บทที่ 220: การล่มสลายของคฤหาสน์ตระกูลเหยา ภายในห้องลับ ใบหน้าของเหล่าองครักษ์คฤหาสน์ตระกูลเหยาหลายคนซีดเผือดราวกับขี้เถ้า “เกิดอะไรขึ้น?!” องครักษ์คนแรกที่จ้องมองซูเหยียนและหวงหมิ่นด้วยสายตาหื่นกระหายลุกพรวดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เสียงโครมครามดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้งราวกับเป็นคำตอบ พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เหล่าองครักษ์ตระกูลเหยาต่างตกตะลึงเมื่อเห็นห้องลับที่สร้างจากเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งที่สุดเริ่มแตกร้าวทีละนิ้ว รอยแตกพุ่งลามออกไปดุจใยแมงมุม ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องขอความเมตตาของเหล่าคนรับใช้และองครักษ์คฤหาสน์ตระกูลเหยาที่ดังระงมเข้ามาถึงหูอย่างชัดเจน องครักษ์ภายในห้องลับต่างหันมาสบตากัน และเห็นความหวาดกลัวสะท้อนอยู่ในดวงตาของแต่ละคน แม้พวกเขาจะไม่เห็นเหตุการณ์ภายนอก แต่ต่อให้เป็นคนโง่ก็เดาได้ว่าคฤหาสน์ตระกูลเหยากำลังถูกโจมตี! ตระกูลผู้ทรงอิทธิพลแห่งจักรวรรดิต้วนเหรินที่มีมรดกสืบทอดมายาวนานกว่าสองพันปี กลับถูกโจมตีเข้าจริงๆ! ในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ทว่าเสียงระเบิดกึกก้องอีกระลอกหนึ่งก็ดังตามมาตอกย้ำความจริงในหัวใจ ภายนอก หวงเสี่ยวหลงมองดูเหล่าคนรับใช้และองครักษ์ของคฤหาสน์ตระกูลเหยาที่กำลังวิ่งหนีตายจากกลางอากาศด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาสอบถามจ้าวซูว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? ท่านสัมผัสถึงพวกเขาได้ไหม?” จ้าวซูซึ่งกำลังใช้พลังมิติเพื่อตรวจหาหวงเผิง ซูเหยียน และคนอื่นๆ ลืมตาขึ้นด้วยสีหน้ายินดี เขาตอบคำถามของหวงเสี่ยวหลงว่า “นายท่าน เมื่อครู่ตอนที่ข้าน้อยใช้พลังแห่งมิติ ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของท่านประมุขหวง พวกเขาถูกกักขังอยู่ในห้องลับทางมุมทิศเหนือของคฤหาสน์ตระกูลเหยาครับ!” ใบหน้าของหวงเสี่ยวหลงสว่างวาบขึ้นเมื่อได้ยินข่าวนั้น “จริงหรือ?! เยี่ยมมาก พวกเราไปที่นั่นกันเดี๋ยวนี้!” พ่อแม่และพี่น้องของเขาถูกเหยาเฟยกักขังไว้ในคฤหาสน์ตระกูลเหยาจริงๆ! หัวใจที่หนักอึ้งของหวงเสี่ยวหลงผ่อนคลายลงบ้าง หากเกิดเหตุร้ายใดๆ กับหวงเผิง ซูเหยียน หรือน้องๆ ของเขา เขาคงต้องแบกความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต จากนั้น จ้าวซูก็บินนำหวงเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ ตรงไปยังห้องลับที่ตั้งอยู่ทางมุมทิศเหนือของคฤหาสน์ตระกูลเหยา ภายในห้องลับ องครักษ์ต่างมองหน้ากัน เนื่องจากการโจมตีของจางฟู่และจ้าวซูหยุดลงกะทันหัน เสียงอึกทึกภายนอกจึงเงียบสงบลงอย่างกะทันหันเช่นกัน “เราจะทำอย่างไรกันดี?” องครักษ์ร่างผอมสูงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด องครักษ์คนแรกกล่าวว่า “น่าจะเป็นพวกมดปลวกบางตัวที่คิดว่าตัวเองจะสั่นคลอนตระกูลเหยาของเราได้ ยอดฝีมือของพวกเราคงจัดการพวกมันไปเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวล!” “ใช่แล้ว ด้วยอำนาจและความแข็งแกร่งของตระกูลเหยา แม้แต่จักรพรรดิต้วนเหรินยังไม่กล้าทำตัวโอหัง แล้วพวกเราจะกลัวไปทำไม?!” ทว่าในตอนนั้นเอง