่คับแคบของเธอในคราวเดียว เอวาร่าหวีดร้อง หลังของเธอแอ่นโค้งขึ้นจากพื้น "โซล!" "ผ่อนคลายซะ" เขาสั่งโดยใช้ 'น้ำเสียง' (the Voice) "รับมันไป ฉันรู้ว่าเธอรับไหว แค่ผ่อนคลาย" เขาเริ่มขยับนิ้วเข้าออก บิดข้อมือเพื่อกดทับส่วนนูนภายในผนังของเธอ เธอคับแคบอย่างเหลือเชื่อ กล้ามเนื้อของเธอขมิบตอดนิ้วของเขา มันร้อน... ร้อนจนลวกเข้าไปข้างในตัวเธอ "มันรู้สึก... เต็มไปหมดเลย..." เธอสะอื้น ความต่อต้านหลอมละลายกลายเป็นเสียงครางอย่างโหยหาเนื่องจากความไวต่อสัมผัสที่เพิ่มขึ้น ในไม่ช้าเธอก็เริ่มขยับสวนทางกับนิ้วของเขา ราวกับจะขึ้นขี่นิ้วเหล่านั้น โซลเฝ้ามองใบหน้าของเธอ ความสุขสำราญอยู่ที่นั่น แต่ความสิ้นหวังก็เช่นกัน เธอต้องการมากกว่าแค่นิ้ว เธอต้องการของจริง เขาดึงมือออกพร้อมเสียงแฉะเปียกชื้น เอวาร่าร้องครางด้วยความรู้สึกสูญเสีย ช่องว่างที่ว่างเปล่าของเธอกระตุกเป็นจังหวะ "ฉันพร้อมแล้ว โซล" เธอเรียกร้อง เสียงของเธออู้อี้อยู่กับขนสัตว์แต่แฝงด้วยความดุดัน "เลิกเล่นสักที เติมเต็มฉันสิ" "ลุกขึ้น" โซลสั่ง "คุกเข่าซะ หันหน้าเข้าหากำแพง" เอวาร่ารีบทำตามอย่างว่าง่าย เธอพลิกตัวและหันบั้นท้ายให้เขา ภาพที่เห็นนั้นช่างงดงาม ทั้งส่วนโค้งของกระดูกสันหลัง ความกว้างของสะโพก และช่องทางที่มืดมิดและเปียกชื้นซึ่งกำลังวาววับอยู่ใต้แสงไฟ โซลจัดท่าทางอยู่ด้านหลังเธอ เขายังไม่แตะต้องเธอทันที เพียงแค่ปล่อยให้ส่วนหัวของแกนกายปัดผ่านรอยแยกของเธอ เพื่อหยอกล้อและเคลือบมันด้วยน้ำรักของเธอ "ได้โปรด" เธออ้อนวอน ขยับบั้นท้ายไปมาเพื่อพยายามครอบครองเขา "โซล... เลิกเล่นเถอะ ทำให้ฉันพังทลายที" "ตามที่เธอต้องการ" โซลคำราม เขากอบกุมสะโพกของเธอ นิ้วหัวแม่มือกดลึกลงไปในเนื้อนุ่มจนสัมผัสถึงกระดูก เขาจัดตำแหน่งให้เข้าที่ "มันจะเจ็บนะ" เขาเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เธอคับแคบมาก ส่วนฉันก็ใหญ่" "แค่ยัดมันเข้ามา!" เธอตะโกนพลางตบลงบนขนสัตว์ เขาทำตามความต้องการนั้น ด้วยการกระแทกเพียงครั้งเดียวที่รุนแรง เขาฝังตัวเข้าไปจนมิดลำ ปัง! เสียงของร่างกายที่กระทบกันดังก้องไปทั่วกระท่อม เสียงหวีดร้องของเอวาร่าเป็นส่วนผสมระหว่างความทรมานและความสุขสมที่บริสุทธิ์ที่สุด แขนของเธอหมดแรงและใบหน้าซบลงกับขนสัตว์ บั้นท้ายของเธอยังคงโด่งขึ้นสู่เบื้องบน "อ๊าาาาาา!" โซลหยุดนิ่ง ขบกรามแน่น ความรู้สึกนี้มันท่วมท้นเหลือเกิน เธอคับแคบกว่าที่เขาคิดไว้มาก ผนังด้านในของเธอสั่นระริกและกระตุกบีบเค้นรอบแกนกายของเขา ราวกับจะรีดเค้นเขาก่อนที่เขาจะเริ่มขยับตัวเสียอีก มันคับแน่น ร้อนแรง และเปียกชื้นอย่างเหลือเชื่อ แต่มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกทางกายเท่านั้น การถ่ายโอนพลังชีวิต (Vitality Transfer) โซลกัดฟันแน่น ยับยั้งตัวเองให้นิ่ง ความรู้สึกนั้นรุนแรงจนเกินรับไหว เขารู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่ไหลทะลักเข้ามาในตัวเขาดั่งเขื่อนที่แตกออก พลังงานมหาศาลไหลหลากจากมดลูกของเธอเข้าสู่แกนกายของเขา วิ่งพล่านขึ้นไปตามกระดูกสันหลังจนกระทั่งระเบิดออกมาในสมองของเขา มันคือพลังชีวิตที่ดิบเถื่อน ความเหนื่อยล้าของเขาหายไปสิ้น ความเจ็บปวดที่ค้างคาอยู่ในกล้ามเนื้อระเหยไปจนหมดสิ้น เขารู้สึกว่ากระดูกของเขาหนาแน่นขึ้น ผิวหนังของเขาแกร่งขึ้น "ผ่อนคลาย" เขาสั่งพลางตบลงบนก้นของเธอ รอยฝ่ามือสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนผิวขาวนวลของเธออย่างชัดเจน ความเจ็บปวดประกอบกับคำสั่งของ 'เถ้าสีเทา' (Ash-Grey) ทำให้เธอหลุดออกจากสภาวะตกตะลึง เธอครางและขยับสวนทางกลับไปหาเขา "นายลึกเหลือเกิน..." เอวาร่าครางอยู่ในขนสัตว์ เสียงของเธออู้อี้ "มันเต็มไปหมดเลย โซล... นายกำลังสัมผัสกับมดลูกของฉัน... โอ้ บรรพบุรุษเอ๋ย โซล..." "ฉันยังไม่เสร็จ" โซลขู่ฟ่อ เขาเริ่มขยับตัว เขาถอนออกช้าๆ ให้แรงเสียดสีแผดเผาจนเหลือเพียงส่วนปลายที่ยังค้างอยู่ข้างใน จากนั้นเขาก็กระชากสะโพกไปข้างหน้า กระแทกกลับเข้าไปด้วยแรงอันดุดัน พั่บ... พั่บ... พั่บ... จังหวะนั้นเต็มไปด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า โซลไม่ได้กำลังทำรัก เขากำลังประกาศอาณาเขต เขาคว้าเส้นผมของเธอ ดึงรั้งศีรษะของเธอไปด้านหลังจนแผ่นหลังแอ่นโค้งยิ่งกว่าเดิม ในทุกการกระแทก โซลรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น 'เสียงสะท้อนจากสัญชาตญาณเดิม' (Primal Resonance) กำลังทำงานอย่างหนัก กล้ามเนื้อของเขาพองขยาย ความอดทนของเขาได้รับการฟื้นฟู เขารู้สึกเหมือนเป็นเครื่องจักรที่ทำงานได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ปราศจากความเมื่อยล้าหรือความหิวโหยใดๆ