**บทที่ 1086 การรวมตัวของตระกูลหลิน** "เจ้ากำลังดูหมิ่นข้าอย่างนั้นหรือ!" เทียนซูอวิ๋นหยุดการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน พลางแผดเสียงตะโกนใส่หยวนที่กำลังจดจ่ออยู่กับท่วงท่ากระบี่ของนางอย่างใจจดใจจ่อ "หือ? ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร?" เขาหลุดออกจากภวังค์แห่งการพินิจพลางเอ่ยถามด้วยความฉงน "เจ้าเอาแต่หลบเลี่ยงข้าไม่หยุดหย่อน! นี่เรากำลังเล่นไล่จับหรือกำลังประลองกันแน่?!" นางชี้ปลายกระบี่ตรงไปยังเขา ใบหน้าสะสวยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธขึ้ง "โอ้ ขออภัยด้วย พอดีข้ามัวแต่สนใจอย่างอื่นจนลืมตัวไปหน่อย" หยวนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มละไมเป็นการขอโทษ ก่อนจะดำเนินการต่อ เขาได้เอ่ยถามขึ้นว่า "จริงด้วย ก่อนที่เราจะเริ่มกันอีกครั้ง ข้าขอถามอะไรท่านสักข้อได้ไหม? ท่านเรียนรู้วิชากระบี้นั่นมาจากที่ใดกัน?" "หากเจ้าเอาชนะข้าได้ ข้าจะบอกเจ้า" เทียนซูอวิ๋นเค้นเสียงเย้ยหยันในลำคอ "ตกลงตามนั้น" หยวนให้เวลาเทียนซูอวิ๋นเตรียมใจครู่หนึ่ง และเมื่อเห็นว่านางพร้อมแล้ว ร่างของหยวนก็พลันเลือนหายไปจากสายตาของเทียนซูอวิ๋นในพริบตา ทั้งที่นางจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ ราวกับว่าเขาได้สลายกลายเป็นอากาศธาตุไปเสียดื้อๆ พริบตานั้น นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ปรากฏขึ้นจากทางด้านหลัง สัญชาตญาณสั่งให้นางหมุนตัวกลับไปพร้อมตวัดกระบี่จู่โจมทันที! ทว่าหยวนกลับเคลื่อนไหวอย่างเยือกเย็น เขาใช้มือข้างหนึ่งสกัดข้อศอกของนางไว้เพื่อหยุดการหมุนตัว ส่วนมืออีกข้างนั้นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว กระแทกหมัดเข้าที่สีข้างหน้าท้องของนางอย่างจัง "อัก!" เทียนซูอวิ๋นหลุดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดท่า แม้จะดูเหมือนเป็นเพียงหมัดธรรมดา แต่แรงกระแทกนั้นกลับสั่นสะท้านไปถึงพลังวิญญาณในจุดตันเถียนของเทียนซูอวิ๋นราวกับคลื่นยักษ์ที่โหมกระหน่ำ บังคับให้ร่างกายของนางอ่อนแรงลงจนสิ้นเรี่ยวแรงไปชั่วขณะ "ข้าคิดว่าความแตกต่างระหว่างเราสองคนคงชัดเจนพอแล้วกระมัง" หยวนเอ่ยกับนางพลางลดหมัดลงข้างลำตัว เทียนซูอวิ๋นขบฟันแน่นด้วยความอัดอั้นตันใจ นางมีฐานะเป็นถึงผู้อาวุโสของสำนักที่แข็งแกร่งไม่น้อย แต่กลับไม่สามารถแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผมของชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่านางหลายปีคนนี้ได้เลย และที่ร้ายแรงไปกว่านั้นคือนางใช้อาวุธและวิชาชั้นสูง ในขณะที่หยวนเผชิญหน้ากับนางด้วยมือเปล่า! แม้เทียนซูอวิ๋นจะยังไม่อาจหยั่งรู้ถึงระดับพลังที่แท้จริงของหยวนได้จากการประลองเพียงสั้นๆ แต่สิ่งหนึ่งที่กระจ่างชัดคือ หยวนคือตัวตนที่น่าเกรงขามอย่างแท้จริง "ข้าบอกท่านแม่แล้วใช่ไหม? ว่าเสี่ยวหยางน่ะของจริง และสิ่งที่เขาแสดงให้ท่านเห็นเมื่อครู่นี้ ยังไม่ใช่แม้เศษเสี้ยวของพลังทั้งหมดที่เขามีด้วยซ้ำ" เทียนเหยียนอวี่ส่ายหน้าพลางเอ่ยกับมารดา "จะว่าไป ท่านแม่ของเจ้าเองก็ยังไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่เช่นกัน ข้าคิดว่านางเพียงแค่อยากจะหยั่งเชิงพลังของข้าดูสักเล็กน้อยเท่านั้น" หยวนกล่าวเสริม หวังจะช่วยให้เทียนซูอวิ๋นรู้สึกเสียหน้าน้อยลง เมื่อพลังวิญญาณภายในกายเริ่มกลับมาคงที่ เทียนซูอวิ๋นจึงยันกายลุกขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "กระบี่เจตจำนงไม่ย่อท้อ... นั่นคือชื่อวิชากระบี่ที่ข้าใช้ และมันเป็นวิชาจากตำหนักกระบี่หยก แม้มันจะเป็นวิชากระบี่ที่ค่อนข้างอ่อนด้อย แต่ที่ข้าเลือกเรียนก็เพราะข้าชมชอบในชื่อของมัน" "กระบี่เจตจำนงไม่ย่อท้อ..." หยวนทวนคำนั้นเบาๆ ในลำคอ "จริงๆ แล้วข้าก็เป็นศิษย์ของสำนักนั้น และข้าก็รู้จักวิชากระบี้นี้เช่นกัน" เทียนเหยียนอวี่โพล่งขึ้นมา "อย่างนั้นหรือ..." หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยวนจึงเอ่ยถาม "เจ้าจะรังเกียจไหม