**บทที่ 451 - อัญมณีผู้คลั่งยุทธ์** "หยวน แล้วผลไม้ผลนี้ล่ะ? มันช่วยเพิ่มทัศนวิสัยและการตอบสนองได้อย่างมหาศาลเลยนะ" เม่ยซิ่วเอ่ยพลางยื่นผลไม้ที่มีรูปลักษณ์แปลกตาให้เขาดู "คุณกินมันเถอะ ผมเคยทานไปผลหนึ่งแล้ว" หยวนกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เม่ยซิ่วพยักหน้ารับคำ ก่อนจะกัดกินสมบัติระดับปฐพีชิ้นนั้นลงไปเพียงชั่วครู่ *ติ๊ง!* <ท่านได้บริโภค ผลไม้แห่งเนตรสัมผัส> เพียงไม่กี่อึดใจต่อมา เม่ยซิ่วก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ "ว้าว... สายตาของฉันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลย ฉันสามารถมองเห็นรายละเอียดต่างๆ ที่ปกติจะมองไม่เห็นได้แล้ว แต่ในส่วนของความเร็วในการตอบสนองนั้น ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจ—" คำพูดของเม่ยซิ่วขาดห้วงลงฉับพลัน เธอเอียงศีรษะหลบโดยสัญชาตญาณเมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งพุ่งเข้าหาใบหน้าด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ "หยวน...?" เม่ยซิ่วเบิกตากว้าง จ้องมองเขาด้วยความตกตะลึง "ขอโทษที ผมแค่ยากจะทดสอบการตอบสนองของคุณดูน่ะ" หยวนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชักแขนของตนกลับมา "เป็นอย่างไรบ้าง? คุณคิดว่าความเร็วในการตอบสนองดีขึ้นไหม?" "น่าจะ... ใช่ค่ะ..." เธอตอบตะกุกตะกัก "ถ้าอย่างนั้น ลองไปตรวจสอบดูว่าความเปลี่ยนแปลงนี้จะส่งผลถึงโลกภายนอกด้วยหรือไม่" หยวนกล่าวสำทับ เม่ยซิ่วพยักหน้า ก่อนจะออกจากระบบเกมไปในทันทีเพื่อพิสูจน์ผลลัพธ์ เพียงครู่เดียวเธอก็กลับมา พร้อมกับส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง "ฉันคิดว่ามันไม่ได้ผลค่ะ" "แล้วสมบัติชิ้นนี้ล่ะ? มันเป็นสมบัติระดับนภาที่ช่วยเพิ่มพละกำลังให้คุณได้อย่างมหาศาลเลยนะ" หยวนถามต่อ "คุณอยากให้ฉันใช้สมบัติชิ้นนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอคะ?" "ก็นะ... ต่อให้ผมใช้มันไป ผมก็คงไม่สามารถทดสอบผลลัพธ์ของมันได้อยู่ดี" หยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ บนใบหน้า "อ้อ... เข้าใจแล้วค่ะ..." เม่ยซิ่วตระหนักถึงความหมายที่เขาสื่อ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ โดยไม่รู้ตัว *ติ๊ง!* <ท่านได้บริโภค อัญมณีผู้คลั่งยุทธ์> <พละกำลังทางกายภาพ +20,000> "พละกำลังมากมายมหาศาลอะไรเช่นนี้..." เม่ยซิ่วพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอย ก่อนจะล็อกเอาต์ออกจากระบบอีกครั้งเพื่อดูว่าความแข็งแกร่งทางกายภาพของเธอได้เพิ่มพูนขึ้นหรือไม่ 'ฉันควรจะทดสอบกำลังของตัวเองยังไงดีนะ? ในฐานะผู้ฝึกตน ฉันก็แข็งแรงพอที่จะยกโต๊ะทั้งตัวได้โดยไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว...' เม่ยซิ่วครุ่นคิดพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาวัตถุที่มีน้ำหนักมากพอ ทว่า ภายในห้องของเธอกลับไม่มีสิ่งใดที่สามารถท้าทายพละกำลังอันลึกล้ำของเธอได้เลย หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เม่ยซิ่วจึงตัดสินใจเดินออกไปนอกอพาร์ตเมนต์ ซึ่งที่นั่นมีวัตถุหนักๆ ให้เธอได้ทดสอบอยู่เต็มไปหมด เธอเดินตรงไปยังรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ ก่อนจะหันมองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็น เมื่อทางสะดวก เม่ยซิ่วจึงย่อเข่าลงแล้วพยายามจะยกรถคันนั้นขึ้น แม้จะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าตลกและน่าอายเพียงใด แต่ในใจของเม่ยซิ่วก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับข่าวลือที่ได้รับมา เมื่อคว้าจับตัวรถได้ถนัดมือ เม่ยซิ่วจึงรวบรวมกำลังแล้วพยายามยืนขึ้นพร้อมกับรถคันนั้น "?!?!?!" วินาทีที่เธอยืดตัวขึ้น รถยนต์ในอ้อมแขนของเธอก็ลอยละลิ่วขึ้นมาตามแรงยกอย่างง่ายดาย ความตกใจที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอเผลอปล่อยรถหลุดมือจนมันกระแทกกลับลงพื้นเสียงดังสนั่น เม่ยซิ่วรีบหันมองรอบกายอีกครั้งด้วยความลนลานเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะวิ่งหน้าตั้งกลับเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ "ฉัน... ฉันแค่ฝันไปใช่ไหม?" เม่ยซิ่วก้มมองฝ่ามือของตนเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เม่ยซิ่วก็กลับเข้าไปในห้องแล้วลองยกเตียงของตนเองดู แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะสามารถยกเตียงได้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ทว่าในยามนี้ เมื่อเธอกระชับวงแขนเข้ากับเตียงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะออกแรงยก เตียงทั้งหลังกลับลอยขึ้นไปในอากาศประหนึ่งมันไร้น้ำหนัก "สวรรค์..." เม่ยซิ่วพึมพำเสียงแผ่วพลางจ้องมองเตียงที่ลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ เพื่อความแน่ใจว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เม่ยซิ่วเริ่มทำการยกเตียงขึ้นลงซ้ำๆ ราวกับมันเป็นเพียงบาร์เบลในโรงยิม หลังจากออกกำลังด้วยเตียงไปได้ร่วมสิบครั้ง เม่ยซิ่วจึงค่อยๆ วางมันลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล โดยที่ตามร่างกายของเธอไม่มีแม้แต่หยดเหงื่อสักเม็ดเดียว "มันเป็นเรื่องจริง... สมบัติภายในเกมส่งผลต่อร่างกายจริงๆ ของฉันเข้าให้แล้ว..." เมื่อสงบใจได้ เม่ยซิ่วจึงรีบกลับเข้าไปในโลก 'คัลทิเวชันออนไลน์' เพื่อแจ้งผลลัพธ์ให้หยวนได้รับรู้ "คุณไปนานกว่าที่ผมคิดไว้นะ เป็นอย่างไรบ้าง?" หยวนถามทันทีที่เห็นเม่ยซิ่วปรากฏกายขึ้นหลังจากผ่านไปหลายนาที เม่ยซิ่วจ้องมองหยวนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "มันได้ผลค่ะ..." "หือ?" หยวนเบิกตากว้าง "การทดลองได้ผลจริงๆ ค่ะ..." เม่ยซิ่วกล่าว ก่อนจะเริ่มเล่าประสบการณ์ที่เธอเพิ่งเผชิญมาให้เขาฟัง "สมบัติระดับนภาได้ผลกับคุณ แต่กลับไม่ได้ผลกับหวางซิ่วอิงงั้นเหรอ? ผมว่านี่น่าจะเป็นข้อพิสูจน์ได้ว่าสมบัติทุกชิ้นมีโอกาสที่จะส่งผลถึงโลกภายนอก และโอกาสเหล่านั้นก็น่าจะขึ้นอยู่กับระดับของสมบัติชิ้นนั้นๆ ด้วย..." หยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ในขณะเดียวกัน เฟิ่งอวี้เสียงก็ได้แต่มองคนทั้งคู่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ เพราะเธอไม่สามารถทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ได้เลย "อย่างไรก็ตาม ขอบคุณมากสำหรับสมบัติพวกนี้นะเฟิ่งเฟิ่ง ส่วนที่เหลือคุณเก็บไว้เองเถอะ เพราะพวกเราไม่ต้องใช้มันแล้ว" หยวนหันไปกล่าวกับเฟิ่งอวี้เสียง "ดะ... ได้ค่ะ..." เฟิ่งอวี้เสียงพยักหน้าพลางเก็บสมบัติที่เหลือเข้าสู่แหวนมิติของเธอ ต่อมาหยวนจึงกล่าวกับเธอว่า "เฟิ่งเฟิ่ง คุณช่วยรออยู่ที่นี่เพื่อรอเสี่ยวฮัวได้ไหม? ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอจะกลับมาเมื่อไหร่" "ข้าไม่เกี่ยงอยู่แล้วเจ้าค่ะ" เฟิ่งอวี้เสียงตอบตกลง "ผมจะกลับมาอย่างน้อยวันละครั้ง เผื่อว่าเธอจะกลับมา" เขาเสริม หลังจากนั้นไม่นาน หยวนและเม่ยซิ่วก็ออกจากระบบเพื่อมาสนทนาถึงผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดอีกครั้ง "เดี๋ยวคุณช่วยโทรหาหวางซิ่วอิง แล้วบอกให้เธอมาหาพวกเราในวันพรุ่งนี้หน่อยนะ ผมอยากจะบอกผลการทดลองนี้ให้เธอรู้" หยวนกล่าวกับเม่ยซิ่ว "ตกลงค่ะ" "ก็นะ ถึงแม้ผมจะค่อนข้างมั่นใจอยู่แล้วว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นเรื่องจริง แต่พอได้เห็นมันเกิดขึ้นต่อหน้าอีกครั้ง มันก็เป็นความรู้สึกที่ต่างออกไปจริงๆ" หยวนเอ่ยทิ้งท้าย "คุณรู้ไหมว่าสิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร หยวน?" เม่ยซิ่วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ตราบใดที่ใครสักคนโชคดีพอ พวกเขาก็สามารถใช้สมบัติจากคัลทิเวชันออนไลน์มาเสริมสร้างร่างกายในโลกจริงได้ และมันอาจจะกลายเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่หากโลกใบนี้ได้รับรู้เรื่องนี้... ถ้าหากพวกเขายังไม่รู้นะ" "ผมมั่นใจว่าต้องมีบางคนรู้อยู่แล้ว เหมือนกับที่มีคนรู้เรื่องการฝึกตนก่อนที่จะมีการประกาศอย่างเป็นทางการเสียอีก มันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นว่าเรื่องนี้จะแพร่หลายไปเมื่อไหร่ และเมื่อถึงเวลานั้น... โลกทั้งใบจะยิ่งบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม" "แล้วเราควรจะทำอย่างไรดีคะ?" เม่ยซิ่วถาม "มีอะไรที่เราพอจะทำได้ด้วยอย่างนั้นเหรอ?" หยวนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความกังวลที่สั่นสะท้านไปทั้งทรวง