บทที่ 568: การตัดสินใจที่ยากลำบาก (ตอนที่ 1) คำพูดที่ดังออกมาบาดลึกเข้าไปในใจของ Karen อย่างแรง ราวกับแทงเข้ากลางอกของเธอโดยตรง แม้ตลอดมานั้นเธอจะคิดเสมอว่าพ่อของเธอไม่เคยเหลียวมองเธอจริงๆ หรือไม่เคยชมเชยความสำเร็จของเธอเวลาที่เธอทำผลงานใหญ่ได้ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาพูดคำนั้นออกมา ว่าเขาผิดหวังในตัวเธอจริงๆ เธอรู้ดีว่าการมาที่นี่เสี่ยงแค่ไหน และรู้ด้วยว่านี่แหละจะเป็นปฏิกิริยาที่เขามีต่อเธอ เธอไม่อยากฟังต่อไปอีก เธออยากหันหลังกลับ แล้วเดินย้อนออกไปทางประตูที่เพิ่งเข้ามา แต่ขาของเธอกลับไม่ยอมขยับ ราวกับว่าทันทีที่เขาเอ่ยปาก เธอก็ถูกตรึงให้อยู่กับที่เสียแล้ว ต่อให้เธอจะมั่นใจในเรื่องธุรกิจมากแค่ไหน ต่อให้เธอเคยเจรจาสัญญาและปิดฉากคู่แข่งโดยไม่ลังเลมานักต่อนัก แต่เมื่อมายืนอยู่ต่อหน้าพ่อ เธอกลับรู้สึกตัวเล็กลงอีกครั้ง “กลุ่มนี้กล้าทำกับเธอขนาดนี้ พวกมันต้องมีอำนาจไม่น้อยเลย พวกมันต้องมีที่ยืนในโลกใบนี้แน่” Dennis กล่าว “แน่นอนว่าฉันมีเส้นสาย ฉันมีเงินพอจะหยุดเรื่องนี้ได้” “แต่ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นล่ะ? เธอคิดจริงๆ เหรอว่ากลุ่มที่อยู่ในตำแหน่งแบบนี้ในวันนี้ จะขึ้นมาถึงจุดนั้นได้แบบบังเอิญ? เธอไม่คิดบ้างหรือว่า โดยเฉพาะในโลกที่พวกมันอยู่ มันไม่ได้เจอแรงต้านเลย?” Karen ไม่รู้จะตอบยังไง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรพูดอะไรถึงจะทำให้พ่อพอใจ ไม่มีคำตอบไหนง่ายเลย ทุกอย่างที่เขาพูดไม่ได้ผิด เพียงแต่มันไม่ใช่สิ่งที่เธออยากได้ยิน เธอมาาที่นี่ด้วยความหวังว่าจะได้รับการสนับสนุน ได้รับการปกป้อง หรืออย่างน้อยก็ให้เขาแสดงออกว่าเขาแคร์ในสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมา ทว่าที่ได้กลับเป็นการถูกตั้งคำถาม “ตอนที่ฉันไต่ขึ้นมาถึงตำแหน่งที่ฉันยืนอยู่ทุกวันนี้ ฉันก็เจอปัญหาแบบเดียวกันนี่แหละ!” Dennis ตะโกน “ฉันฝ่าฟันแรงต้านมาได้ ฉันต้องทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อไปให้ถึงจุดนี้” “จะต้องมีคนพยายามดึงเธอลงอยู่ตลอดเวลา และถ้าวันหนึ่งฉันไม่อยู่แล้ว ถ้าฉันจะส่งอาณาจักรของฉันต่อให้เธอ แล้วเธอต้องเจอปัญหาแบบเดียวกับตอนนี้ เธอจะไปพึ่งใครล่ะ?” “เธอต้องเผชิญปัญหาเหล่านี้ด้วยตัวเอง ต้องเอาชนะอุปสรรคให้ได้เพื่อพิสูจน์ว่าเธอคู่ควร การที่เธอวิ่งมาหาฉัน แค่นี้ก็พูดอะไรได้มากแล้ว นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันผิดหวัง” เสียงของเขาก้องสะท้อนไปทั่วห้อง