### **บทที่ 460 - สโนวี่** สี่ชั่วโมงคล้อยหลังนับตั้งแต่ทะยานออกจากเมืองหลงเฉิน ในที่สุดหยวนและพรรคพวกก็บรรลุถึงจุดหมาย ณ เมืองซีเชลล์ ตลอดการเดินทางอันยาวนาน เม่ยซิ่วพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหลบเลี่ยงการสบประสานสายตากับหยวน ทว่ามันกลับเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ และทุกคราที่นางเผลอเหลือบมองใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นิ้ว หัวใจของนางก็พลันเต้นระรัว พวงแก้มซับสีระเรื่อแดงซ่านด้วยความขัดเขินในทันที พวกเขาตัดสินใจร่อนลงสู่พื้นดินในจุดที่ห่างจากตัวเมืองไปราวสองไมล์ เพื่อหลีกเลี่ยงการตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนที่มีมากจนเกินไป ทันทีที่เท้าแตะถึงพื้น หยวนค่อยๆ วางร่างของเม่ยซิ่วลงอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอื้อมมือไปถอดหน้ากากที่สวมอยู่ออก “คุณจะถอดหน้ากากออกอย่างนั้นหรือ?” เม่ยซิ่วเอ่ยถามด้วยความสงสัย หยวนพยักหน้าพลางตอบว่า “ตอนที่อยู่ในสำนัก ผมจำเป็นต้องสวมมันไว้เพราะพวกผู้เล่นต่างรู้ว่าผมอยู่ที่นั่นและพยายามออกตามหากันให้ควั่ก แต่ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว ตราบใดที่ผมไม่ทำอะไรที่มันอลังการเกินไป ก็คงไม่มีใครจำผมได้หรอก” “แล้วผมก็ควรจะเปลี่ยนชุดด้วยเหมือนกัน เพราะ ‘ฉลองพระองค์มังกรทอง’ นี่มันดูสะดุดตาเกินไปหน่อย” ว่าแล้วหยวนก็จัดการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ตรงนั้นทันที เขาถอดชุดมังกรทองที่แสนสง่างามออก แล้วแทนที่ด้วยชุดผ้าเนื้อเรียบธรรมดาที่เขาเคยสวมใส่ตอนเริ่มก้าวเข้าสู่โลกแห่ง *Cultivation Online* ใหม่ๆ เพราะมันดูเรียบง่ายที่สุดแล้ว “สงสัยผมคงต้องหาซื้อชุดลำลองเก็บไว้บ้างแล้วล่ะ...” หยวนพึมพำกับตัวเองเบาๆ “หืม? มีอะไรอย่างนั้นหรือเสี่ยวหัว?” หยวนสังเกตเห็นเสี่ยวหัวกำลังจ้องมองเขาเขม็งจึงเอ่ยถามขึ้น “พี่หยวน เส้นผมของท่านยาวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” เสี่ยวหัวเอ่ยถาม เพราะนางเพิ่งจะสังเกตเห็นรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปของเขา “อ้อ นี่เป็นผลมาจากสมบัติที่เฟิงเฟิงมอบให้ผมน่ะ เห็นว่าเรียกว่า ‘เมล็ดพันธุ์แห่งอายุขัย’ มั้งนะ... มันดูประหลาดไปหรือเปล่า?” เสี่ยวหัวส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ย “ไม่ประหลาดเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้พี่หยวนดูเหมือนกับผู้บำเพ็ญเพียรยิ่งกว่าเดิมเสียอีก” --- ครู่ต่อมา หลังจากหยวนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จสิ้น พวกเขาก็เริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง “อวี่...” หยวนสามารถมองเห็นเงาร่างของอวี่โหลวได้อย่างง่ายดายท่ามกลางฝูงชนที่แออัดเยียดยัดอยู่หน้าเมือง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะตะโกนเรียกชื่อนาง เขากลับชะงักและปิดปากเงียบลงกะทันหัน หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามขึ้นว่า “เด็กสาวที่ยืนข้างอวี่โหลวคือใครน่ะ? ดูเหมือนพวกเขาจะมาด้วยกันนะ” “ไหนขอดูหน่อย...” เม่ยซิ่วหรี่ตาลง มองไปยังเด็กสาวผู้งดงามที่ยืนอยู่เคียงข้างอวี่โหลว “อ้อ นั่นคือเซี่ยจิงอี๋ เพื่อนร่วมชั้นของอวี่โหลวน่ะค่ะ” “เซี่ยจิงอี๋? คนที่อนุญาตให้ผมไปอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของพ่อแม่เธอน่ะเหรอ?” หยวนถามซ้ำ “ใช่ค่ะ” “เข้าใจแล้ว... ที่แท้เธอก็หน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง...” หยวนพยักหน้าพลางจับจ้องด้วยสายตาที่เป็นประกาย ดูเหมือนเขาจะให้ความสนใจในตัวเธอไม่น้อย เม่ยซิ่วเลิกคิ้วขึ้นทันทีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา แน่นอนว่าหยวนเพียงแค่สนใจนางเพราะเขารู้สึกติดค้างในบุญคุณที่นางยอมมอบที่พักพิงให้ในยามที่เขากำลังลำบากและมืดแปดด้านในการหาบ้านหลังใหม่เพียงเท่านั้น “อวี่โหลว!” หยวนตะโกนเรียกชื่อน้องสาวอีกครั้ง เมื่ออวี่โหลวได้ยินเสียงอันคุ้นหู นางก็รีบหันมามองในทันที และในวินาทีถัดมา รอยยิ้มอันสดใสก็เบ่งบานบนใบหน้าของนาง “พี่ชาย!” อวี่โหลววิ่งถลาเข้าหาเขาพร้อมกับกางแขนออกกว้าง ซึ่งหยวนก็อ้าแขนรับน้องสาวเข้าสู่卧กอดด้วยความเต็มใจ “ไม่เจอกันนานเลยนะ อวี่โหลว” “มันนานยิ่งกว่าคำว่านานเสียอีกค่ะ หนูรู้สึกเหมือนไม่ได้เจอพี่มาเป็นชาติแล้ว!” นางเอ่ยอ้อน “ส... สวัสดีค่ะ” เซี่ยจิงอี๋ที่วิ่งตามอวี่โหลวมาติดๆ เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างประหม่าและเขินอาย “พี่คะ นี่คือ—” หยวนหันไปมองเซี่ยจิงอี๋พร้อมกับส่งยิ้มละไม “ผมรู้แล้ว เธอคือเซี่ยจิงอี๋ใช่ไหม? ผมขอขอบคุณเธออีกครั้งนะที่ยอมให้ผมไปพักที่อพาร์ตเมนต์ของพ่อแม่เธอ ขอบคุณจริงๆ” เด็กสาวไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา นางเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เท่านั้น “หวังว่าพี่จะไม่รังเกียจนะถ้าจะให้เธอร่วมทางไปกับเราด้วย พวกเราเล่น *Cultivation Online* มาด้วยกันตลอด ถ้าจะทิ้งเธอไว้คนเดียวมันก็ดูจะเสียมารยาทไปหน่อย” อวี่โหลวเอ่ยเสริม “แน่นอนว่าพี่ไม่รังเกียจอยู่แล้ว เธอจะมาร่วมทางกับเราเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการเลย” หยวนตอบอย่างใจดี “ข... ขอบคุณค่ะ” “ไม่ต้องเขินไปหรอกจิงอี๋ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอเจอกันเสียหน่อย ดูสิ ขนาดเม่ยซิ่วก็ยังอยู่ที่นี่เลย” อวี่โหลวหันไปบอกเพื่อนของตน “ฉ... ฉันรู้ แต่มันอดไม่ได้นี่นา... เธอก็รู้ว่าฉันไม่ค่อยถูกกับผู้ชายเท่าไหร่...” เซี่ยจิงอี๋เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “เธอต้องทำความเคยชินไว้ถ้าอยากจะไปกับพวกเรา