บทที่ 2127: เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ (2) ถังน้ำมันของเรือยอชต์ลำนี้จุได้ประมาณ 11,000 ลิตร เติมเต็มครั้งหนึ่งต้องใช้เงินราว 60,000 หยวน อย่างไรก็ตาม ในถังยังมีน้ำมันเหลืออยู่บ้าง เซี่ยรั่วเฟยเลยจ่ายค่าน้ำมันไปประมาณ 50,000 หยวนเท่านั้น แม้จะไม่ถึง 100,000 หรือ 200,000 หยวน แต่เรือยอชต์ลำนี้ก็ยังถือว่าแพงเกินไปสำหรับคนธรรมดาอยู่ดี เพราะถึงแม้จะเติมน้ำมันเต็มถังแล้ว หากแล่นออกไปไกลจากฝั่งอีกหน่อย น้ำมันทั้งถังก็อาจจะถูกใช้ไปเกือบหมดในการไปกลับหนึ่งรอบ หลังเติมน้ำมันเสร็จ เซี่ยรั่วเฟยก็ขับเรือยอชต์กลับไปยังท่าเทียบที่เขาจองไว้ จอดเรียบร้อยแล้วจึงลงจากเรือ ก่อนขับรถออกจากสโมสรเรือยอชต์ เซี่ยรั่วเฟยบอกฉินหลานว่าอีกสองวันเขาจะออกเรือ แน่นอนว่าเซี่ยรั่วเฟยก็แค่พูดไปตามประสา เขาไม่ได้ต้องให้สโมสรเรือยอชต์เตรียมคนขับเรือหรือเจ้าหน้าที่อะไรเป็นพิเศษ ออกจากสโมสรเรือยอชต์มาแล้ว เซี่ยรั่วเฟยก็ติดต่อหลิวเจ๋อ เรื่องหลักก็คือการซื้อน้ำมันดีเซล เขาคิดว่าพ่อของหลิวเจ๋อเป็นหัวหน้าคณะกรรมการกำกับดูแลและบริหารทรัพย์สินของรัฐ น่าจะเกี่ยวข้องกับรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่อย่างบริษัทน้ำมันยักษ์ใหญ่สองแห่งอยู่บ่อยๆ ถ้าขอให้ช่วย น่าจะซื้อน้ำมันดีเซลได้อย่างราบรื่น เพราะตามปกติแล้ว ปั๊มน้ำมันไม่ได้ขายดีเซลตรงๆ ถ้าจะเติมก็ต้องขับรถไปเติมเอาเอง หากจะซื้อจำนวนมากก็มักต้องไปที่คลังน้ำมัน แต่ขั้นตอนยุ่งยากมาก และต้องผ่านการอนุมัติจากหลายหน่วยงาน พอหลิวเจ๋อได้ยินว่าเซี่ยรั่วเฟยต้องการซื้อน้ำมันดีเซลยกล็อต เขาก็ไม่ได้ถามรายละเอียดว่าเซี่ยรั่วเฟยจะเอาไปทำอะไร เพียงตอบตกลงทันที แล้วถามว่าอยากซื้อเท่าไร เซี่ยรั่วเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ถ้าเป็นไปได้ เอาสักประมาณ 100 ตัน! แน่นอน ถ้ามีความลำบากนิดหน่อย จะน้อยกว่านั้นก็ได้” ความจุถังน้ำมันของเรือยอชต์เขาประมาณสิบตัน ถ้าเขาเก็บดีเซลเพิ่มได้อีก 100 ตัน ก็เท่ากับระยะทางแล่นเรือเพิ่มขึ้นสิบเท่า วิ่งได้อย่างน้อยหลายพันไมล์ทะเล ถ้าใช้ความเร็วแบบประหยัดน้ำมัน ก็ถึงขั้นไปออสเตรเลียแล้วกลับมาได้เลย ด้วยระยะทางไกลขนาดนี้ ก็เพียงพอให้เขาโลดแล่นอย่างอิสระในทะเลแล้ว หลิวเจ๋อได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อพี่เซี่ยเอ่ยปากมา จะมีอะไรที่ผมทำไม่ได้อีกล่ะ? แถม 100 ตันก็ไม่ได้เยอะอะไร เดี๋ยวผมจัดการเรื่องขั้นตอนให้ ภายในวันเดียวก็เรียบร้อย!” “ขอบใจมาก!” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูด “อ้อ ใช่ ผมต้องให้เขาบรรจุดีเซลพวกนี้ลงในถังเหล็ก แล้วส่งไปยังสถานที่ที่กำหนดให้ผม ค่าถังกับค่าขนส่งเดี๋ยวผมจ่ายเอง” “ไม่มีปัญหา!” หลิวเจ๋อพูด “ผมจะให้เขาบรรจุในถังขนาด 200 ลิตร!” เซี่ยรั่วเฟยคำนวณในใจเงียบๆ ความหนาแน่นของดีเซลต่ำกว่าน้ำ หนึ่งตันของดีเซลมีประมาณ 1,200 ลิตร เท่ากับต้องใช้ถังถึงหกใบจึงจะบรรจุได้ 