หนักแน่นและไม่ยอมเปลี่ยนแปลง เขาไม่ได้โกรธแบบขาดสติ แต่เป็นความเด็ดขาด สำหรับเขา นี่คือบทเรียน เป็นสิ่งที่จำเป็น ทว่าสำหรับเธอ มันกลับเหมือนถูกทอดทิ้ง Dennis หันกลับไปไล่ดูเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา แล้วหยิบวิสกี้ขึ้นมาจิบ การกระทำนั้นชัดเจนและจงใจ Karen มองออกทันทีว่าการสนทนาจบลงแล้ว เขาแสดงจุดยืนของตัวเองชัดเจน ไม่มีความช่วยเหลือ ไม่มีการใช้อิทธิพลลับหลังประตู ไม่มีสายโทรศัพท์ที่เขาจะโทรหาคนอื่นแทนเธอ Karen รู้แล้วว่าถ้าเธอพูดอะไรต่อไปก็จะไม่มีใครฟังอีก นี่คือสัญญาณว่าการพบกันครั้งนี้จบลงแล้ว สิ่งที่ต้องพูดก็พูดไปหมดแล้ว เธอไม่มีทางเลือกนอกจากหันหลังกลับ และเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม ทุกก้าวหนักอึ้งกว่าก้าวก่อนหน้า ทางเดินยาวที่ออกจากห้องทำงานดูเหมือนจะยาวกว่าเดิมเสียอีก เธอขับรถจากไป ขับต่อไปเรื่อยๆ ขับข้ามทะเล และขับต่อไปทั้งที่น้ำตาไหลลงมาบนใบหน้า เพราะไม่รู้เลยว่าควรทำยังไง จนในที่สุดเธอก็หยุดรถ จอดไว้แล้วลงไปเดินบนชายหาด อากาศยามค่ำคืนเย็นเยียบกระทบผิวกาย เสียงคลื่นที่ซัดกระหน่ำฝั่งก็ไม่ได้ช่วยให้พายุในใจของเธอสงบลงเลย ขณะเดินออกมา เธอรู้สึกจนมุม ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี และควรไปหาใคร ‘ค่าปรับกับค่าซ่อมทุกอย่าง มันต้องกินเงินฉันไปครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินที่มีอยู่แล้ว และถึงอย่างนั้น ฉันจะต้องสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็นนี่ไปอีกนานแค่ไหนกัน ถ้าพวกมันยังสร้างปัญหาต่อ...และถึงทุกอย่างจะหยุดลง ฉันก็ต้องเริ่มต้นใหม่อยู่ดี ฉันจะเสียทุกอย่างไป และมีโอกาสสูงมากที่ฉันจะไม่สามารถฟื้นมันกลับมาให้เป็นเหมือนเดิมได้อีก’ ถึงจะมีเงินทุนก็เถอะ แต่เมื่อร้านหรือพื้นที่แห่งใดแห่งหนึ่งทรุดหนักจนใกล้จะพัง การฟื้นมันกลับขึ้นมาใหม่ก็เป็นเรื่องยากมาก ต้องใช้เวลาหลายปีในการสร้างความเชื่อใจขึ้นมา และความเชื่อใจนั้นกลับหายไปได้ภายในไม่กี่วัน ลูกค้าไม่รอคดีความให้ยุติ พวกเขาเดินหน้าต่อ ซัพพลายเออร์ก็ไม่ยอมเอาทรัพยากรไปเสี่ยงกับความไม่แน่นอน พวกเขาจะย้ายไปที่อื่น แรงส่งที่เสียไปแล้ว เป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะเรียกกลับคืนมา เธอมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่มืดมิด แสงไฟจางๆ ในระยะไกลสะท้อนระยิบอยู่บนผิวน้ำ ทุกสิ่งที่เธอทำมา ความพยายามทั้งหมด แบรนด์ที่เธอประคับประคองสร้างขึ้นอย่างระมัดระวัง