บทที่ 1071 รังลับกองโจรศิลา (3) "เหอะ! แล้วอย่างไรหากข้าเคยเป็นองครักษ์ให้ตระกูลหลิน? เจ้าต้องการจะสื่ออะไรกันแน่?" ชายร่างกำยำแค่นเสียงเย็นชา ดวงตาฉายแววกระด้าง "เช่นนั้นข้าจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน" หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตระกูลหลินสั่งให้พวกเจ้ามาตามจองล้างจองผลาญตระกูลเทียนใช่หรือไม่?" "..." คราวนี้ชายร่างกำยำกลับปิดปากเงียบสนิท ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากตอบคำถามของหยวน เพราะนี่คือช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวของ 'จอกแห่งสัจธรรม' ทว่าหากจะกล่าวว่ามันเป็นช่องโหว่ก็คงไม่ถูกนัก เพราะในสถานการณ์ที่หากใครบางคนปฏิเสธที่จะเอ่ยคำตอบทั้งที่รู้ซึ้งถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา มันย่อมหมายความว่าสิ่งที่พวกเขาตั้งใจจะเอ่ยออกมานั้นมีแต่คำลวง "หากเจ้าคิดว่าความเงียบจะช่วยชีวิตเจ้าได้ละก็ ข้าเกรงว่าเจ้าคงต้องผิดหวัง..." หยวนเอ่ยกับชายผู้นั้นด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น "แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้? ฆ่าข้าอย่างนั้นรึ? เจ้าไม่มีแม้แต่หลักฐานมัดตัวว่าข้าเป็นคนของกองโจรศิลาหรือกลุ่มบ้าบออะไรนั่นด้วยซ้ำ" ชายร่างกำยำแสยะยิ้มอย่างลำพอง "หลักฐานรึ? ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งคือผู้ถูกเสมอ หลักฐานมันไม่จำเป็นหรอก" หยวนคลี่ยิ้มเย็นยะเยือก ทันใดนั้น กลิ่นอายพลังของราชันวิญญาณระดับสูงสุดที่รุนแรงเสียจนสามารถสยบข่มได้แม้กระทั่งจักรพรรดิวิญญาณก็ระเบิดออก แผ่ซ่านไปทั่วโถงทางเดินและห้องหับใกล้เคียง บดขยี้จนทุกคนในบริเวณนั้นสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เทียนเหยียนอวี่เบิกตากว้าง จ้องมองหยวนด้วยความตกตะลึง 'กลิ่นอายนี้... เขาเป็นจักรพรรดิวิญญาณอย่างนั้นรึ?! ไม่ เป็นไปไม่ได้! ในสวรรค์ชั้นที่สาม ราชันวิญญาณคือจุดสูงสุดแล้ว! ไม่มีทางที่เขาจะเป็นจักรพรรดิวิญญาณไปได้!' นางกรีดร้องอยู่ในใจด้วยความไม่ยากเชื่อ ชายร่างกำยำถอยกริ้วไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "จ-เจ้าแข็งแกร่ง ข้ายอมรับ... แต่ลำพังตัวเจ้าคนเดียว ไม่มีทางรับมือตระกูลหลินได้หรอก!" หยวนหัวเราะในลำคอเบาๆ "ใครบอกเจ้าว่าข้าจะจัดการกับตระกูลหลินเพียงลำพัง?" "เอาเถอะ เจ้าจะยอมคายความจริงออกมาหรือไม่? ข้าจะไม่ถามซ้ำสอง เพราะความอดทนของข้ามีขีดจำกัด" ชายร่างกำยำกลับตีสีหน้าท้าทายก่อนจะคำรามใส่ "ไปลงนร—" *ฉัวะ!* พริบตานั้น หยวนเรียก 'จอมราชันนภา' ออกมาและตวัดคมดาบเข้าใส่ชายร่างกำยำด้วยความเร็วที่เหนือกว่าประสาทสัมผัสจะทัดทานได้ ในวินาทีต่อมา ศีรษะของชายร่างกำยำก็หลุดกระเด็นกลิ้งไปบนพื้น ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณจะล้มตึงลง เทียนเหยียนอวี่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง "จ-เจ้าฆ่าเขาจริงๆ รึ?" นางแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าหยวนจะลงมือสังหารอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเช่นนี้ "เสียเวลาเปล่าที่จะเสวนากับเขา ยังมีโจรระดับสูงคนอื่นๆ ที่น่าจะรู้เรื่องข้อตกลงกับตระกูลหลินอยู่อีก" หยวนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่เพิ่งปลิดชีพโจรโฉดที่สร้างความเดือดร้อนให้ตระกูลเทียนมาแสนสาหัส เขาหันไปมองโจรหนุ่มที่กำลังยืนตัวสั่นงันงกด้วยความสยดสยองก่อนจะสั่ง "ไปหยิบหัวมันขึ้นมา แล้วนำข้าไปหาพวกโจรคนอื่น" "ข-ขอรับ!" เมื่อตระหนักได้ว่าบุรุษเบื้องหน้าคือมัจจุราชของจริง โจรหนุ่มจึงไม่กล้าลังเลแม้แต่นิดเดียวที่จะทำตามคำสั่ง เขารีบเข้าไปหยิบศีรษะที่ชุ่มไปด้วยเลือดของชายร่างกำยำขึ้นมา ก่อนจะนำทางหยวนเดินสำรวจไปทั่วอาคาร