หากข้าอยากจะไปเยือนตำหนักกระบี่หยกสักครั้ง?" "เหตุใดท่านถึงอยากไปที่นั่นเล่า?" เทียนเหยียนอวี่ถามด้วยความสงสัย "ข้าต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง" เขาตอบเพียงสั้นๆ ทิ้งไว้เป็นปริศนา เทียนเหยียนอวี่รับรู้ได้ว่าเขาไม่ต้องการขยายความ จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ "ไม่ได้!" เทียนซูอวิ๋นเอ่ยขัดขึ้นทันควัน "จนกว่าเจ้าจะจัดการเรื่องราวกับตระกูลหลินและสถานการณ์ในตอนนี้ให้เรียบร้อย เจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ข้าไม่อยากให้เจ้านำพาความเดือดร้อนมาสู่สำนักของเรา" หยวนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "วางใจเถิด ทุกอย่างจะจบลงภายในไม่กี่วันนี้" "อย่างไรก็ตาม ข้าขอไปพักผ่อนสักครู่ หากพวกท่านมีเรื่องด่วนก็ไปหาข้าได้ที่ห้อง" หยวนเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับเข้าห้องพักไป เมื่อแผ่นหลังของหยวนลับสายตาไป เทียนซูอวิ๋นก็หันกลับมาหาเทียนเหยียนอวี่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เจ้าต้องเล่าทุกอย่างให้แม่ฟังตั้งแต่ต้น! อย่าได้ริอาจข้ามรายละเอียดแม้เพียงนิดเดียวเชียว!" "ข้าเข้าใจแล้ว..." จากนั้น สมาชิกตระกูลเทียนจึงพากันเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งเพื่อเปิดฉากหารืออย่างจริงจัง ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน เหล่าสมาชิกทั้งหมดถูกเรียกรวมตัวกันตามคำสั่งของท่านผู้นำตระกูลหลิน "ข้าล่ะสงสัยนักว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ท่านพ่อเรียกพวกเรามารวมตัวกันแบบนี้คือเมื่อไหร่" หญิงสาวนางหนึ่งพึมพำกับคนรอบข้างด้วยความกังวล "มันคงเกี่ยวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเร็วๆ นี้กระมัง" อีกคนหนึ่งเอ่ยตอบ "เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?" "ตามที่คนรับใช้ของข้าบอกมา เห็นว่ามีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้บุกมาพังประตูหน้าตระกูลหลิน แถมยังลงมือทำร้ายองครักษ์ของเราไปไม่น้อยเลยทีเดียว" "อะไรนะ?! คนเสียสติที่ไหนจะกล้าบุกมาลบเหลี่ยมตระกูลหลินถึงเพียงนี้?" "ต่อให้เป็นเรื่องจริง เหตุใดท่านผู้นำต้องเรียกพวกเรามาทั้งหมดด้วยเล่า?" "ข้าได้ยินมาว่า บรรพชนตระกูลหลินเองก็เพิ่งจะออกจากด่านกักตนมาเมื่อไม่นานมานี้ด้วย" "ท่านบรรพชนน่ะหรือ?! หรือว่าท่านจะทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิจิตวิญญาณได้สำเร็จแล้ว?!" "เงียบเถอะ!" เสียงตวาดก้องกังวานพลันดังขึ้น สะกดให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันในชั่วพริบตา จากนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังสะท้อนก้อง เพียงครู่เดียว ผู้นำตระกูลหลินก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าสมาชิกนับหมื่นชีวิต เขากวาดสายตามองไปยังผู้คนเบื้องหน้าก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง "ข้าต้องการรายชื่อของทุกคนที่ไม่มาในวันนี้วางไว้บนโต๊ะภายในคืนนี้!" "รับบัญชา!" ชายชราคนหนึ่งขานรับเสียงดังลั่น หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ผู้นำตระกูลหลินจึงเอ่ยสืบต่อ "ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามารวมตัวกันในวันนี้ มีเหตุผลสำคัญอยู่สองประการ" "ประการแรก ทางเบื้องบนได้ตัดสินใจส่งคนลงมาที่นี่เพื่อตามหา 'นักโทษ' ผู้ที่ได้รับบัญชาประหารจากสวรรค์ และหนนี้ไม่ได้ส่งมาเพียงแค่ไม่กี่คน ตามข้อมูลที่ข้าได้รับมาจากตระกูลหลินบนสวรรค์ชั้นบน จะมีผู้คนนับพันจากขุมกำลังที่ทรงอำนาจและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าตระกูลหลินของเราหลายเท่าตัว ถูกส่งลงมาที่นี่ภายในเดือนหน้า!" สิ้นคำประกาศ ทุกคนในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด เพราะนี่คือเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และมันอาจจะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้าเลยก็เป็นได้!