บทที่ 1065 ตระกูลเถียน (2) ทันทีที่หญิงชราลับสายตาไป ชายวัยกลางคนผู้นั้นจึงหันกลับมาสบตาหยวนด้วยท่วงท่าสุขุมแฝงไปด้วยอำนาจ “ข้ามีนามว่าเถียนเซียนจู่ เป็นผู้นำของตระกูลอันต่ำต้อยแห่งนี้” “หากไม่เป็นการรบกวน ข้าขอทราบถึงปูมหลังของเจ้าได้หรือไม่... และเจ้าล่วงรู้สิ่งใดเกี่ยวกับนาม ‘เถียนเฉินอวี่’ กันแน่?” เถียนเซียนจู่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทว่าแววตากลับแฝงไว้ด้วยการสำรวจลึกซึ้ง หยวนพยักหน้ารับอย่างใจเย็นก่อนจะเอ่ยตอบ “ตามตรงแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้ล่วงรู้เรื่องราวของเถียนเฉินอวี่มากนัก ข้าเพียงรับทราบถึงนามนี้จากบันทึกที่บรรพบุรุษคนหนึ่งทิ้งเอาไว้ ข้าไม่อาจทราบได้ว่าบันทึกฉบับนั้นถูกจารึกขึ้นเมื่อเนิ่นนานเพียงใด แต่ข้ามีความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า... ไม่ว่ากาลเวลาจะผันผ่านไปนานเพียงไหน หนี้สินย่อมไม่มีวันมลายหายไปเองได้” เถียนเซียนจู่จมอยู่กับห้วงความคิดชั่วครู่ก่อนจะถามต่อ “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่า เหตุใดบรรพบุรุษของเจ้าถึงติดค้างหนี้สินต่อบรรพบุรุษของข้า?” “ข้ามิอาจทราบได้” “เช่นนั้น เจ้าได้นำบันทึกฉบับนั้นติดตัวมาด้วยหรือไม่?” “น่าเสียดายที่บันทึกนั้นเปราะบางอย่างยิ่งและจวนจะสลายไปได้ทุกเมื่อ ข้าจึงมิกล้าพกมันติดตัวมาด้วย” “อืม...” เถียนเซียนจู่หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาครุ่นคิดฉายชัดบนใบหน้า เห็นได้ชัดว่าเขายังมิอาจเทใจเชื่อหยวนได้ทั้งหมด เรื่องราวที่ชายหนุ่มกล่าวมานั้นดูประจวบเหมาะและน่าสงสัยเกินไปในคราวเดียวกัน “น้ำชาได้แล้วเจ้าค่ะ” หญิงชรากลับมาพร้อมน้ำชาหอมกรุ่น หลังจากรินชาให้ทุกคนเสร็จสิ้น นางจึงวางกาเอาไว้บนโต๊ะ “ไปพาบุตรสาวของข้ามาที่นี่” เถียนเซียนจู่เอ่ยสั่งหญิงชรากะทันหัน “คุณหนูหรือเจ้าคะ...?” หญิงชรามีท่าทีลังเล นางย่อมรับรู้ถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกับที่เถียนเซียนจู่กำลังกังวล “ใช่ ไปเถอะ” “ข้าน้อยทราบแล้ว” หญิงชราจากไปอีกครั้ง ‘ข้าจะตัดสินใจเองว่าจะเชื่อใจเขาได้หรือไม่ หลังจากได้เห็นปฏิกิริยาที่เขามีต่อบุตรสาวของข้า’ เถียนเซียนจู่ลอบคิดในใจ เขาเชื่อว่าหากหยวนมีเจตนาแอบแฝง ความจริงย่อมถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เขาได้พบหน้าเถียนเยี่ยนอวี่ หยวนนั่งจิบชาอย่างสงบนิ่ง ทิ้งให้ความเงียบปกคลุมอยู่หลายอึดใจ เขาเข้าใจสถานการณ์ดีว่าตระกูลเถียนกำลังเคลือบแคลงในตัวตนของเขา ซึ่งเขาก็ไม่ได้ขุ่นเคือง เพราะคนแปลกหน้าที่มาพร้อมเรื่องราวลึกลับย่อมสมควรแก่การถูกระแวงอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาร้อนรนพยายามโน้มน้าวว่าตนเองไม่มีพิษมีภัย มันกลับจะยิ่งทำให้เขาดูน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก ต่อมาไม่นาน เสียงฝีเท้าสองคู่มุ่งตรงมายังห้องโถง ปรากฏร่างของหญิงสาวโฉมงามผู้หนึ่งที่ดูจะอายุมากกว่าหยวนเพียงเล็กน้อย นางมีเรือนร่างสูงโปร่งดูสง่างาม เส้นผมสีดำขลับถูกรวบเป็นมวยไว้เบื้องหลัง ใบหน้าของนางดูอ่อนโยนทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว แววตาคมใสสีน้ำตาลเปล่งประกายเจิดจ้า “...” เสี่ยวหัวรวมถึงอีกสองดวงจิตภายในกายของหยวนต่างพากันตกตะลึงเมื่อได้ยลโฉมหญิงสาวผู้นี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกนางสะท้านใจกลับมิใช่ความงาม... แต่คือเครื่องหน้าของนางที่ละม้ายคล้ายคลึงกับหยวนราวกับพิมพ์เดียว เพียงแต่อ่อนหวานกว่าในแบบอิสตรี หากหยวนแต่งแต้มใบหน้าด้วยเครื่องประทินโฉม เขาคงดูไม่ต่างจากพี่สาวฝาแฝดของนางเป็นแน่ ทว่าเช่นเดียวกับเถียนเซียนจู่ หยวนกลับไม่สังเกตเห็นความเหมือนนั้นเลยสักนิด “ข้าขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือบุตรสาวของข้า เถียนเยี่ยนอวี่... เยี่ยนอวี่ นี่คือแขกของเรา นามว่าหยวน” “สวัสดีค่ะ” นางพยักหน้าทักทายอย่างมีมารยาท “ยินดีที่ได้พบ ข้ามีนามว่าหยวน ข้ามาที่นี่เพื่อชดใช้หนี้สินที่บรรพบุรุษติดค้างต่อตระกูลของเจ้า หากมีสิ่งใดที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือ โปรดอย่าได้เกรงใจ” หยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้มละมุน “...” เถียนเยี่ยนอวี่นิ่งงันไปครู่หนึ่งอย่างไม่คาดคิดกับเหตุผลการมาเยือนของเขา ทว่านางก็มิได้เอ่ยขัดศรัทธา หลังจากความเงียบผ่านพ้นไป นางจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ท่านจะช่วยเรา... ทุกอย่างเลยหรือ?” หยวนพยักหน้า “ตราบเท่าที่อยู่ในขอบเขตอำนาจของข้า ข้าจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยเหลือเจ้า” ฉับพลันนั้น กลิ่นอายเย็นเยียบพลันแผ่ซ่านออกมาจากใบหน้าของเถียนเยี่ยนอวี่ขณะที่นางเอ่ยคำ “เช่นนั้น... โปรดช่วยข้าลบ ‘ตระกูลหลิน’ ออกไปจากโลกใบนี้เสียที!” “เยี่ยนอวี่!” เถียนเซียนจู่ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินคำขอนั้น “ตระกูลหลิน? ข้าเพิ่งเคยได้ยินนามนี้ตอนที่หญิงรับใช้เข้าใจผิดว่าข้าเป็นคนของพวกเขา พวกเขาเป็นใคร? และก่อกรรมอันใดไว้ถึงสมควรได้รับทัณฑ์สถานหนักเช่นนี้?” หยวนถามอย่างใคร่รู้ “ท่านไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลหลินอย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร! พวกเขาคือหนึ่งในตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในพิภพนี้... หนึ่งในเจ็ดตระกูลมรดกเชียวนะ!” หญิงชราอุทานอย่างตื่นตระหนก “ความจริงแล้ว ข้ามิมิใช่คนที่นี่ แต่ข้าพอจะเคยได้ยินชื่อของเจ็ดตระกูลมรดกมาบ้าง” หยวนตอบ “ตระกูลหลินคอยรังควานและข่มเหงตระกูลของข้ามาตลอดสี่ปีเต็ม เพียงเพราะข้าปฏิเสธที่จะเป็นสตรีของบุตรชายคนโตของพวกมัน” เถียนเยี่ยนอวี่กล่าวด้วยแววตาชิงชังอย่างสุดซึ้ง ‘ที่แท้ก็เป็นเรื่องทำนองนี้สินะ...’ หยวนลอบถอนหายใจในอก “สรุปว่าท่านจะช่วยหรือไม่? หากท่านทำไม่ได้ เราก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือใดๆ ทั้งสิ้น” เถียนเยี่ยนอวี่จ้องมองเขาด้วยดวงตาหรี่เล็กอย่างท้าทาย หยวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อตรองดู “เจ้าอย่าได้ใส่ใจคำขออันไร้เหตุผลของนางเลยหยวน แม้ตระกูลหลินจะคอยรังแกเราจริง แต่มันก็เกินกำลังที่ใครจะทำอะไรได้” ผู้นำตระกูลเถียนรีบเอ่ยปราม หยวนถอนหายใจออกมาคำใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไม่เป็นไร ข้ามิได้ถือสา...” เขาหันไปสบตากับเถียนเยี่ยนอวี่ “ข้าไม่ขัดข้องที่จะช่วยเหลือพวกเจ้าเรื่องตระกูลหลิน ทว่าข้ามิอาจกระทำการสังหารล้างบางพวกเขาได้... มิใช่เพราะข้าไร้ซึ่งพลัง แต่เป็นเพราะข้ามิได้พึงใจในการนองเลือดที่เกินความจำเป็น” คนตระกูลเถียนต่างเบิกตากว้างด้วยความช็อกสะท้าน เมื่อได้ยินคำกล่าวอันโอหังที่ว่าเขามีพลังพอจะทำลายตระกูลหลินได้ “เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร? ข้าจะทำให้ตระกูลหลินเลิกรังควานตระกูลของเจ้า และเลิกตอแยเจ้าโดยเด็ดขาด เช่นนี้พอจะช่วยแบ่งเบาภาระได้หรือไม่?” หยวนกล่าวขณะสบประสานสายตากับเถียนเยี่ยนอวี่โดยตรง “หะ...หากท่านทำได้จริง...” เถียนเยี่ยนอวี่พยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย นางไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะตอบรับคำขออันบ้าคลั่งนี้ เพราะพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับหนึ่งในเจ็ดตระกูลมรดก... ขุมกำลังที่เปรียบดั่งเทพเจ้าซึ่งไม่มีใครกล้าแตะต้อง!