ทุกครั้งที่พบตัวสมุนโจร หยวนจะใช้จอกแห่งสัจธรรมเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้เล่นงานคนบริสุทธิ์ เขาจะเค้นถามคำถามพวกโจรเหล่านั้น และหากใครปฏิเสธที่จะตอบหรือคิดจะหลบหนี เทียนเหยียนอวี่ก็จะลงมือสังหารพวกมันตามเจตจำนงของนางเอง แน่นอนว่าต่อให้พวกมันยอมตอบ นางก็ไม่คิดจะละเว้นชีวิตพวกสวะที่ทำลายกิจการของตระกูลนางอยู่ดี คาวเลือดชโลมไปทั่วทุกแห่งหนภายในวังวสันต์ กลิ่นอายแห่งความตายและการเข่นฆ่าคุกรุ่นไปทั่วบริเวณ ในที่สุด เหล่าองครักษ์ของเมืองก็รุดมาถึงที่เกิดเหตุเพื่อหยุดยั้งความวุ่นวาย "หยุดมือเดี๋ยวนี้!" ผู้ช่วยเจ้าวิญญาณระดับสูงสุดนับสิบคนพร้อมด้วยราชันวิญญาณอีกไม่กี่คนปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าหยวนและเทียนเหยียนอวี่ "พวกเจ้าคือ..." เหล่าองครักษ์จำเทียนเหยียนอวี่ได้ทันทีจากความงามอันโดดเด่นของนาง ทว่ากลับไม่รู้จักชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย "คุณหนูเทียน! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?! ทำไมท่านถึงมาเกี่ยวข้องกับการสังหารหมู่ที่ไร้คุณธรรมเช่นนี้?!" องครักษ์เอ่ยถามเสียงเข้ม "ไร้คุณธรรม? ช่างเป็นคำกล่าวที่หยาบคายนัก ข้าเพียงแค่กำลังกวาดล้างพวกโจรที่คอยกัดกินตระกูลเทียนมานานหลายปีต่างหาก" "พวกโจรอย่างนั้นรึ?" เหล่าองครักษ์ชะงักไปกับคำกล่าวของนาง "กองโจรศิลา... ข้าเชื่อว่าพวกท่านคงเคยได้ยินชื่อเสียงของพวกมันมาบ้าง พวกมันเลื่องชื่อเรื่องการค้ามนุษย์และปล้นชิง" "แล้วท่านมีหลักฐานหรือไม่ว่าคนที่ท่านฆ่ามีความเกี่ยวข้องกับกองโจรศิลา?" หัวหน้าองครักษ์ถามหลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง หากเทียนเหยียนอวี่พูดความจริงว่านางกำลังปราบปรามกองโจร เมืองนี้ย่อมต้องมอบรางวัลให้แก่นางแทนที่จะลงโทษ "แน่นอน" เทียนเหยียนอวี่พยักหน้า ก่อนจะชี้ไปยังกลุ่มโจรเล็กๆ ที่พวกนางจับตัวได้และลากไปมาทั่วอาคาร "พวกมันทุกคนสารภาพแล้วว่าเป็นส่วนหนึ่งของกองโจรศิลา และยังยืนยันอีกว่าตระกูลหลินคือผู้ที่จ้างวานให้พวกมันมาก่อกวนตระกูลเทียนของข้า" "ว่าอย่างไรนะ?!" เหล่าองครักษ์ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้รับรู้ข้อมูลนี้ หัวหน้าองครักษ์เดินเข้าไปหาโจรกลุ่มนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเค้นถาม "สิ่งที่นางพูดเป็นความจริงหรือไม่?" "จ-จริงขอรับ! พวกเราทุกคนเป็นคนของกองโจรศิลา! ได้โปรดเถิด! พวกเราจะบอกทุกอย่าง! แค่ช่วยพวกเราให้พ้นจากเงื้อมมือของปีศาจสองตนนี้ก็พอ!" เหล่าโจรเริ่มร่ำไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว สำหรับพวกมันแล้ว การติดคุกยังน่ายินดีกว่าการต้องเผชิญหน้ากับหยวนและเทียนเหยียนอวี่ หัวหน้าองครักษ์ถึงกับน้ำท่วมปาก เขาหันไปกล่าวกับเทียนเหยียนอวี่ว่า "ที่เหลือเราจะจัดการเอง ท่านโปรดกลับไปที่บ้านก่อนเถิด แล้วเราจะไปพบท่านหลังจากจัดการที่นี่เสร็จสิ้น" นางไม่ได้เอ่ยคำใด ทว่าหันไปมองหยวนแทน "พวกเราบรรลุจุดประสงค์ที่นี่แล้ว กลับกันเถอะ" หยวนเอ่ย "ตกลง" ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้จากไป หัวหน้าองครักษ์ได้เอ่ยถามหยวนขึ้นมา "ขออภัย ท่านคือใครกันแน่? ข้ารู้จักคุณหนูเทียนและตระกูลเทียนเป็นอย่างดี แต่ข้าไม่เคยเห็นหน้าท่านมาก่อน" หยวนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ "ข้ามีนามว่า เซียวหยาง เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรสันโดษที่กำลังอยู่ระหว่างการตอบแทนบุญคุณที่บรรพบุรุษของข้าเคยติดค้างตระกูลเทียนเอาไว้ หากท่านมีเรื่องจะคุยกับข้า ก็สามารถไปหาข้าได้ที่ตระกูลเทียน" "ข-เข้าใจแล้ว..." องครักษ์พยักหน้าอย่างเลื่อนลอย หยวนเดินออกจากอาคารและมุ่งหน้ากลับสู่ตระกูลเทียนพร้อมกับเทียนเหยียนอวี่ในเวลาต่อมา