100 ตันก็ราวๆ 600 ถัง ถังน้ำมันแบบนี้วางซ้อนกันได้หลายชั้น คลังสินค้าที่เมืองของเขาก็เก็บได้สบาย ดังนั้นเขาจึงตอบว่า “ได้เลย! หลิวเจ๋อ เดี๋ยวผมส่งที่อยู่ไปให้ทีหลัง บอกพวกเขาด้วยว่าผมจะจ่ายเป็นเงินสดกับเช็ค ถ้าต้องโอนเงิน ผมก็โอนเข้าบัญชีพวกเขาล่วงหน้าได้เหมือนกัน” “ได้!” หลิวเจ๋อพูด “พี่เซี่ยรอข่าวผมได้เลย!” ...... หลิวเจ๋อทำงานได้รวดเร็วมาก ตอนบ่ายเขาโทรหาเซี่ยรั่วเฟยแล้วบอกว่าทุกขั้นตอนเรียบร้อยแล้ว และเขาก็ได้ติดต่อคลังน้ำมันไว้แล้ว ดีเซล 100 ตันก็แค่ประมาณ 120,000 ลิตร ปริมาณแค่นี้สำหรับคลังน้ำมันถือว่าไม่มาก และไม่จำเป็นต้องผสมน้ำมันอะไร แต่เพราะเซี่ยรั่วเฟยขอให้บรรจุใส่ถัง จึงต้องใช้เวลาอีกหน่อย พวกเขาจะเริ่มบรรทุกถังที่คลังน้ำมันในช่วงบ่ายของวันนี้ แล้วทำงานล่วงเวลากันตอนกลางคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็จะสามารถขนถังไปส่งยังโกดังที่เซี่ยรั่วเฟยระบุไว้ได้ เซี่ยรั่วเฟยดีใจมากแล้วพูดว่า “ขอบคุณ! หลิวเจ๋อ นายช่วยได้มากจริงๆ!” “พี่เซี่ย เรื่องแค่นี้สำหรับผมจิ๊บจ๊อยเอง” หลิวเจ๋อพูดพลางยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น... ว่าแต่ พรุ่งนี้ผมจะไปกับพี่ด้วยนะ!” “ไม่ต้องหรอก!” เซี่ยรั่วเฟยพูด “แค่ให้ออกซ์กองประสานงานของพวกเขาให้ผมก็พอ! ผมจะไปดักรอพวกเขาล่วงหน้าเอง” “ผมพรุ่งนี้ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว...” หลิวเจ๋อพูด “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นจริงๆ แค่ทักทายกันก็พอ” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูด “อีกอย่าง ผมอาจจะซื้อมากกว่าครั้งเดียวก็ได้! อนาคตคงต้องรบกวนนายอีกบ่อยๆ คงให้แต่นายส่งน้ำมันมาเรื่อยๆ ไม่ได้” “งั้นก็ได้!” หลิวเจ๋อพูด “พี่เซี่ย ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้เลย” “ได้!” เซี่ยรั่วเฟยตอบพร้อมรอยยิ้ม วางสายแล้ว เซี่ยรั่วเฟยก็เริ่มจัดของ เขาใช้ช่วงบ่ายไปกับการซื้อของจำนวนมากในเมือง ทั้งอาหาร น้ำดื่ม และของจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตกลางทะเล รวมถึงอุปกรณ์ฉุกเฉินกับอุปกรณ์เอาตัวรอดบางอย่างด้วย ถ้าเป็นคนธรรมดา ต่อให้มีของก็ขนไปได้ไม่มาก เพราะความจุของเรือยอชต์มีจำกัด แต่เซี่ยรั่วเฟยมีพื้นที่เกือบจะไร้ขีดจำกัดติดตัวอยู่แล้ว จึงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ครั้งนี้พวกเขาไม่รู้ว่าจะออกไปนานแค่ไหน และไม่รู้ว่ากลางทะเลจะเจออะไรบ้าง ดังนั้นเซี่ยรั่วเฟยจึงเตรียมอาหาร น้ำดื่ม เครื่องปรุง และของอื่นๆ ไว้จำนวนมาก ตราบใดที่ของชิ้นไหนเขาคิดว่าอาจมีประโยชน์ในทะเล เขาก็จะซื้อมาเป็นจำนวนมาก ตอนบ่าย รถบรรทุกเล็กหลายคันที่ใช้ส่งของจากซูเปอร์มาร์เก็ตก็วิ่งเข้าออกกันไม่ขาด รวมถึงรถส่งของจากร้านอื่นๆ ด้วย วิลล่าในเมืองของเขากลายเป็นจุดพักพัสดุไปแล้ว คืนนั้น หลังจากเซี่ยรั่วเฟยกับหลิงชิงเสวี่ยฝึกฝนกันอยู่พักหนึ่ง เขาก็ไปส่งเธอกลับบ้านตั้งแต่หัวค่ำ เซี่ยรั่วเฟยยังบอกหลิงชิงเสวี่ยด้วยว่า เขาจะขับเรือยอชต์ออกไปข้างนอกสองสามวัน แน่นอนว่าเขาเป็นฝ่ายชวนหลิงชิงเสวี่ยไปด้วยก่อน แต่พอได้ยินว่าเขาจะออกไปลองสมรรถนะของเรือยอชต์สองสามวัน หลิงชิงเสวี่ยก็ปฏิเสธไป เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่อาจลางานจากบริษัทติดกันหลายวันได้ ไม่เหมือนเซี่ยรั่วเฟยที่โยนทุกอย่างให้คนอื่นจัดการได้เลย เดิมทีเซี่ยรั่วเฟยก็คิดจะออกทะเลคนเดียวอยู่แล้ว ส่วนเรื่องพาหลิงชิงเสวี่ยไปเที่ยวบริเวณน่านน้ำชายฝั่งเพื่อใช้เวลาด้วยกันสองคน คงต้องรอไว้คราวหน้า พอกลับถึงบ้าน เซี่ยรั่วเฟยก็เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ วันถัดมา เขากินอาหารเช้าแบบง่ายๆ แล้วไปส่งหลิงชิงเสวี่ยที่ออฟฟิศ จากนั้นก็ขับตรงไปยังโกดังในเมือง รถบรรทุกจากคลังน้ำมันยังมาไม่ถึง แต่ผู้จัดการนามสกุลอู๋ได้โทรมาหาเซี่ยรั่วเฟยล่วงหน้าแล้ว บอกว่าพวกเขาออกเดินทางกันแล้ว น่าจะมาถึงในไม่ช้า เซี่ยรั่วเฟยเปิดประตูโกดัง แล้วระหว่างรอก็ส่งข้อความวีแชตหาเฟิงจิ้ง บอกว่าเขาจะออกไปข้างนอกสองสามวัน และอาจไม่มีสัญญาณในตอนนั้น เขายังทิ้งเบอร์โทรศัพท์ดาวเทียมทางทะเลที่อยู่บนเรือยอชต์ไว้ให้เฟิงจิ้งด้วย เผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้ติดต่อกันได้ เฟิงราวคุ้นชินกับการที่เซี่ยรั่วเฟยปลีกตัวไปเป็นครั้งคราวอยู่แล้ว เธอไม่ได้บ่นเขาสักคำ เพียงบอกว่าเข้าใจแล้ว และไม่ได้พูดอะไรต่อ เซี่ยรั่วเฟยรออีกประมาณสิบกว่านาที ก็เห็นขบวนรถบรรทุกคันใหญ่แล่นมาแต่ไกล ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่า กระโดดลงมาจากรถคันหน้าแล้วพูดกับเซี่ยรั่วเฟยว่า “สวัสดีครับ คุณน่าจะเป็นประธานเซี่ยใช่ไหม?” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วตอบ “ใช่ผมเอง! คุณคือผู้จัดการอู๋ใช่ไหม? ลำบากแล้ว ขอบคุณมาก!” “ประธานเซี่ยไม่ต้องเกรงใจครับ เรื่องนี้เป็นงานของเราอยู่แล้ว” ผู้จัดการอู๋พูดพลางยิ้ม “ดีเซล 600 ถังมาครบแล้วครับ คุณเซี่ย จะให้ขนลงที่โกดังนี้เลยไหม?” เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้าแล้วมองไปที่รถบรรทุก “ใช่ ประตูตรงนี้สูงหน่อย รถสามารถขับเข้าไปข้างในเพื่อขนของได้เลย...” “ได้ครับ ได้ครับ...” ผู้จัดการอู๋ตอบ จากนั้นเขาก็เรียกลูกน้องคนหนึ่งเข้ามาแล้วกระซิบสั่งงานสองสามประโยค รถบรรทุกคันแรกก็ออกตัวช้าๆ เร่งกำลังขึ้น แล้วขับขึ้นทางลาดเล็กๆ ตรงทางเข้าโกดัง ก่อนจะวิ่งเข้าไปในโกดังโดยตรง คนงานขนถ่ายที่ผู้จัดการอู๋พามารีบวิ่งเข้าไปในโกดัง แล้วเริ่มขนของลงจากรถทันที เซี่ยรั่วเฟยยิ้มให้ผู้จัดการอู๋แล้วพูดว่า “ผู้จัดการอู๋ งั้นเรามาเคลียร์เงินกันเลยครับ! รับเงินสดกับเช็คไหม? ถ้าไม่สะดวก ผมไปกับพวกคุณที่ธนาคารเพื่อโอนเงินก็ได้” “สะดวกครับ! สะดวก!” ผู้จัดการอู๋รีบตอบ “คุณให้ผมเป็นเงินสดกับเช็คได้เลย!” เซี่ยรั่วเฟยพยักหน้า เขาหยิบสมุดเช็คออกมาแล้วถามว่า “ทั้งหมดเท่าไร?”