ฉันเชื่อว่าเธอทำได้อยู่แล้ว” “จะพยายามนะ...” นางพยักหน้ารับคำ “สวัสดีจ้ะเสี่ยวหัว ไม่เจอกันนานเลยนะ” อวี่โหลวไม่ลืมที่จะหันไปทักทายเด็กสาวตัวน้อย “สวัสดี” อวี่โหลวเหลียวมองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วเฟิงเฟิงล่ะ? หนูไม่เห็นเธอเลย” “ตอนนี้เธอติดธุระน่ะ เลยไม่ได้มากับพวกเรา” หยวนตอบ “อ้อ อย่างนี้นี่เอง...” ครู่ต่อมา อวี่โหลวก็ถามขึ้น “แล้วเราจะทำอะไรกันต่อดีคะ?” หยวนยักไหล่พลางตอบ “พี่ไม่ได้วางแผนอะไรไว้เลย เพราะในหัวพี่คิดแค่เรื่องที่จะมาใช้เวลาอยู่กับน้องนั่นแหละ แล้วปกติพวกเธอสองคนทำอะไรกันล่ะ?” “อืม... ปกติพวกเราก็จะออกล่ามอนสเตอร์ด้วยกัน แล้วก็ทำภารกิจซ้ำๆ น่ะค่ะ” “แล้วระดับการบำเพ็ญเพียรของพวกเธอล่ะไปถึงไหนกันแล้ว?” “หนูอยู่ระดับนักรบจิต (Spirit Warrior) ขั้นที่สอง ส่วนจิงอี๋อยู่ขั้นที่หนึ่งค่ะ” อวี่โหลวตอบอย่างภาคภูมิใจ “อืม... เข้าใจแล้ว” หยวนเริ่มใช้ความคิด ทันใดนั้นเขาก็ระลึกบางอย่างขึ้นมาได้ “แล้วผลไม้วิญญาณที่ได้จากเฟิงเฟิงไปล่ะ? น้องได้ ‘ผู้ติดตาม’ หรือยัง?” เมื่อได้ยินคำถามนั้น อวี่โหลวก็พลันยกยิ้มกว้าง “หนูดีใจที่พี่ถาม! เตรียมตาค้างกับผู้ติดตามของหนูได้เลย! ออกมาเถอะ สโนวี่!” “สโนวี่?” หยวนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจกับชื่ออันแสนพิลึกนั้น ในวินาทีถัดมา สิ่งมีชีวิตสี่เท้าตัวจ้อยที่มีขนสีขาวราวกับหิมะปกคลุมไปทั่วร่างก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา “นี่มัน... สุนัขเหรอ?” หยวนไม่แน่ใจนักว่ามันคือตัวอะไรกันแน่จึงลองเดาสุ่มดู “ผิดแล้ว! สโนวี่คือลูกเสือโคร่ง... มั้งนะ!” อวี่โหลวเอ่ยกลั้วหัวเราะ นางเล่าต่อไปว่า “พวกเราเจอสโนวี่ระหว่างทำภารกิจแถวเทือกเขาน่ะ ตอนนั้นน้องกำลังถูกหมีตัวใหญ่ไล่ล่าอยู่ พวกเราก็เลยช่วยไว้ หลังจากนั้นหนูก็เลยให้ผลไม้วิญญาณไปเพราะเห็นว่าน้องน่ารักดี ที่เหลือก็อย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ!” “แล้วก็อย่าตกใจไปนะพี่ชาย สโนวี่น่ะเป็นผู้ติดตามระดับสวรรค์ (Heaven-grade) เชียวนะ!” อวี่โหลวเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “หา? จริงเหรอ?” หยวนจ้องมองสิ่งมีชีวิตสีขาวตัวเล็กจ้อยด้วยความตกตะลึงพลางนึกสงสัยในใจว่า เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวกระจิริดขนาดนี้จะเป็นผู้ติดตามระดับสวรรค์ไปได้อย่างไร ทันใดนั้น เสี่ยวหัวก็เดินเข้ามาใกล้พวกเขาก่อนจะเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าหนักแน่น “ลูกสัตว์ตัวนี้... คือ **‘สัตว์วิญญาณ’**” “ว่าไงนะ!?” ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพลันหันขวับมามองนางเป็นตาเดียวด้วยความตะลึงลาน!