หวงหมิ่นที่ถูกมัดอยู่ก็แค่นหัวเราะ “พี่ใหญ่ของข้ามาถึงแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย จุดจบของพวกเจ้ามาถึงแล้ว!” องครักษ์ผู้หื่นกระหายโกรธแค้นคำพูดของหวงหมิ่น เขาเดินตรงเข้าไปหาและตบหน้านางอย่างแรง “นังสารเลว คิดว่าข้าไม่กล้าแตะต้องเจ้าหรือ? เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะเปลื้องผ้าเจ้าออกให้หมดแล้วเล่นสนุกกับเจ้าจนกว่าเจ้าจะร้องขอชีวิต! พี่ชายเจ้ามาช่วยงั้นหรือ? หึ เลิกเพ้อฝันได้แล้ว ป่านนี้พี่ชายเจ้าคงถูกนายน้อยของพวกข้าบดขยี้จนตายไปแล้ว!” สิ้นเสียงของเขา เสียงที่เย็นยะเยือกก็ดังขึ้นจากบริเวณใกล้เคียง “อย่างนั้นรึ?” มันดังขึ้นอย่างกะทันหันจนทุกคนต่างตกใจ “ใคร?!” องครักษ์ตระกูลเหยาหลายคนตะโกนขึ้นพร้อมกันในทันที ประตูห้องลับที่แข็งแรงถูกพังทลายลงด้วยมือเปล่า เผยให้เห็นร่างหลายร่างท่ามกลางแสงสว่างที่สาดเข้ามา “หลงเอ๋อร์!” “พี่ใหญ่!” หวงเผิง ซูเหยียน หวงหมิ่น และหวงเสี่ยวไห่ต่างร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นใบหน้าของคนกลุ่มนี้ ‘แขก’ ผู้มาเยือนจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหวงเสี่ยวหลง จ้าวซู และคนอื่นๆ หวงเสี่ยวหลงก้าวเข้าไปในห้องที่มืดสลัว สายตากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหวงหมิ่น หรือพูดให้ชัดคือรอยฝ่ามือบนหน้านาง แววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งจ้องมองไปยังเหล่าองครักษ์ตระกูลเหยา “พวกเจ้าอยากตายอย่างไร?” จ้าวซู อวี่หมิง และเฟยโหวรีบเข้าไปหาหวงเผิงและคนอื่นๆ พร้อมสะบัดมือตัดโซ่ทองหนาที่พันธนาการพวกเขาอยู่ ระหว่างนั้นองครักษ์ตระกูลเหยาคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่หวังจะโจมตีหน้าอกของหวงเสี่ยวหลง ทว่าเพียงแค่จ้าวซูสะบัดแขนเสื้อ องครักษ์คนนั้นก็กระเด็นไปกระแทกผนังห้องลับราวกับแผ่นไม้ที่แตกหักกลางพายุคลั่ง กระดูกและอวัยวะภายในแหลกเหลวทันทีที่ร่วงลงพื้น องครักษ์ตระกูลเหยาที่เหลือต่างมีเงามรณะปกคลุมใบหน้า พวกเขาแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว “หวงเสี่ยวหลง เจ้ากล้าบุกโจมตีคฤหาสน์ตระกูลเหยาเชียวรึ! รอให้นายน้อยและบรรพชนของพวกเรามาถึงก่อนเถอะ ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะหนีไปได้อย่างไร!” องครักษ์คนหนึ่งพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อข่มขู่หวงเสี่ยวหลง เมื่อเห็นองครักษ์ตะโกนออกมาอย่างมั่นใจเช่นนั้น อวี่หมิง เฟยโหว และคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ส่วนจ้าวซูและจางฟู่ต่างก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มเยาะ อวี่หมิงมองไปยังองครักษ์คนนั้น “นายน้อยและบรรพชนของพวกเจ้าน่ะรึ? ถ้าไม่ใช่เพราะขาสองข้างของพวกมันยาวกว่าคนอื่นจนหนีไปได้เร็ว ป่านนี้พวกข้าคงเชือดคอพวกมันไปนานแล้ว เหอะ ยังฝันที่จะพึ่งพานายน้อยกับบรรพชนเฮงซวยนั่นอีกรึ...” องครักษ์คนนั้นถึงกับอึ้งไป นายน้อยและบรรพชนของพวกเขาหนีไปแล้วหรือ?! “ไม่ เป็นไปไม่ได้!” สหายของเขาร้องปฏิเสธ หวงเสี่ยวหลงไม่อยากเสียเวลาโต้เถียงเรื่องไร้สาระกับคนพวกนี้ เขาส่งสายตาให้อวี่หมิง