บทที่ 1068: กลุ่มอันธพาล “เฮ้ เฮ้ เฮ้! แม่นางคนสวย! ไยเจ้าจึงมานั่งร่วมโต๊ะกับบุรุษอื่นเช่นนี้เล่า? หรือว่าเจ้าคิดจะสวมเขาให้คุณชายหลินหมิงไห่เสียแล้ว?!” กลุ่มคนโฉดเดินตรงเข้ามายังโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มแสยะเต็มใบหน้า “หากคุณชายหลินหมิงไห่ทราบเรื่องนี้เข้า เขาคงจะใจสลายเป็นแน่!” “เฮ้ย ไอ้หนู! แกเป็นใครวะ? รู้หรือไม่ว่าแกกำลังยุ่งกับผู้หญิงของใครอยู่?!” “...” เทียนเยี่ยนอวี่นิ่งเงียบ ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องไปที่หยวนไม่วางตา นางไม่อยากพลาดแม้แต่ความเคลื่อนไหวเดียวของเขา 'เจ้าจะทำเช่นไรต่อไป หยวน? หากเพียงแค่สวะกลุ่มนี้เจ้ายังจัดการไม่ได้ การจะต่อกรกับตระกูลหลินก็คงเป็นเพียงความฝันที่ห่างไกลเกินเอื้อม' นางครุ่นคิดอยู่ในใจ หยวนปรายตามองกลุ่มอันธพาลอย่างไม่แยแส ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ขออภัยด้วย ข้ามิได้คาดหวังว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่ม... อีกอย่าง พวกเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าครั้งล่าสุดเมื่อใดกัน? กลิ่นตัวพวกเจ้านั้นเหม็นคลุ้งราวกับไข่เน่าผสมมูลสุนัข หากจะกรุณาก็ช่วยเห็นใจผู้อื่นบ้าง โดยเฉพาะในร้านอาหารที่ผู้คนตั้งใจมาหาความสำราญเช่นนี้” “แก... ไอ้สารเลว...” ใบหน้าของพวกอันธพาลแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธาหลังจากได้ยินคำเหยียดหยาม ร่างกายของพวกมันสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ทว่าก่อนที่พวกมันจะได้ปริปากแม้เพียงคำเดียว หยวนก็เอ่ยต่อในทันที “อาหารของข้าใกล้จะมาส่งแล้ว หากพวกเจ้ายังไม่ไสหัวไปก่อนถึงตอนนั้น ก็อย่ามาโทษว่าข้าไร้ความเมตตาก็แล้วกัน” “หือ? แล้วแกจะทำกระไรวะ ถ้าพวกข้าไม่ไป?” หัวหน้ากลุ่มอันธพาลถามหยวนพร้อมรอยยิ้มอำมหิต “เฟิงเฟิง ข้าไม่อยากให้เลือดโสมมของพวกมันมาเปดเปื้อนสถานที่ที่ข้าจะกินข้าว เจ้าช่วยจัดการพวกมันโดยไม่ให้เกิดความวุ่นวายได้หรือไม่? อ้อ... เหลือรอดไว้สักคนหนึ่งนะ” หยวนกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ นายน้อย” ทันใดนั้น ลูกเพลิงหลายดวงพุ่งทะยานออกจากร่างของหยวน เข้าหาดั่งอสรพิษไฟ กลุ่มคนโฉดยังไม่ทันจะได้มีโอกาสตอบโต้ ร่างของพวกมันก็ถูกเปลวเพลิงร้อนระอุแผดเผาจนท่วมท้น! ภายในชั่วพริบตา กลุ่มอันธพาลทั้งหมดถูกเผาผลาญจนมอดไหม้ไม่เหลือแม้แต่ธุลี ไร้ซึ่งหยดเลือดหรือร่องรอยความสกปรกใดๆ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า ยกเว้นเพียงคนเดียวที่เหลือรอด ทุกคนในร้านอาหารต่างตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า พวกเขาได้แต่ยืนนิ่งงันด้วยความสับสนและไม่เข้าใจในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น หลังจากเฟิงยู่เซียงสังหารพวกสวะไปจนเกือบหมด หยวนก็หันไปมองอันธพาลคนสุดท้ายที่ยืนตัวสั่นพรักพร้อมถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ใครจ้างพวกเจ้ามาป่วนตระกูลเทียน? หากเจ้าไม่พูดความจริง จุดจบของเจ้าก็คงไม่ต่างจากสหายพวกนั้น... คือการถูกลบหายไปตลอดกาล” “ขะ...