ห้างสรรพสินค้าที่เธอผลักดันจนกลายเป็นสัญลักษณ์เรือธงของความสำเร็จของเธอ มันทั้งหมดกำลังร่วงหลุดจากมือเธอไปทีละน้อย เธอเคยเชื่อว่าการเป็นส่วนหนึ่งของตระกูล Stern หมายถึงความมั่นคง แต่ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่ามันหมายถึงความคาดหวังเท่านั้น “ดูเหมือนฉันจะมีทางเลือกเดียวแล้วล่ะ พวกเขาเคยช่วยฉันครั้งหนึ่ง และบางทีพวกเขาอาจเป็นคนเดียวที่ช่วยฉันได้อีกครั้ง” ถึงจะดึกแล้ว แต่เธอกลับรู้สึกว่าต้องมีคนรับสายเธอแน่ และเธอก็คิดถูก เธอได้รับการนัดพบ ดังนั้นเธอจึงรีบขึ้นรถแล้วขับไปจนเห็นอาคารของ Billion Bloodline ตัวอาคารตั้งตระหง่าน ไฟภายในยังคงเปิดอยู่แม้จะดึกมากแล้ว มันให้ความรู้สึกต่างจากคฤหาสน์ Stern อย่างสิ้นเชิง น้อยกว่าความเป็นดั้งเดิม แต่ทันสมัยกว่า และกดดันกว่าในแบบของมันเอง เธอเดินเข้าไป และเหมือนครั้งก่อน Darno ก็พาเธอขึ้นไปยังชั้นบนสุด ที่ซึ่งท่านประธานกำลังรออยู่ “ผมแปลกใจที่คุณมาที่นี่อีกเร็วขนาดนี้?” Darno กล่าว “ฉันก็แปลกใจเหมือนกันนะ ที่คุณยังอยู่ที่นี่ได้แม้จะดึกขนาดนี้” Karen ถาม “คุณอาศัยอยู่ที่นี่หรือไง” “ก็ใช่ครับ” Darno ตอบ และเขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าลูกชายของเธอก็พักอยู่ที่นี่ รวมถึงท่านประธานด้วย แต่เขารู้ว่าควรหุบปากไว้ดีที่สุด สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย เป็นมืออาชีพ และไม่เปิดเผยอะไรทั้งนั้น ในที่สุด เมื่อพวกเขามาถึงชั้นบนสุด ประตูก็เปิดออก และ Karen ก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์เดิมอีกครั้ง กำลังมองไปยังท่านประธานผู้สวมหน้ากากที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เพียงแต่ครั้งนี้เธอรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรเข้าข้างเธอเลยสักอย่าง ห้องนี้เย็นเยียบกว่าที่เธอจำได้ ความเงียบหนักอึ้งกว่าที่เคย ‘ตอนนี้สิ่งที่ฉันมีมีแค่เงินเท่านั้น และคราวก่อนเขาก็เรียกค่าตอบแทนสูงมาก งั้นครั้งนี้เขาจะเรียกอะไรจากฉันอีก?’ Karen คิด พลางเลียริมฝีปากที่แห้งผากแล้วกระแอมในลำคอ ความมั่นใจของเธอในการเจรจากลับมาได้เล็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็มีกฎชัดเจน นี่คือธุรกิจ ทุกอย่างมีราคา “ฉันต้องมาขอความช่วยเหลือสักอย่าง” Karen กล่าว “ฉันมั่นใจว่าคุณคงรู้ดีว่าตอนนี้ที่ห้างสรรพสินค้ากำลังเกิดอะไรขึ้น...ฉันอยากให้คุณหยุดเรื่องพวกนี้ทั้งหมด คุณทำได้ใช่ไหม...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ฉันจะจ่ายให้คุณเพื่อให้มันหยุด”