อวี่หมิงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพุ่งเข้าไปปลิดชีพองครักษ์เหล่านั้นด้วยฝ่ามือเดียวที่กระแทกเข้ากลางหัวใจ เมื่อพวกเขาล้มลงกับพื้น ก็ไม่มีใครเหลือลมหายใจอีกต่อไป และผิวหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ “ท่านพ่อ ท่านแม่—” หวงเสี่ยวหลงเข้าไปหาหวงเผิงและซูเหยียน เขาอ้าปากตั้งใจจะพูดบางอย่าง ทว่าซูเหยียนขัดขึ้นก่อนว่า “เสี่ยวหลง พวกเราไม่เป็นไร” ได้ยินเช่นนั้น หวงเสี่ยวหลงก็พยักหน้าเงียบๆ เขาปกปิดความแดงระเรื่อในดวงตาแล้วหันหลังกลับ แววตาของเขาเปล่งประกายสีแดงด้วยจิตสังหารอันรุนแรง ก่อนจะสั่งการว่า “ฆ่า!” “ครับ นายท่าน!” ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา คฤหาสน์ตระกูลเหยาที่ตั้งตระหง่านอยู่ในเมืองหลวงต้วนเหรินมานานนับพันปีก็พังทลายลงกลายเป็นซากปรักหักพัง องครักษ์ของตระกูลเหยาทั้งหมดถูกสังหาร รวมถึงสมาชิกตระกูลสายหลักและสายรองที่เหลืออยู่ ตระกูลเหยามีรากฐานย้อนกลับไปถึงสองพันปี ในจักรวรรดิต้วนเหริน การดำรงอยู่ของพวกเขาในฐานะตระกูลผู้ทรงอิทธิพลนั้นมั่นคงยิ่งกว่าทองคำ ทว่าในขณะนี้ สัญลักษณ์หลักของตระกูลเหยาอย่างคฤหาสน์ตระกูลเหยา กลับถูกลบออกจากแผนที่เมืองหลวงของจักรวรรดิต้วนเหรินไปตลอดกาล! จักรพรรดิต้วนเหริน ต้วนอู๋เหิน ยอดฝีมือแห่งจักรวรรดิ รวมถึงเหล่านักเรียนและอาจารย์ของสถาบันต้วนเหรินที่ตามหวงเสี่ยวหลงมาที่คฤหาสน์ตระกูลเหยา ต่างพากันถอนหายใจเมื่อมองดูซากปรักหักพังที่อยู่ตรงหน้า สำหรับกัวสื่อเหวิน กัวเฉิน และสมาชิกตระกูลกัวทุกคน ต่างพากันเหงื่อกาฬไหลพราก หากไม่ใช่เพราะการหมั้นหมายของกัวไท่กับน้องสาวของหวงเสี่ยวหลง บางทีจุดจบของคฤหาสน์ตระกูลกัวก็คงไม่ต่างจากคฤหาสน์ตระกูลเหยาที่กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังอันอ้างว้างนี้ ในเวลาอันรวดเร็ว ข่าวเรื่องการหลบหนีของเหยาเฟยและบรรพชนเหยา รวมถึงการทำลายล้างคฤหาสน์ตระกูลเหยา ก็แพร่กระจายไปทั่วจักรวรรดิต้วนเหรินราวกับพายุทอร์นาโดขนาดยักษ์ เมื่ออาณาจักรใต้ปกครองนับพันแห่งได้รับรู้ ข่าวนี้ก็ได้สร้างความตกตะลึงให้กับตระกูลและขุมกำลังต่างๆ นับไม่ถ้วน และการต่อสู้ของยอดฝีมือระดับขอบเขตนักบุญภายในสถาบันต้วนเหริน ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงของผู้คนไปอีกนานแสนนาน ด้วยการล่มสลายของตระกูลเหยา ชื่อของหวงเสี่ยวหลงจึงขจรขจายไปทุกหนแห่งของจักรวรรดิต้วนเหริน ทุกอาณาจักร ทุกตระกูลทั้งเล็กและใหญ่ และทุกสำนัก ต่างรู้จักชื่อนี้ หวงเสี่ยวหลง ตัวตนที่แม้แต่จักรพรรดิต้วนเหรินยังต้องแสดงความเคารพและให้เกียรติ! กลางดึกคืนนั้น หวงเสี่ยวหลงยืนอยู่ที่ลานบ้าน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น แม้เขาจะพาสมาชิกในครอบครัวกลับมาได้อย่างปลอดภัยและทำลายคฤหาสน์ตระกูลเหยาลงได้ แต่เหยาเฟยและเหยาซานกลับหลบหนีไปได้ บุคคลที่ปรากฏตัวในตอนท้ายเพื่อพาตัวเหยาเฟยไปนั้นควรจะเป็นอาจารย์ของอ้าวป๋ายเสวี่ย ซึ่งเป็นศิษย์พี่ของหลินโม่หลินด้วย ขนาดอาจารย์ของอ้าวป๋ายเสวี่ยยังมาช่วยเหยาเฟย ก็เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเหยากับวิหารเทพนั้นลึกซึ้งเพียงใด “ลี่ลู่” หวงเสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงลี่ลู่ขึ้นมา