ข้าไม่รู้! สาบานได้! ข้าเป็นเพียงเบี้ยล่างที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น! ได้โปรดเถิด ท่านต้องเชื่อข้านะ!” ชายหนุ่มทรุดเข่าลงกับพื้นพร้อมอ้อนวอนขอชีวิต “เช่นนั้นก็บอกคำสั่งของเจ้ามา” หยวนกล่าว “ขอรับ! พวกเรา ‘กองโจรศิลา’ ถูกจ้างให้มารบกวนกิจการของตระกูลเทียนจนกว่าพวกนางจะยอมปิดตัวลง!” “แล้วเจ้าไม่รู้หรือว่าใครเป็นคนจ้าง?” “ไม่เลยขอรับ!” “ถ้าอย่างนั้นใครรู้?” “ต้องเป็นเหล่าหัวหน้ากองโจรแน่นอน!” “แล้วข้าจะหาตัวหัวหน้าพวกนั้นได้ที่ไหน?” “นั่นมัน...” โจรหนุ่มลังเลที่จะตอบ เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่าหากแพร่งพรายที่ตั้งฐานทัพออกไป เขาคงถูกพวกพ้องฆ่าทิ้งอย่างทารุณแน่นอน “หากเจ้าบอกข้า ข้าไม่เพียงจะไว้ชีวิตเจ้า แต่ข้าจะรับรองว่ากองโจรศิลาจะไม่มีวันทำอันตรายเจ้าได้อีก เป็นข้อเสนอที่ยุติธรรมดีใช่ไหม?” หยวนกล่าวเสริม “ขะ...ข้าตกลง ข้ายอมบอกท่านแล้ว” โจรหนุ่มพยักหน้าหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในเมื่อต้องตายอยู่ดี อย่างน้อยเขาก็ควรเลือกหนทางที่ให้โอกาสรอดชีวิตมากกว่า “ดีมาก เมื่อเรากินอาหารเสร็จแล้ว เจ้าจงนำทางข้าไปที่ซ่องโจรนั่น ระหว่างนี้ก็ออกไปรอข้างนอกซะ ข้าไม่ได้ล้อเล่นเรื่องที่พวกเจ้าตัวเหม็นหรอกนะ” หยวนสั่ง “ขะ...เข้าใจแล้วขอรับ!” โจรหนุ่มรีบยันตัวลุกขึ้นเตรียมจะวิ่งออกไป แต่เสียงของหยวนก็รั้งเขาไว้เสียก่อน “อ้อ อีกเรื่องหนึ่ง... หากเจ้าคิดจะหนี เจ้าจะตายในทันที จิตสัมผัสเทพของข้าแผ่ซ่านครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองนี้ไว้หมดแล้ว ตราบใดที่เจ้ายังหนีไม่พ้นขอบเขตสัมผัสของข้า ข้าแนะนำว่าจงอยู่เฉยๆ และรอพวกเราที่นั่น เข้าใจไหม?” “ขะ...ข้ามิบังอาจหนีท่านแน่นอนขอรับ!” โจรหนุ่มพยักหน้าอย่างแรง “ดี แล้วเจอกัน” โจรหนุ่มรีบตะเกียกตะกายออกจากร้านอาหารไป แต่เขากลับไม่กล้าขยับตัวไปไหนไกล เพราะเกรงว่าหยวนจะเข้าใจผิดว่าเขาพยายามหลบหนี ตลอดหนึ่งชั่วโมงต่อจากนั้น โจรหนุ่มผู้นี้ไม่ยอมขยับตัวแม้แต่ก้าวเดียว ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นรูปปั้นหินไปเสียแล้ว “เจ้า... เมื่อครู่นี้มันคืออะไรกัน?” เทียนเยี่ยนอวี่ถามขึ้นด้วยสีหน้าตกตะลึงหลังจากโจรคนนั้นจากไป “ทำไมหรือ? เจ้าไม่พอใจที่ข้าจัดการแบบนี้งั้นรึ?” หยวนเลิกคิ้วขึ้น “เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น... ช่างมันเถิด ข้าแค่ไม่คิดว่าเจ้าจะลงมือรุนแรงและรวดเร็วเช่นนี้ โดยเฉพาะหลังจากที่เจ้าเพิ่งบอกว่าไม่อยากหลั่งเลือดโดยไม่จำเป็น” “ข้าก็ทำตามที่พูดนี่นา เห็นไหมว่าไม่มีเลือดตกยางออกแม้แต่หยดเดียว” หยวนกล่าวพลางระบายยิ้มลุ่มลึก “ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ พวกมันก็แค่กลุ่มโจรที่สร้างความเดือดร้อนให้ตระกูลเจ้าและผู้คนมานานหลายปี ไม่มีใครสนใจหรอกหากข้าจะกวาดล้างขยะพวกนี้ทิ้งไป แต่แน่นอนว่าหากตระกูลหลินจะเปิดศึกเพียงเพราะอันธพาลพวกนี้ เรื่องมันคงเปลี่ยนไปอีกแบบ” “รูปลักษณ์ของเจ้านี่ช่างหลอกตาเสียจริง เจ้าช่างกล้าบ้าบิ่นยิ่งกว่าที่เห็นภายนอกนัก” เทียนเยี่ยนอวี่พึมพำพร้อมรอยยิ้มจางๆ ไม่กี่นาทีต่อมา บริกรหญิงก็นำอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ทั้งคู่เริ่มรับประทานอาหารกันอย่างปกติ ราวกับว่าเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นไม่เคยมีอยู่จริง เมื่ออิ่มหนำแล้ว หยวนและผู้ติดตามทั้งสองก็ก้าวออกมาจากร้านเพื่อพบกับโจรหนุ่มที่ยืนรออยู่ “เอาล่ะ นำทางข้าไปยังที่ซ่อนของพวกเจ้าได้เลย” หยวนเอ่ยสั่ง “ขอรับ!” โจรหนุ่มขานรับอย่างไม่ลังเล